Widziałem ten czołg jak byłem w tym roku w Muzeum Broni Pancernej w Poznaniu. Robi potężne wrażenie choć nie takie jak wozy ISU. Polecam wizytę tam każdemu wielbicielowi czołgów.

Hawker Hurricane Mk IIB [url=https://postimg.cc/gn2fn7H8][img]https://i.postimg.cc/MK7xr2cP/IMG-20251128-105310658-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Jtqf78ZK][img]https://i.postimg.cc/DykngyZV/IMG-20251128-105319493-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/ppLgpSJj][img]https://i.postimg.cc/pXfx1b9s/IMG-20251128-105323386-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/nCh6CWG7][img]https://i.postimg.cc/X7f3DSZ2/IMG-20251128-105328727-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/fJR6JPfC][img]https://i.postimg.cc/bNx8FcG7/IMG-20251128-105334905-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/HVkfVN93][img]https://i.postimg.cc/ZK8ZDtBk/IMG-20251128-105346596-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/PP5BP7Q2][img]https://i.postimg.cc/GhFrSw8w/IMG-20251128-105406193-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/dLVzLfj5][img]https://i.postimg.cc/zXC5PZbY/IMG-20251128-105705710-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/rKwvKHNY][img]https://i.postimg.cc/qMs0ZVh0/IMG-20251128-105736355-SR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/crLVrzBb][img]https://i.postimg.cc/X7f3DSG4/IMG-20251128-105848300-MFNR.jpg[/img][/url] Samolot myśliwsko-bombowy Hawker Hurricane Mk IIb Hawker Hurricane Mk.II to rozwinięcie słynnego myśliwca konstrukcji Sydneya Camma. Powstał poprzez zabudowanie w standardowym płatowcu mocniejszego silnika Rolls-Royce Merlin XX wyposażonego w dwustopniową sprężarkę. Rozwiązanie to znacznie poprawiło osiągi samolotu. Nowa wersja oznaczona jako Hurricane Mk.IIa, z niezmienionym uzbrojeniem, oblatana została 11 czerwca 1940 r. a już w sierpniu tego roku pierwsze egzemplarze trafiły na uzbrojenie dywizjonów RAF. W tym czasie firma Hawker prowadziła badania mające na celu poprawienie uzbrojenia strzeleckiego. Grube skrzydło pozwalało na zastosowanie działek i karabinów maszynowych w różnych konfiguracjach. Początkowo wprowadzono wariant z 12 karabinami maszynowymi 7.69 mm w skrzydłach, pod oznaczeniem Hurricane Mk IIb. Niestety mały kaliber uzbrojenia nie zmienił znacząco skuteczności ostrzału z tego samolotu, zwłaszcza wobec opancerzonych celów. Dlatego maszyny te stosowano później szeroko głównie do bombardowania pod nazwą „Hurribomber”. Gdy podwieszano bomby, początkowo usuwano po jednym karabinie nad miejscami montażu zaczepów bombowych. W późniejszym okresie powstały wyrzutniki bombowe z kanałem do wyrzucana łusek, co umożliwiło pozostawienie pełnego uzbrojenia. Z biegiem czasu okazało się, że dociążony dodatkowym uzbrojeniem samolot, mimo mocniejszego silnika, nie odpowiada już wymaganiom stawianym nowoczesnym myśliwcom. Wraz z uzbrojonymi w działka Hurricanami Mk IIc, samoloty te były wykorzystywane do atakowania celów naziemnych, ogniem lufowym i przez bombardowanie, m. in. w operacji „Jubilee” – desantowi pod Dieppe. Dzięki montażowi tropikalnego filtra powstała też wersja „Trop” przeznaczona do działań w gorącym klimacie. Tak wyposażone samoloty Mk IIb i c wzięły skuteczny udział w walkach w Afryce i na Dalekim Wschodzie. Powstała także wersja pokładowa z hakiem do lądowania na lotniskowcach. Model zbudowany przeze mnie przedstawia samolot z polskiego 317 Dywizjonu Myśliwskiego. W ten sposób domknąłem kolekcję WSZYSTKICH bojowych dywizjonów wchodzących w skład Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Najstarszy model z tej kolekcji pochodzi z 2000 roku a ten jako najmłodszy dołączył w listopadzie tego roku. Oto lista wszystkich Dywizjonów i modeli w ich barwach: 300 - Avro Lancaster B. Mk.I 301 - Fairey Battle Mk. I 302 - Supermarine Spitfire Mk IXC 303 - Supermarine Spitfire Mk IIB 304 - Vickers Wellington Mk IC 305 - North American Mitchell Mk. III, deHavilland Mosquito FB Mk VI 306 - Supermarine Spitfire Mk IIA 307 - Boulton Paul Defiant Mk I, Bristol Beaufighter Mk VIF 308 - Supermarine Spitfire LF Mk XVI 309 - Hawker Hurricane Mk IIC 315 - North American Mustang Mk III, 316 - Supermarine Spitfire LF Mk VB 317 - Hawker Hurricane Mk IIB 318 - Supermarine Spitfire Mk IXE

Bf-109G-4 Jeden z moich projektów: samoloty sojuszników Luftwaffe. A jaki samolot był używany praktycznie przez wszystkich sojuszników III Rzeszy? Właśnie Messerschmitt. Tym razem padło na Rumunów. Mało kto u nas wie że Rumunia zaangażowała liczebnie największy kontyngent lotniczy po stronie Osi. Początkowo używali samolotów brytyjskich, francuskich, polskich, włoskich i właśnie niemieckich. Do tego produkowali bardzo udane myśliwce IAR80 i 81. Z czasem musieli się przesiąść w całości na sprzęt własny i niemiecki. [url=https://postimg.cc/PNwNQH08][img]https://i.postimg.cc/L4yfR6Tv/IMG-20251107-134249540-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/rzrzNT74][img]https://i.postimg.cc/Wp9rjbn5/IMG-20251107-134311191-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Lh1h3SGj][img]https://i.postimg.cc/c1DYZ4mk/IMG-20251107-134319922-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Hjyj9mF2][img]https://i.postimg.cc/pV08xXZg/IMG-20251107-134332358-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Cdqds09J][img]https://i.postimg.cc/FFPcmspt/IMG-20251107-134336910-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/4n9nQGjB][img]https://i.postimg.cc/CMvDYL7T/IMG-20251107-134349501-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/NLHLktZG][img]https://i.postimg.cc/Vs7M1LRt/IMG-20251107-134412499-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/G9y9xR6h][img]https://i.postimg.cc/05tmx2fm/IMG-20251107-134425129-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/z3g3FN4b][img]https://i.postimg.cc/c1DYZ4mm/IMG-20251107-134441523-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/5jCjSJDX][img]https://i.postimg.cc/QN65sxbJ/IMG-20251107-134450331-HDR.jpg[/img][/url] Ten konkretny samolot używał por. Petre (stąd "Don Pedro") Protopopescu z Esc. 57, Grupul 7 Vânătoare lotnisko pod Kirowogradem w czerwcu 1943r.

