[quote]#post1749502 to jest skala 1:48?[/quote] 🤓kysz szatanie, siło nieczysta!!! 🤓 Jak mogłeś mi zarzucić zdradę jedynie słusznej skali 1:72? 😁 😁 PS. Oczywiście mówimy o mojej kolekcji a nie na zlecenie...

Kilka ciekawych epizodów z historii Barracudy: - Operacja Tungsten czyli pierwsza próba zatopienia Tirpitz`a. 3 kwietnia 1944 roku we fjordzie Kaa, 42 bombowce Barracuda z przeciwpancernymi bombami 1600 funtowymi (takimi jak na moim modelu) zaatakowały i uszkodziły Tirpitza. Problemem było to że bomby 1600lb zrzucane z wysokości 1100 metrów nie były w stanie przebić pancerza pokładu pancernego. Za to wybuchając w nadbudówkach i wśród artylerzystów w połączeniu z ostrzałem myśliwców i bombami burzącymi (część Barracud przenosiło bomby burzące 500 i 600 funtowe) zabiły 122 marynarzy, a 316 zostało rannych, co stanowiło 15% załogi okrętu. - Inna ciekawostka. Pomimo, że był to również samolot torpedowy to torpedy były używane bardzo rzadko. W zestawie miałem torpedę ale ponieważ na Dalekim Wschodzie nie były używane to wybrałem bombę.