Czytałem, że z tą drużyną desantu w Merkawie to mit. Tak naprawdę to po usunięciu kilku stelaży z amunicją można było tam zmieścić ewakuowaną załogę innej Merkawy. Głównym celem po wojnie Yom Kippur było chronienie załóg israelskich czołgów przed stratami. Widziałem uzasadnienie na planach technicznych Merkawy i rzeczywiście nie ma tam miejsca dla kilku (drużyny?) w pełni wyposażonych piechurów. Żeby ich tam zmieścić musieliby pozbyć się kamizelek i dużej części zapasów które normalnie przenoszą.

[quote]#post1689900 Fajny model ,oko cieszą biało- czerwone szachownice . 👏👍[/quote] Ciekawostka: Brytyjczycy pozwolili w 1940 na szachownice na Battle i potem na Wellingtonach a nie pozwolili na Hurricane`ach aż do końca 1940roku. W czasie Bitwy o Anglię polskie Hurricane`y Mk I nie miały szachownic. Pojawiły się one dopiero na Mk IIb i na Spitach początkiem 1941 roku

Fairey Battle Mk. I Fairey Battle Mk. I był brytyjskim lekkim samolotem bombowym, skonstruowanym w 1936 roku przez Fairey Aviation Company. Był to jednosilnikowy, trzymiejscowy dolnopłat o metalowej konstrukcji z chowanym podwoziem, napędzany silnikiem Rolls-Royce Merlin I o mocy 1030 KM. Zaprojektowany jako szybki bombowiec dzienny, miał zastąpić przestarzałe dwupłaty, takie jak Hawker Hart. Pomimo nowoczesnej konstrukcji w czasie projektowania, w trakcie II wojny światowej okazał się przestarzały, szczególnie w starciu z nowoczesnymi myśliwcami. Wyprodukowano około 2200 egzemplarzy, z czego znaczna część służyła w Royal Air Force (RAF), a także w lotnictwie polskim, belgijskim, greckim, tureckim i południowoafrykańskim. Charakterystyka techniczna Typ: Lekki bombowiec dzienny Załoga: 3 osoby (pilot, nawigator/bombardier, strzelec/radiooperator) Napęd: Silnik Rolls-Royce Merlin I/II, 12-cylindrowy, widlasty, 1030 KM Wymiary: Rozpiętość skrzydeł: 16,46 m; długość: 12,93 m; wysokość: 4,57 m Masa: Własna: 3040 kg; startowa: 4900 kg Osiągi: Prędkość maksymalna: 385–406 km/h; pułap: 7620–7925 m; zasięg: 1610–1931 km Uzbrojenie: 2 karabiny maszynowe kal. 7,7 mm (jeden stały w skrzydle, drugi ruchomy w tylnej kabinie); ładunek bomb: do 680 kg (zwykle 4x113 kg w komorze bombowej i na podwieszeniach zewnętrznych) Cechy konstrukcyjne: Metalowa konstrukcja, chowane podwozie, smukły kadłub, brak opancerzenia, co czyniło go podatnym na ataki. Samolot zaprojektowano zgodnie ze specyfikacją P.27/32 brytyjskiego Ministerstwa Lotnictwa, zakładającą dużą prędkość, która miała zapewnić bezpieczeństwo bez konieczności silnego uzbrojenia obronnego. Jednak w 1940 roku jego prędkość (ok. 385 km/h) i słabe uzbrojenie (tylko dwa karabiny maszynowe) okazały się niewystarczające wobec niemieckich myśliwców, takich jak Messerschmitt Bf 109. Zastosowanie w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie Fairey Battle Mk. I odegrał istotną rolę w początkowym okresie formowania Polskich Sił Powietrznych (PSP) w Wielkiej Brytanii po klęsce Francji w 1940 roku. Samoloty te były przewidziane dla polskiego lotnictwa jeszcze w 1939 roku, jednak nie dostarczono ich przed wybuchem wojny. Po ewakuacji polskich lotników do Wielkiej Brytanii stały się one pierwszym wyposażeniem polskich dywizjonów bombowych. Polskie dywizjony bombowe używające Battle`a: Dywizjon 300 „Ziemi Mazowieckiej”: Sformowany 1 lipca 1940 roku w Bramcote, wyposażony w 16 samolotów Fairey Battle Mk. I. Dywizjon osiągnął gotowość bojową w sierpniu 1940 roku i brał udział w nocnych bombardowaniach portów francuskich i belgijskich (np. Calais, Boulogne) w ramach przeciwdziałania niemieckim przygotowaniom do inwazji na Wielką Brytanię (operacja „Sealion”). Od października 1940 roku dywizjon przezbrojono w bombowce Vickers Wellington. Dywizjon 301 „Ziemi Pomorskiej”: Utworzony 22 lipca 1940 roku, również wyposażony w 16 samolotów Battle. Brał udział w tych samych operacjach co Dywizjon 300, wykonując nocne naloty na barki desantowe i infrastrukturę portową. Ostatni nalot na Boulogne miał miejsce 15/16 października 1940 roku. Następnie dywizjon przezbrojono w Wellingtony. Dywizjony 304 „Ziemi Śląskiej” i 305 „Ziemi Wielkopolskiej”: Sformowane odpowiednio 22 sierpnia i 1 września 1940 roku, otrzymały po 16 samolotów Battle. Używały ich głównie do lotów szkoleniowych, osiągając gotowość bojową już na nowszych maszynach (Wellingtony). Polskie dywizjony bombowe na Fairey Battle uczestniczyły w nocnych misjach bombowych od września do października 1940 roku, atakując cele związane z niemieckimi przygotowaniami do inwazji. Misje te, prowadzone na wysokości 2000–3000 m, obejmowały bombardowania barek desantowych, okrętów i infrastruktury portowej w portach takich jak Calais, Boulogne i Ostenda. Pomimo przestarzałej konstrukcji, Battle w nocnych operacjach odniosły pewne sukcesy, niszcząc około 10% niemieckiego taboru inwazyjnego, przy relatywnie niskich stratach (np. w ponad 200 lotach nocnych w kampanii nalotów na francuskie porty utracono tylko jeden samolot). [url=https://postimg.cc/Vdj1dkxr][img]https://i.postimg.cc/YqPSD483/IMG-20250830-172949658-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/RW4mfzmP][img]https://i.postimg.cc/W1J1B2HP/IMG-20250830-173006974-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/zLPY9bgM][img]https://i.postimg.cc/C1wMnbLF/IMG-20250830-173018427-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/zHTmbxcZ][img]https://i.postimg.cc/brBq5M0J/IMG-20250830-173105740-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/6769sx17][img]https://i.postimg.cc/8CMs61Rb/IMG-20250830-173116995-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/VJWYHk4Q][img]https://i.postimg.cc/dVzL37y1/IMG-20250830-173137228-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/2bVr6FYr][img]https://i.postimg.cc/rm9mfQY0/IMG-20250830-173152363-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/JyTRMY9p][img]https://i.postimg.cc/tTbJdLDG/IMG-20250830-173214297-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Tp8fdD4v][img]https://i.postimg.cc/vHTBv77T/IMG-20250830-173259988-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/JyhW6cGZ][img]https://i.postimg.cc/TPVYPtx7/IMG-20250830-173341741-MFNR.jpg[/img][/url] Model firmy FROMM AZUR przedstawia Fairey Battle Mk. I z 301 Polskiego Dywizjonu Bombowego w sierpniu 1940 roku. Malowanie typowe dla nocnych bombowców RAF przez całą wojnę (DE/DG góra czarny dół)

Dorzucę swoje 3 grosze: silnik RR Meteor był odmianą silnika RR Merlin dostosowanego do użycia w czołgach. Zmiany dotyczyły przede wszystkim zmiany osprzętu i wyrzucenia dwustopniowej sprężarki która była całkowicie niepotrzebna przy stałej gęstości powietrza na poziomie ziemi.

Ki-61 nie miały standardu kamuflażu. Występowały początkowo jako całe zielone. Potem ich nie malowali. A na końcu mechanicy zaczęli malować je w fantazyjne wzory. Często były to takie plamy. Ale widziałem zdjęcia i rysunki pokazujące malunki w formie esów-floresów.

Kawasaki Ki-61-Id HIEN (Tony) Kawasaki Ki-61 Hien („Lecąca Jaskółka”) – japoński samolot myśliwski z okresu II wojny światowej. Kiedy lotnictwo amerykańskie napotkało ten myśliwiec po raz pierwszy zidentyfikowano go jako Bf-109, następnie podejrzewano, że jest to kopia konstrukcji włoskiej. W związku z tym nadano mu nazwę kodową „Tony”, sugerująca włoskie korzenie. Był jedynym masowo produkowanym myśliwcem japońskim wyposażonym w silnik chłodzony cieczą w układzie V. Wyprodukowano ponad 3000 egzemplarzy. Po raz pierwszy lotnicy amerykańscy napotkali go nad portem Jokohama podczas rajdu Doolittle’a 18 kwietnia 1942 roku. Samoloty te od lutego 1943 roku zostały wprowadzone do jednostek lotniczych armii japońskiej. Po raz pierwszy użyto ich w akcjach bojowych w kwietniu 1943 w walkach nad Nową Gwineą. Następnie stosowano je w walkach nad Nową Irlandią i Nową Brytanią. Niewielka liczba tych samolotów walczyła również w Chinach i Mandżurii. W 1944 roku walczyły na Filipinach, a następnie broniły wysp japońskich. W końcowym okresie wojny samolotów Kawasaki Ki-61 I użyto jako samolotów dla jednostek kamikaze, a samolotów Kawasaki Ki-61 II do walki z amerykańskimi samolotami Boeing B-29 dokonującymi nalotów na Japonię. [url=https://postimg.cc/kDqh37x0][img]https://i.postimg.cc/WpkRZ3t1/IMG-20250720-143524932-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/G9Kgb6KH][img]https://i.postimg.cc/jd0p4bJQ/IMG-20250720-143530150-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/w7BfMF4F][img]https://i.postimg.cc/sDYtnNYF/IMG-20250720-143559385-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/fJgH9X6s][img]https://i.postimg.cc/g2G11Hsx/IMG-20250720-143603080-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/68kYHKW1][img]https://i.postimg.cc/DzZHwftF/IMG-20250720-143609354-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/nsqTgWMV][img]https://i.postimg.cc/wBGPy8pN/IMG-20250720-143617980-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/9RpbFqGv][img]https://i.postimg.cc/hvF5sLhP/IMG-20250720-143844333-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/62wzXhGr][img]https://i.postimg.cc/RFJYwsSD/IMG-20250720-143853961-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/V0kRSLg5][img]https://i.postimg.cc/rsSYPDtG/IMG-20250720-143902082-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/kDJwYfC9][img]https://i.postimg.cc/XNFhJzDZ/IMG-20250720-143914322-MFNR.jpg[/img][/url] Model przedstawia samolot Ki-61-Id z 244 Grupy Powietrznej która broniła w maju 1945 wysp japońskich przed amerykańskimi B-29. Wersja ta była uzbrojona w dwa działka 20mm nad silnikiem i dwa km 12,7mm w skrzydłach. Pod kabiną zaznaczone zwycięstwa nad B-29 w tym jedno przez taran. Taranowanie przeciwnika nie zawsze kończyło się zniszczeniem obu samolotów. Japończykom kilkukrotnie udało się, po ataku taranem, wylądować uszkodzonym samolotem na lotnisku.