W drugiej połowie lat trzydziestych dowództwo Royal Air Force (RAF) ogłosiło konkurs na budowę nowoczesnego samolotu torpedowego i bombowego dla lotnictwa floty (Fleet Air Arm), który miałby zastąpić używany dotychczas samolot Fairey Swordfish. Warunki technicznego nowego samolotu brytyjskie ministerstwo lotnictwo ogłoszono w październiku 1937 roku. Miał to być pokładowy samolot torpedowy, bombowy i rozpoznawczy, mogący działać w każdych warunkach atmosferycznych. Opracowania projektu i budowy prototypu podjęły się dwie wytwórnie: Supermarine i Fairey. W pierwszej wytwórni wykonano projekt samolotu oznaczony jako Typ 322, a w drugiej oznaczonej jako Typ 100. Pod koniec 1938 roku zbudowano według tych projektów makiety samolotów, a w lutym 1939 roku ministerstwo lotnictwa po przeprowadzeniu badań zezwoliło na budowę dwóch prototypów porównawczych. W sierpniu 1939 roku ostatecznie zatwierdzono do produkcji seryjnej prototyp wykonany w wytwórni Fairey. Od raz podpisano także umowę na wykonanie 250 samolotów, które oznaczono jako Fairey Barracuda. Początkowo prototyp miał być napędzany silnikiem rzędowym 24-cylindrowym w układzie „X”, potem jednak zdecydowano się na lżejszy silnik rzędowy 12-cylindrowy Rolls-Royce Meriln 30 o mocy 1260 KM (927 kW). Samolot był zbudowany w układzie górnopłata, co zapewniało dobrą widoczność i ułatwiało zamocowanie podwieszanego uzbrojenia. Prototyp takiego samolotu oblatano 7 grudnia 1940 roku. W czasie prób osiągnął on prędkość 430 km/h; wypróbowano również zrzut torped i bombardowanie z lotu nurkowego. W maju 1941 roku prototyp odbył loty próbne z pokładu lotniskowca HMS „Victorious”. Po usunięciu drobnych usterek w prototypie przystąpiono do produkcji seryjnej 24 samolotów oznaczonych Fairey Barracuda Mk I. Pierwszy lot seryjnego samolotu odbył się 18 maja 1942 roku. W 1943 roku rozpoczęto produkcję następnej wersji samolotu oznaczonej jako Fairey Barracuda Mk II, która napędzana była mocniejszym silnikiem Rolls-Royce Merlin 32. Pierwszy samolot tej wersji wyprodukowano w marcu 1943 roku. W 1944 roku przystąpiono do produkcji nowej wersji samolotu, oznaczonej jako Fairey Barracuda Mk III, przystosowanej wyłącznie do wykrywania i niszczenia okrętów podwodnych, wersję tę wyposażono w radar typu ASV Mk X. 16 listopada 1944 roku oblatano pierwszy samolot nowej wersji oznaczonej Fairey Barracuda Mk V, napędzany nowym silnikiem rzędowym Rolls-Royce Griffon 37 o mocy 2020 KM (1487 kW). Wersja ta nie była stosowana w czasie wojny. Produkowane wersje samolotów Fairey Barracuda: Mk I – wersja podstawowa, zbudowano 32 samoloty tej wersji (w tym dwa prototypy) Mk II – wersja wyposażona w radar ASV Mk II, zbudowano 1688 samolotów tej wersji TR Mk III – wersja rozpoznawczo-torpedowa, wyposażona w radar ASV Mk X, zbudowano 852 samoloty tej wersji Mk IV – projekt – nie był budowany TR Mk V – wersja wyposażona w silnik Rolls-Royce Griffon 37, zbudowano 30 samolotów tej wersji Fairey Barracuda Mk. II P9981 „2X” [url=https://postimg.cc/fkG4fZvv][img]https://i.postimg.cc/Gh2crm86/IMG-20261007-124059680-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Thz8JGcn][img]https://i.postimg.cc/rFm8cw0Z/IMG-20261007-124114176-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/xqwr3YPR][img]https://i.postimg.cc/pXT2xLhg/IMG-20261007-124127773-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/s1kF4yJP][img]https://i.postimg.cc/nczHZhjW/IMG-20261007-124143937-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/JGZfTg6V][img]https://i.postimg.cc/X7znv69J/IMG-20261007-124238755-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/rKxBhbnc][img]https://i.postimg.cc/PrRdqn1L/IMG-20261007-124322198-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/WdVQxnCP][img]https://i.postimg.cc/sgGsQHJ1/IMG-20261007-124326910-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/RWmj2RyB][img]https://i.postimg.cc/rwRM0Z9K/IMG-20261007-124332536-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/hXnHNr6z][img]https://i.postimg.cc/GmTd8gjQ/IMG-20261007-124350086-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/QFDRvbw5][img]https://i.postimg.cc/3x0Y4fZL/IMG-20261007-124411682-MFNR.jpg[/img][/url] Samolot o numerze seryjnym P9981 był egzemplarzem Fairey Barracuda Mk. II należącym do 810 Naval Air Squadron (NAS) Fleet Air Arm. W kwietniu 1944 r. operował z pokładu lotniskowca HMS Illustrious. Samolot nosił kod taktyczny „2X” i był jedną z Barracud używanych przez 810 NAS podczas działań na Oceanie Indyjskim. Potem uczestniczył w działaniach przeciwko japońskim celom na Sumatrze. 11 czerwca 1944 r., podczas powrotu z jednej z misji przeciwko Sumatrze, samolot uległ katastrofie. Cała załoga zginęła. Był to typowy Barracuda Mk. II, napędzany silnikiem Rolls-Royce Merlin 32 o mocy około 1640 KM i wyposażony w czterołopatowe śmigło oraz radar ASV Mk. II. Malowanie: P9981/„2X” przedstawiany jest w standardowym dla Fleet Air Arm układzie Extra Dark Sea Grey / Dark Slate Grey nad Sky, z oznaczeniami Royal Navy i kodem „2X” Model firmy Special Hobby. Muszę przyznać że od początku pretendował do top 10 najbrzydszych samolotów jakich modele mam w kolekcji. Model przysporzył mi kilka niespodzianek w tym nieprzyjemnych. Zwłaszcza podwozie o którym mogę powiedzieć wiele ciepłych słów a które niestety nie nadają się do druku z powodów obyczajowych. Jednak finalne dzieło uważam za przyzwoite i bez większych wtop.