Bf-109G-6R-2, WNr. 15919, Maj. Hermann Graf, CO of JGr 50, Wiesbaden - Erbenheim, Niemcy, Wrzesień 1943. Samolot z okresu kiedy Luftwaffe odpierała nalot na Regensburg/Schweinfurt, z jednostki która wzięła udział w tej bitwie powietrznej. [url=https://postimg.cc/c6B9fyFj][img]https://i.postimg.cc/Dft9k7L2/IMG-20250702-164635597-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/HjgvJs9X][img]https://i.postimg.cc/xjkw4Xkx/IMG-20250702-164655883-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/3drLBS6w][img]https://i.postimg.cc/ncB6nNGq/IMG-20250702-164705937-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/JGTpd3V5][img]https://i.postimg.cc/W1VxzS5C/IMG-20250702-164803347-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/RWNgr3v5][img]https://i.postimg.cc/RZTyHf8F/IMG-20250702-164819691-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/DWG5ZtWx][img]https://i.postimg.cc/FKW6PvhX/IMG-20250702-164838241-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/34H1DnmY][img]https://i.postimg.cc/G245Vfp8/IMG-20250702-164841601-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/rD3Qq8pd][img]https://i.postimg.cc/KYvVrjS5/IMG-20250702-164855667-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/R6QR1KLf][img]https://i.postimg.cc/cHPbScKD/IMG-20250702-164938454-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Cnh4c5c2][img]https://i.postimg.cc/PJZFr8Yd/IMG-20250702-164949776-MFNR.jpg[/img][/url] Na tym zdjęciu największa ciekawostka którą udało mi się ustalić i o nią wzbogacić model. Rura pod skrzydłem to wyrzutnia WGr.21 wystrzeliwująca pociski rakietowe o kalibrze 21cm. Ich zadaniem było rozbijanie formacji B-17 i B-24 atakujących III Rzeszę. W tym celu pociski znane z lądowych wyrzutni Nebelwerfer wyposażano w zapalniki czasowe które w swoim zamyśl miały wywoływać eksplozję wewnątrz formacji "combat box" (składającej się z 6 bombowców ustawionych tak by strzelcy wzajemnie się osłaniali). Ponieważ żar z silników na czarny proch (2200stC) był taki że topiła się od niego guma, to zastosowano także pokrywy domykające wnękę podwozia, co w tamtym czasie było bardzo rzadką opcją *standard dopiero w wersji K-4). Generalnie jak wiele niemieckich "wynalazków" rozwiązanie to było niepraktyczne i po 1943 wyszło z użycia.

Supermarine Spitfire HF Mk VII Jeśli ktoś zapyta po co RAFowi był ten samolot to odpowiedziom jest Ju-86P który od 1940 zapuszczał się z misjami zwiadowczymi nad Wielką Brytanię. Z uwagi na pułap powyżej 10000m był praktycznie poza zasięgiem wszystkich myśliwców w tamtym czasie. Supermarine ”Spitfire” Mk.VII (Typ 351) był myśliwcem wysokościowym, pierwszą wersją, na której zastosowano silnik ”Merlin” serii 60 (konkretnie ”Merlin 61” lub 64), które miały dwustopniową, dwubiegową sprężarkę, zdecydowanie poprawiającą osiągi na dużych wysokościach. Z uwagi na nową wersję silnika, zmieniono system chłodzenia. W wersji tej wzmocniono konstrukcję kadłuba, który z uwagi na dłuższy silnik uległ wydłużeniu, zmieniono filtr powietrza do gaźnika na nowy oraz dodano w skrzydłach dwa dodatkowe zbiorniki paliwa. Miała ciśnieniową kabinę nowego typu, jej hermetyczność uzyskiwano dzięki podwójnym szybom i gumowym nadmuchiwanym uszczelkom. Po prawej stronie silnika zamontowano kompresor do nadmuchu powietrza do kabiny. Zastosowano skrzydło typu C, zwiększono jego rozpiętość do 12,2 m oraz wprowadzono chowane kółko ogonowe. W ostatnich maszynach zrezygnowano jednak z kabiny ciśnieniowej i wprowadzono osłonę kabiny odsuwaną do tyłu oraz powrócono do krótszego skrzydła o normalnych zaokrąglonych końcówkach. Zbudowano 140 egz., ponieważ maszyny te ustępowały jednak osiągami na dużych wysokościach dodatkowo odciążonym maszynom Mk.IX. Pierwszy samolot seryjny był gotowy w sierpniu 1942 r., produkcję zakończono na początku 1944 r. Na ostatniej wyprodukowanej maszynie zastosowano silnik ”Merlin 71”, co jeszcze bardziej poprawiło osiągi na dużych wysokościach. Osiągnęła pułap aż 13475 m. [url=https://postimg.cc/JGy6NNQc][img]https://i.postimg.cc/ZKHGhjBg/IMG-20250530-080116753-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Vd37DJGy][img]https://i.postimg.cc/XYvTNF9v/IMG-20250530-080122305-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/V5ZZ0GXk][img]https://i.postimg.cc/m2BvqKDC/IMG-20250530-080136544-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/sM7T83qM][img]https://i.postimg.cc/8znx75bm/IMG-20250530-080207802-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/sQDKv7XW][img]https://i.postimg.cc/qR2FDGH1/IMG-20250530-080248353-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/V0JRFwXL][img]https://i.postimg.cc/J0q2M4nJ/IMG-20250530-080312827-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/1gKJmJ9P][img]https://i.postimg.cc/25sJxKMq/IMG-20250530-080318955-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Pp3yZJpR][img]https://i.postimg.cc/KjFH6gZx/IMG-20250530-080410222-MFNR.jpg[/img][/url] Kolejny, już 25 Spitfire w mojej kolekcji. Rzadka wersja w nietypowym malowaniu wysokościowym i wydłużonymi, ostrymi końcówkami skrzydeł.

Supermarine Spitfire Mk.XII [url=https://postimg.cc/Lqt45YpM][img]https://i.postimg.cc/ZqgWfps0/IMG-20250414-155547866-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/TyMYTjB9][img]https://i.postimg.cc/pdy9YqZg/IMG-20250414-155602580-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/qhpJ3JJ6][img]https://i.postimg.cc/RFHN2h2d/IMG-20250414-155629888-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/XXHjr6TX][img]https://i.postimg.cc/rFcKY8jG/IMG-20250414-155646755-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/p5TPssn2][img]https://i.postimg.cc/J03t4grB/IMG-20250414-155703509-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/LYvHkc5C][img]https://i.postimg.cc/NFv5tYcc/IMG-20250414-155712301-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/238jjS9P][img]https://i.postimg.cc/44pY5K6N/IMG-20250414-155724314-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/nCXH7wJ2][img]https://i.postimg.cc/MKDXCh3C/IMG-20250414-155747912-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/mPFgxppk][img]https://i.postimg.cc/Qdf9TRpQ/IMG-20250414-155800267-MFNR.jpg[/img][/url] Samolot myśliwski Supermarine ”Spitfire” Mk.XII był pierwszą wersją wyposażoną w silnik Rolls Royce ”Griffon”. Silnik ten miał dużo większą pojemność skokową niż silnik ”Merlin”, ale był zbudowany w tym samym układzie. Obracał się jednak w przeciwnym kierunku. Był jednak tylko 7,5 cm dłuższy, 270 kg cięższy i w przekroju tylko o 6% większy niż ”Merlin”. Śmigło było czterołopatowe. Pierwszy prototyp wziął udział, w lipcu 1942 r. w wyścigu z samolotami Hawker ”Typhoon” i Focke-Wulf Fw-190, w locie na małej wysokości i wygrał go, co było dość niespodziewane dla obserwatorów. Maszyna ta potem przechodziła próby i dokonywano na niej modyfikacji. Samolot ten stał się prototypem wersji ”Spitfire” Mk.XII- myśliwca do działań na małej wysokości. Wypuszczono krótką serię maszyn tej wersji- 100 egz. Mk.XII (oznaczenie fabryczne typ 366) w firmie Supermarine Aviation. Pierwszy samolot był gotowy w października 1942 r. Płatowiec początkowo bazował na wersji Supermarine ”Spitfire” Mk.V a potem na wersji Supermarine ”Spitfire” Mk.VIII. Były one napędzanie silnikiem ”Griffon III” lub ”Griffon IV”, które zapewniały bardzo dobre osiągi na małych i średnich wysokościach, ale na dużych były gorsze od wersji Supermarine ”Spitfire” Mk.IX. Zrezygnowano z chowanego kółka ogonowego. Skrócono końcówki skrzydeł, przystosowując je lepiej do działań na niskich wysokościach. Wiosną 1943 r. Mk.XII weszły na uzbrojenie w 41. i 91. Dywizjonie Myśliwskim RAF. Używane były do przechwytywania samolotów myśliwsko- bombowych Focke-Wulf FW-190, które atakowały obiekty na Wyspach Brytyjskich nadlatując na minimalnej wysokości. Później eskortowały samoloty bombowe Boeing B-17 "Flying Fortress" i myśliwsko- bombowe Hawker ”Typhoon”. Duży nadmiar mocy w locie na małej wysokości również Mk.XII predestynował w naturalny sposób do roli samolotu myśliwsko- bombowego. Przeprowadzono próby bombardowania z różnymi wyrzutnikami bombowymi i bombami 113,5 i 227 kg. Ostatecznie "Spitfire" Mk.XII nie wykonały żadnego lotu bojowego na bombardowanie. W marcu 1944 r. 91 Dywizjon przezbrojono na Supermarine ”Spitfire” Mk.XIV- nowszą wersję "Spitfire" z silnikiem "Griffon". W czerwcu 1944 r. 41 Dywizjon skierowano do osłony przyczółków inwazyjnych. Z użycia do zadań myśliwsko-bombowych zrezygnowano ostatecznie wobec wystąpienia nowego zagrożenia: samolotów- pocisków V-1. "Spitfire" Mk.XII był jednym z nielicznych typów samolotów w służbie RAF, które były dostatecznie szybkie, aby skutecznie zwalczać niemieckie latające bomby. Latem 1944 r. skierowano Dywizjon 41 do walki z nimi. Dywizjon zestrzelił łącznie 53 pociski V-1. W sierpniu wycofano 41 Dywizjon z tego rodzaju lotów. We wrześniu 1944 r. rozpoczęto przezbrajanie go na "Spitfire" Mk.XIV. Do dziś zachował się w Wielkiej Brytanii jeden niekompletny egzemplarz. Model w malowaniu 41 Dywizjonu. Sprzedawany pod marką Xtrakit zawierał w sobie zlepek wytworów różnych producentów: wypraski Sword lub Azmodel (mocno zużyte, co bolało przy sklejaniu), kalki chyba Techmodu (bardzo dobre), kalkomanie 3D (do wyrzucenia nie chciały się przyklejać). Generalnie największym plusem jest to, że wzbogaciłem się o egzemplarz rzadkiego Spita.