Z tym Priestem to raczej konsekwencja w nazewnictwie: Biskup, Ksiądz i Zakrystianin (Bishop, Priest i Sexton). Fajny model. 👍🏼 Jak tylko uporam się z pewnymi zagwozdkami to powinienem niedługo przedstawić model jednego z dziwaczniejszych brytyjskich jednosilnikowych silnikowych jednopłatów drugiej połowy drugiej wojny światowej 😉

Z tego co pamiętam przeróbki na Mardera i na Wespe odbywały się w Ursusie pod Warszawą. Fajne malowanie 👍

Messerschmitt Bf 109G-14 Bf 109G-14 powstał w 1944 r. jako próba ujednolicenia późnych serii Bf 109G-6. W toku długiej produkcji G-6 wprowadzano liczne modyfikacje zależne od producenta i dostępnych podzespołów, co doprowadziło do dużego zróżnicowania samolotów. G-14 miał stać się standardowym wariantem, łączącym najważniejsze z tych zmian. Podstawową zmianą było zastosowanie silnika Daimler-Benz DB 605AM, przystosowanego do instalacji MW 50 – układu wtrysku mieszanki wody i metanolu, pozwalającego na krótkotrwałe zwiększenie mocy silnika do około 1775 KM. Standardem stała się również poprawiona osłona kabiny typu Erla Haube, a w późnych seriach stosowano m.in. powiększony statecznik i zmodyfikowane stery. Produkcję G-14 rozpoczęto w lipcu 1944 r. w zakładach Erla w Lipsku. Samoloty szybko trafiły na front zachodni, a następnie były używane na wszystkich głównych frontach, na których walczyła Luftwaffe. Produkcja trwała do początku 1945 r., a łączną liczbę G-14 i G-14/AS szacuje się na około 5500 egzemplarzy. Równolegle powstała odmiana G-14/AS, przeznaczona przede wszystkim do walki na większych wysokościach. Otrzymała silnik DB 605ASM z większą sprężarką, łączący właściwości wysokościowe z instalacją MW 50. Istniały również warianty specjalistyczne, m.in. G-14/U4 z działkiem MK 108 kal. 30 mm zamontowanym w osi śmigła. W praktyce zamysł standaryzacji nie został w pełni osiągnięty. Poszczególne G-14 nadal mogły znacznie różnić się detalami – zależnie od fabryki, okresu produkcji i dostępnych części. Dlatego określenie „G-14” nie oznacza samolotu o całkowicie identycznej konfiguracji. Był to raczej kolejny etap ewolucji Bf 109G-6, poprzedzający późnego G-10 i serię K-4. [url=https://postimg.cc/xNksWsMk][img]https://i.postimg.cc/XqLTBmvg/IMG-20260826-103526212-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/hQJCHCTQ][img]https://i.postimg.cc/C57WnXK7/IMG-20260826-103534699-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/D4WCtCL8][img]https://i.postimg.cc/NFDW2S07/IMG-20260826-103541460-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/BP8hdhHj][img]https://i.postimg.cc/0jnLKFN0/IMG-20260826-103549929-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/zHLd9dKT][img]https://i.postimg.cc/XqLTBmv1/IMG-20260826-103603845-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/hQJCHCT9][img]https://i.postimg.cc/0jnLKFNH/IMG-20260826-103624769-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/647HDHnr][img]https://i.postimg.cc/sxmtGq2N/IMG-20260826-103655594-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/WqD9Q9gm][img]https://i.postimg.cc/2yGPLM5t/IMG-20260826-103714160-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/K44skYVV][img]https://i.postimg.cc/kMyrH6yn/IMG-20260826-103902198-MFNR(1).jpg[/img][/url] Messerschmitt Bf 109G-14 W.Nr. 464068 Messerschmitt Bf 109G-14 o numerze fabrycznym W.Nr. 464068 był jednym z późnych Bf 109 używanych przez lotnictwo Niepodległego Państwa Chorwackiego (ZNDH). W kwietniu 1945 r. samolot znajdował się w składzie 2. Zrakoplovno Lovačko Jato (2. ZLJ), a jego pilotem był Fw. Josip Ceković. Najbardziej znany epizod z historii tego egzemplarza wydarzył się 16 kwietnia 1945 r. Ceković wystartował nim z rejonu Lućka koło Zagrzebia i skierował się do Włoch, gdzie wylądował na lotnisku Iesi (Jesi) i poddał samolot wojskom alianckim. Motywem dezercji miała być obawa przed dostaniem się w ręce partyzantów. Samolot nosił oznaczenie „Czarna 10”. Zachowane fotografie wykonane na lotnisku Iesi pokazują go już po kapitulacji, w otoczeniu personelu alianckiego. W.Nr. 464068 jest szczególnie interesujący dla historyków i modelarzy ze względu na nietypową historię końcowego okresu służby, chorwackie oznaczenia oraz zachowane fotografie, pozwalające analizować jego kamuflaż i oznakowanie. W literaturze spotyka się również oznaczenie Bf 109G-14/AS, choć identyfikacja konkretnej podwersji i szczegółów wyposażenia wymaga ostrożności. Model firmy Eduard. Sklejanie bezproblemowe. Chciałem oddać na nim przemalowywanie odznaczeń przynależności państwowej na kadłubie oraz od spodu. Jest to kolejny element mojego tematycznego zbioru "Messery bez czarnej swastyki" po fińskim G-2 i rumuńskim G-4. W przygotowaniu kolejny tym razem G-10 co do którego przynależności się jeszcze waham między Węgrami, RSI (schyłkowe Włochy) i ROA.