Nakajima Ki-43 II Hayabusa Myśliwiec Nakajima Ki-43 Hayabusa (Sokół) nazywany w kodzie alianckim „Oscar”, był w Japonii odpowiednikiem Spitfire i Messerschmitta Bf-109 – przez cały okres II wojny światowej stanowił podstawowe wyposażenie lotnictwa Cesarskiej Armii Japońskiej i przez cały ten czas był doskonalony i produkowany w kolejnych wersjach. Choć pozostawał nieco w cieniu morskiego Mitsubishi „Zero”, słynnego na froncie pacyficznym dzięki spektakularnym bitwom lotniskowców, Hayabusa odegrał główną rolę w zmaganiach nad kontynentem azjatyckim: nad Chinami, Birmą, Malajami, ale także nad Filipinami i Nową Gwineą. Walczył tam skutecznie przeciwko lotnictwom Chin, USA, Wielkiej Brytanii, Australii i Holandii, walnie przyczyniając się do początkowych wielkich zwycięstw Japończyków. Myśliwiec Ki-43 opracowano w końcu lat ’30 w zakładach Nakajima pod kierunkiem Hideo Itokawy, na bazie doświadczeń z bardzo udanym płatowcem Ki-27, który doskonale sprawdził się w walkach nad Chinami. Projekt Ki-43 oparto na specyficznej koncepcji samolotu lekkiego, o znakomitej zwrotności i wznoszeniu oraz niezłej prędkości, osiągniętych za cenę dość delikatnej konstrukcji, słabego uzbrojenia i praktycznie braku opancerzenia. Odpowiadało to japońskiej doktrynie wyrafinowanej walki manewrowej, wymagającej mistrzowskiego wyszkolenia i wielkiej odwagi pilotów. Co ciekawe, Hayabusa napędzany był takim samym silnikiem jak „Zero”. W początkowym okresie wojny, gdy japońskie armie zajmowały kolejne obszary Południowo-Wschodniej Azji, Ki-43 nie miał równych sobie przeciwników, łatwo pokonując Hurricany czy Buffalo. W późniejszym okresie „Oscary” stawały się jednak coraz bardziej przestarzałe, a ich lekka konstrukcja nie pozwalała na poważniejsze udoskonalenia. W roku 1944 zaczęły być zastępowane na głównych liniach produkcyjnych i w jednostkach bojowych przez doskonałe Ki-84 Hayate, ale aż do końca wojny utrzymywano ich produkcję, a także wykorzystywano je bojowo, także w jednostkach Kamikadze. [url=https://postimg.cc/TKXhW08f][img]https://i.postimg.cc/wj1NZ40y/IMG-20250316-163451680-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/2qrqgwT2][img]https://i.postimg.cc/VNbjrZtQ/IMG-20250316-163459518-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/BPLt2wQQ][img]https://i.postimg.cc/vTX9FpJ9/IMG-20250316-163510470-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/CZ7Z0qQY][img]https://i.postimg.cc/gJF3vyyw/IMG-20250316-163529177-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/z3VLm3SZ][img]https://i.postimg.cc/pVBKFFmT/IMG-20250316-163541045-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/phdmLLwj][img]https://i.postimg.cc/PxWYKLKS/IMG-20250316-163622288-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/7GQfGy4W][img]https://i.postimg.cc/MHzRLWFq/IMG-20250316-163650598-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/5jTXf1nH][img]https://i.postimg.cc/fTTmjRdv/IMG-20250316-163659846-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Vdtd6TVK][img]https://i.postimg.cc/7Ys7BrMr/IMG-20250316-163714762-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/CRH5C8YD][img]https://i.postimg.cc/zG4hrwcd/IMG-20250316-164122255-MFNR.jpg[/img][/url] Model przedstawia samolot Nakajima Ki-43 II Hayabusa, 59. Hiko-Sentai, 3. Chutai, Nowa Gwinea 1943-44 r. Model firmy polskiej Arma Hobby - kapitalny i prosty w sklejaniu. Dzięki koledze posiadającemu drukarkę 3D udało mi się pewne elementy wymienić na żywiczne: fotel pilota z pasami, rury wydechowe z kolektorami spalin i chłodnicę pod silnikiem. Wzbogaciłem też swój zasób techniki o odpryski. Z racji tego, że armia japońska malowała swoje samoloty poprzez nałożenie koloru zielonego (Midori Iro) bezpośrednio na blachę (z pominięciem podkładu), to farba ta często odpryskiwała lub wręcz odpadała od kadłuba i skrzydeł. Częściowo osiągnąłem to stosując zieloną farbę akrylową na srebrny lakier akrylowy a potem robiąc "zdrapkę".

Co do ciekawostek rodem z Holandii: - pomarańczowy trójkąt został wprowadzony w październiku 1939 roku jako podkreślenie neutralności i obowiązywał de facto do 1 marca 1942 (upadek Indii Holenderskich) a de iure do 1945. Rozbieżność wynika z tego że w latach 1942-45 lotnictwo holenderskie tak jak wszystkie "na emigracji" nosiły barwy RAF lub RAAF. Oryginalny znak lotnictwa holenderskiego przypomina odrobinę znak czeski - Holendrzy mają duże tradycje używania sprzętu lotniczego własnej produkcji: przed wojną Fokkery D-XXI (zasłynął na niebie Finlandii) G.I (taki protoplasta P-38 Lightning) no i T.V (latający krążownik). Co ciekawe po wojnie w zakładach Fokkera produkowano m.in. F-16A/B dla lotnictwa holenderskiego.

Brytyjska Flota Pacyfiku powstała w listopadzie 1944 na Cejlonie z połączenia Floty Dalekowschodniej, która istniała całą wojnę oraz okrętów Home Fleet które już nie były potrzebne w Europie (via kanał sueski). W skład floty wchodziło sześć lotniskowców, cztery lekkie lotniskowce, dwa lotniskowce serwisowe i dziewięć lotniskowców eskortowych (łącznie ponad 750 samolotów), pięć pancerników - typu King George V (4 okręty) + krążownik liniowy Renown, 11 krążowników, 35 niszczycieli, 14 fregat, 44 mniejsze okręty wojenne, 31 okrętów podwodnych i 54 duże okręty w pociągu floty. Dowódcą został admirał Frazier, który zasłynął akcją w wyniku której został zatopiony Scharnhorst. Po sformowaniu na Cejlonie bazę przeniesiono do Sydney skąd Brytyjczycy prowadzili akcje przeciw Sumatrze, Nowej Gwinei, Borneo. W maju 1945 BFP została włączona w skład amerykańskiej 3 floty jako Task Force 37 i brała udział w bitwie o Okinawę. W bitwie tej wyszły mocne strony angielskich lotniskowców (m.in. pancerny pokład o grubości 102mm) które powodowały większą (względem amerykańskich) odporność na ataki kamikadze. Zwykle okręty te odnosiły powierzchowne uszkodzenia, naprawiane w ciągu kilku, kilkunastu godzin. Krążył nawet dowcip, że po ataku kamikadze angielskie załogi lotniskowców dostawały miotły oraz mopy i za ich pomocą sprzątały resztki kamikadze z pokładu za burtę. Po prawdzie nie było tak różowo ale i tak zdecydowanie lepiej niż na Essexach. Lotniskowce brytyjskie za ten przywilej płaciły mniejszą liczbą pokładowych samolotów (50 zamiast 80 jak w USN). W skład brytyjskich grup lotniczych oprócz Seafire wchodziły Fairey Firefly, Fairey Barracuda oraz amerykańskiego pochodzenia Corsair i Avenger. Wszystkie te samoloty miały standardowy kamuflaż brytyjski "ścieki, muł i wodorosty" 😉 Oraz znaki państwowe jak na Seafire. Pytanie: po co Anglicy tam byli? Ano ze względów politycznych. Bali się, że jeśli nie zaznaczą swojej obecności, to zwycięzcy czyli Amerykanie sami zadecydują o losie brytyjskich posiadłości na Dalekim Wschodzie: Malaje, Cejlon, Borneo, Hong Kong oraz Holenderskie Indie Wschodnie i Nowa Gwinea. Historia pokazała, że udało się to osiągnąć tylko częściowo, bo Imperium Brytyjskie było już schyłkowym tworem.

Supermarine Seafire Mk.III [url=https://postimg.cc/21tbxYN4][img]https://i.postimg.cc/YSr6M2Xy/IMG-20250217-153433701-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/jLFdph3T][img]https://i.postimg.cc/YCpGmn1v/IMG-20250217-153333804-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/SX0Qsxpt][img]https://i.postimg.cc/R0hWgWp9/IMG-20250217-153404836-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Lqz9ZF94][img]https://i.postimg.cc/5tr6TfDz/IMG-20250217-153414152-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/tZpX3vJ3][img]https://i.postimg.cc/Y9mhwJws/IMG-20250217-153445928-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/XXxv8Wwp][img]https://i.postimg.cc/yYCS7YxX/IMG-20250217-153532747-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/4nXdVyHD][img]https://i.postimg.cc/J7kkwBrz/IMG-20250217-153555147-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/8fkzSXVp][img]https://i.postimg.cc/2yhbngcZ/IMG-20250217-153618546-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/zVBG2Qjp][img]https://i.postimg.cc/yYh3x4Sq/IMG-20250217-153626827-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/RWJV4n2H][img]https://i.postimg.cc/FHDfbyZD/IMG-20250217-153640860-MFNR.jpg[/img][/url] W drugiej połowie wojny Seafire coraz częściej służyły jako część brytyjskiego wkładu w kampanie na Dalekim Wschodzie i Pacyfiku, służąc w dywizjonach nr 887 i 894 Fleet Air Arm na pokładzie HMS Indefatigable i dołączając do brytyjskiej Floty Pacyfiku pod koniec 1944 roku. Ponieważ zasięg szybko stał się istotnym czynnikiem w operacjach na Pacyfiku, Seafire na tym teatrze były często wyposażane w dodatkowe zbiorniki paliwa, wcześniej używane przez Curtiss P-40 Warhawks. Ze względu na dobre osiągi na dużych wysokościach i brak możliwości przenoszenia uzbrojenia podwieszanego (w porównaniu do Hellcatów i Corsairów), Seafire zostały przydzielone do kluczowych zadań obronnych Combat Air Patrol (CAP) nad flotą. W maju 1945 roku, Seafiry zostały użyte do osłony lądowania aliantów w Rangunie w ramach operacji Crimson. Seafire były więc mocno zaangażowane w przeciwdziałanie atakom kamikadze podczas lądowania na Okinawie i później. Seafire działały we Flocie Pacyfiku aż do VJ Day, będąc używane u wybrzeży Japonii w ostatnich miesiącach wojny. Najlepszym pilotem Seafire w czasie wojny był podporucznik R.H. Reynolds DSC z 894, który w latach 1944-5 odniósł 4,5 zwycięstwa powietrznego w którego osobistą maszynę wcielił się mój Seafire. Co do ciekawostek po pierwsze oznaczenia na skrzydłach i kadłubie miały przypominać amerykańskie znaki stosowane na samolotach US Navy. Z doświadczeń wojen:nych wynikało, że dla brytyjskich lotników największym zagrożeniem wcale nie były japońskie myśliwce ale właśnie "friendly fire" ze strony yankesów. po drugie Mk.III był pierwszym Seafire który nie powstał z przeróbki lądowych Spitów. Lotnicy morscy postawili jasno swoje wymagania, które w dużej mierze rozmijały się z lądowymi. Nie była to w żadnym razie hybryda jak Mk.Ib i Mk.IIc. Pod względem parametrów łączył najlepsze cechy Spitów Mk.Vc, Mk.IXc oraz Mk.VIII z całkiem nowym skrzydłem i silnikiem Merlin 55M optymalizowanym do walki na małych i średnich wysokościach. Te ostatnie dwie rzeczy nie występowały w innych Spitach z silnikiem Merlin. po trzecie na tym samolocie Brytyjczycy odnieśli swoje ostatnie zwycięstwo w II Wojnie Światowej. 15 sierpnia 1945 nad Zatoką Tokijską i tam też ponieśli ostatnie straty na Seafirach.

Czy to prawda że Challengery z racji gwintowanej armaty miały niewymienną z innymi czołgami NATO amunicję?

Hobby Boss Easy Assembly np. https://www.mojehobby.pl/products/P-51C-Mustang-1092796.html