O spawach przeczytałem tu https://www.smartage.pl/m-50-i-m-51-izraelskie-shermany/

Co do M4A1 znalazłem wyjaśnienie dlaczego właśnie ten model wykorzystano do budowy M51 Ishermana. Chodziło o siłę francuskiej armaty 105mm od której odrzutu pękały spawy na M4A3 i M4A2. Okazało się że kadłub odlewany dobrze znosi takie uzbrojenie 😉

Supermarine Seafire MkIIc Supermarine Seafire Mk IIc był pokładową wersją myśliwca Supermarine Spitfire Mk Vc, przystosowaną do działań z lotniskowców Royal Navy. Wprowadzony do służby we wrześniu 1942 roku, otrzymał hak do lądowania, wzmocnioną konstrukcję kadłuba oraz zaczepy do katapulty, zachowując jednak nieskładane skrzydła, co utrudniało jego eksploatację na pokładach okrętów. Samolot napędzany był silnikiem Rolls-Royce Merlin 45 lub 46, osiągał prędkość maksymalną około 590–640 km/h (zależnie od wersji i wysokości) i był uzbrojony w 2 działka Hispano kal. 20 mm oraz 4 karabiny maszynowe Browning kal. 7,7 mm. Późniejsza odmiana L Mk IIc z silnikiem Merlin 32 oferowała lepsze osiągi na małych wysokościach. Seafire Mk IIc odegrał ważną rolę podczas operacji Torch (desant w Afryce Północnej), a następnie walk o Sycylię i Włochy, zapewniając osłonę myśliwską floty alianckiej. Choć wyróżniał się znakomitą zwrotnością i osiągami odziedziczonymi po Spicie, był podatny na uszkodzenia podczas twardych lądowań na lotniskowcach, a jego ograniczony zasięg i brak składanych skrzydeł stanowiły istotne wady w służbie morskiej. [url=https://postimg.cc/SX9hPmr2][img]https://i.postimg.cc/0NWybQKf/IMG-20260710-154258875-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/McBSLzDj][img]https://i.postimg.cc/0NWybQKZ/IMG-20260710-154315721-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/hJmBYKrf][img]https://i.postimg.cc/xdx1cCNy/IMG-20260710-154322823-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/06Ss49fw][img]https://i.postimg.cc/d0HVL1Z4/IMG-20260710-154330787-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/McBSLzDV][img]https://i.postimg.cc/3wSxdR0S/IMG-20260710-154340131-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/PLDj7d4m][img]https://i.postimg.cc/Gp7mH2TS/IMG-20260710-154427170-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/SX9hPmrf][img]https://i.postimg.cc/nLRhCz9g/IMG-20260710-154450979-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/FfS46hZn][img]https://i.postimg.cc/pdGLpTnx/IMG-20260710-154818657-MFNR.jpg[/img][/url] Model firmy SWORD przedstawia Seafire z lotniskowca HMS Indomitable c.a. jesień 1942. Malowanie standard dla Royal Navy - "muł i wodorosty" czyli Extra Dark Sea Grey/Dark Slate Grey/Sky S [url=https://postimg.cc/zLhrQqjk][img]https://i.postimg.cc/1zC3ftVb/IMG-20260710-154523049-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/VSt8hzRG][img]https://i.postimg.cc/CKPxz1fg/IMG-20260710-154535866-MFNR.jpg[/img][/url] Na ostatnim zdjęciu wspólnie od góry Seafire Mk Ib, MkIIc, Mk III Ciekawostką jest to że wersje Mk Ib (pochodna Spitfire Mk Vb) ora MkIIc (pochodna Spita Mk Vc) występowały równocześnie w tych samych jednostkach w tym samym czasie. Bardziej dopracowany Mk IIc był wolniejszy z powodu większej masy (zaczepy do katapulty) i mniej zwrotny. Mk Ib był bardziej delikatny i częściej ulegał wypadkom. Dylematy Royal Navy rozwiązał dopiero Mk III który był specjalnie konstruowany pod brytyjskie lotniskowce.