Ostatnie moje dzieło w tym roku: Bf-109G-2 w malowaniu fińskiego asa Eino Ilmari Juutilainen`a. Pisałem o nim przy okazji Buffalo więc nie ma sensu powielać informacji. Co do Messera to ciekawe są dwie rzeczy. Pierwsza dotyczy powstania wersji G (Gustav). Wszystko kręci się wokół silnika DB-605 który stał się dopiero dostępny w 1942 roku. Wraz z jego powstaniem i montażem w kadłubie wersji F (Friedrich) Niemcy dołożyli tak wiele zmian, że powstał im samolot o całkiem nowych charakterystykach niż poprzednik. Moim zdaniem coś chyba jednak poszło nie tak bo samolot zaczął tyć i to bardziej niż wzrastała moc silnika. Bf-109G-2 mimo większej mocy silnika niż Bf-109F-4 już nie odnosił takich spektakularnych sukcesów. Gwoli sprawiedliwości należy dodać, cyt. trenera Górskiego: tak drużyna gra jak pozwala na to przeciwnik... Bf-109 niezależnie od wersji był w warunkach frontu wschodniego śmiertelnie niebezpiecznym przeciwnikiem dla każdego sowieckiego samolotu. Natomiast na zachodzie wersja G jest symbolem stopniowo nadchodzącej nieuchronnej klęski Luftwaffe. Druga rzecz dotyczy fińskich Gustawów. Do 1942 Finowie walczyli niemalże na tych samych maszynach co w wojnie zimowej. Problem polegał na tym, że kończyły im się części do Buffalo, Hawków, Moranów i Hurricanów. Dlatego zwrócili się do Niemców z prośbą o umożliwienie zakupów. Luftwaffe sprzedało im około 70 samolotów w wersjach G-2 i G-4 apotem około setki G-6 i G-14. W pierwszej dostawie na 70 maszyn tylko około 14 było fabrycznie nowe, reszta zaś po kapitalnych remontach. Nie muszę dodawać, że Niemcy policzyli wszystkie jako "funkiel nówki nie śmigane" [url=https://postimg.cc/bs6MgqGL][img]https://i.postimg.cc/W1jv23sR/IMG-20241208-113706412-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/4m4qpY3m][img]https://i.postimg.cc/X79WSFSc/IMG-20241208-113709429-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/fVJPg1ms][img]https://i.postimg.cc/CxNVdgKR/IMG-20241208-113726382-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/21MtpT7Z][img]https://i.postimg.cc/zfGYgcL0/IMG-20241208-113742213-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/tZHmJTfR][img]https://i.postimg.cc/637sH4fZ/IMG-20241208-113809387-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/NLDPGQxY][img]https://i.postimg.cc/65xs0327/IMG-20241208-113848698-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/CnhPC2SW][img]https://i.postimg.cc/SR8B405N/IMG-20241208-113900308-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/wyc4mz8X][img]https://i.postimg.cc/xCBwBj64/IMG-20241208-114309415-MFNR.jpg[/img][/url] Na tym zdjęciu mam oba samoloty Eino Ilmari Juutilainen`a czyli Buffalo i Messera. Potem jeszcze latał na wersji G-6. [url=https://postimg.cc/grmTPx8N][img]https://i.postimg.cc/NGHqmTMq/IMG-20241208-115729535-MFNR.jpg[/img][/url] Model czeskiej firmy Eduard

[quote]#post1654988 Poniżej dowód na to, że PZL Czapla czy RWD XIII Lublin nie były najgorszymi samolotami II wś. Ten szkolny samolocik to AVRO 626 w barwach belgijskiego lotnictwa. W czasie inwazji niemieckiej, wiosną 1940 został wyposażony w pojedynczy karabin maszynowy i pełnił rolę samolotu obserwacyjnego. Ten konkretny egzemplarz nie został zniszczony przez Niemców, ale rozbił się podczas lądowania, po jednej z misji. Być może był wcześniej postrzelany. Zwracam uwagę na nazwę AVRO - to ta sama wytwórnia, która produkowała genialne Lancastery. Co do reszty informacji i ciekawostek liczę jak zawsze na Merlina. Model firmy Korozavody Prostejow, straszne gówno. W dwupłatach, gdzie występuje sporo linek, jakiekolwiek odstępstwo od osi symetrii mści się okrutnie, a wypraski zostały wykonane fatalnie, już nigdy nie kupię modelu z tej firmy. Postarzenie hand made. [/quote] Wytwórnia AVRO to w ogóle zajmuje ciekawe miejsce w historii lotnictwa. Firma istniejąca w latach 1910 - 63 miała na koncie sporo udanych konstrukcji. W czasie pierwszej wojny światowej stworzyła podwaliny pod istnienie RAF. Do wczesnych lat trzydziestych specjalizowała się w szkolnych dwupłatach, co w tamtych czasach nie było niczym dziwnym. W czasie drugiej wojny popełniła nieudanego Manchestera który dał początek serii świetnych czteromotorowców: Lancastera, Lincolna i Shackletona (który latał w RAF do 1991!). I perełka epoki samolotów odrzutowych: Avro Vulcan który został bojowo użyty w maju 1982 do bombardowania Port Stanley na Falklandach. Trasa lotu z Wyspy Wniebowstąpienia nad Falklandy liczyła 6,259 km w jedną stronę. Po 1962 firma AVRO została włączona do firmy Hawker Siddeley [b]Edycja z 08.12.2024 o godz. 17:54 (scalono posty)[/b] [quote]#post1654989 Boulton Paul Defiant A tu ślepy zaułek rozwoju lotnictwa brytyjskiego. Jak można było wymyślić myśliwiec, który strzelał tylko do tyłu??? Tak do tyłu, strzelał tylny strzelec, a pilot miał za zadanie tylko kierować maszyną. Pomysł kosmiczny. Niemcy nie poznali się na tym nowatorstwie i masakrowali Defianty na niespotykaną skalę. Brytyjczycy szybciutko wycofali Pawełki do ratownictwa morskiego ASR i ten właśnie model, silnie wyeksploatowany skleiłem w takiej wersji. To coś żółte pod skrzydłami to wyrzutniki łodzi ratunkowych Dinghy, dla pilotów, którzy wodowali na wodach kanału. Później wymontowano w ogóle stanowisko strzeleckie i chyba w to miejsce powstał magazynek sprzętu ratunkowego dla zestrzelonych. Kamuflaż muł i wodorosty plus działanie słonej wody i błota. Model AIRfix przyjemny w klejenie, ciekawostki napisze Merlin. [url=https://postimages.org/][img]https://i.postimg.cc/sfH0N82z/1000029933.jpg[/img][/url] [url=https://postimages.org/][img]https://i.postimg.cc/rpTh42f1/1000029935.jpg[/img][/url] [url=https://postimages.org/][img]https://i.postimg.cc/VNFKBZh3/1733650773276.jpg[/img][/url][/quote] Sterby, bardzo ładnie Ci wyszedł. Te dinghy to gdzie podpatrzyłeś? Bo zdjęć samolotów z ASR nie ma za wiele. A już Defianty w ASR to były ultra rzadkie.