Przychodzą mi do głowy dwa uzasadnienia niesymetryczności: 1. Spitfire Mk II były wyposażone w silniki rzędowe Rolls-Royce Merlin XII, które generowały silny moment obrotowy w prawo. Dodatkowy zbiornik po lewej stronie pomagał zrównoważyć masę, ułatwiając pilotowi kontrolę nad maszyną. 2. Pod prawym skrzydłem standardowo montowano już chłodnicę oleju oraz niektóre inne elementy instalacji chłodzącej. Konstruktorzy zdecydowali się zamontować zbiornik paliwa pod lewym płatem, aby nie dublować masywnego osprzętu po jednej stronie i zachować symetrię podłużną samolotu. Co do zbiorników odrzucanych w Spitach był to problem do końca wojny. O ile pamiętam dopiero skrzydło C dawało szansę na odrzucane podwieszenia. Zbiornik centralnie podwieszany też był od Mk V ale bardzo specyficzny - przylegający do kadłuba. Istniał też jeden Mk IX który pokazywany był w USA w maju 1944 [img]https://www.worldwarphotos.info/wp-content/gallery/uk/raf/spitfire2/Spitfire_Mk_IX_long_range_usa.jpg[/img] Nie wiem dlaczego nie wprowadzili tego rozwiązania do seryjnej produkcji. Myślę że tutaj to raczej problem mentalny.

Supermarine Spitfire Mk. IIA LR Supermarine Spitfire Mk. IIA LR (Long Range) był tymczasową, zmodyfikowaną fabrycznie wersją tego kultowego brytyjskiego myśliwca. Opracowany zimą 1940–1941 roku w celu wsparcia ofensywnych nalotów nad okupowaną Europą, wyprodukowano około 50–60 egzemplarzy wyposażonych w dodatkowy stały zbiornik paliwa o pojemności 40 galonów umieszczony pod lewym skrzydłem. Historia eksploatacji: Spitfire został pierwotnie zaprojektowany wyłącznie jako myśliwiec przechwytujący o krótkim zasięgu. Jednak gdy w 1941 roku Królewskie Siły Powietrzne (RAF) przeszły z roli defensywnej do operacji ofensywnych nad kontynentem, zasięg standardowego Spitfire'a okazał się zdecydowanie niewystarczający. Aby wypełnić tę lukę przed powszechną dostępnością aerodynamicznych zbiorników podwieszanych, firma Supermarine i centrum koordynacyjne w Hawarden przerobiły partię standardowych płatowców Mk. IIA. Pod lewym skrzydłem zamontowano wypukły, pomocniczy zbiornik paliwa o pojemności 40 galonów. Wpływ na osiągi: Dodatkowy ciężar i opór aerodynamiczny sprawiły, że samolot stał się ociężały i niezrównoważony, co przyniosło mu reputację samolotu trudnego w pilotażu i podatnego na ataki niemieckich myśliwców. Wdrożenie: Samoloty LR były przydzielane głównie do eskadr operacyjnych zaangażowanych we wczesne operacje RAF „Rhubarb” (niskie loty nękające) i „Circus” (eskorta i wymiatanie). Wśród eskadr, które latały na tym wariancie, znalazły się eskadry nr 66, 118 i 152. [url=https://postimg.cc/gwKLq251][img]https://i.postimg.cc/xdwGQkPj/IMG-20260522-150438804-MFNR(1).jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/HJt84kRk][img]https://i.postimg.cc/g0CypwK8/IMG-20260522-150501345-MFNR(1).jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/QBqKkdwM][img]https://i.postimg.cc/k50NCVyW/IMG-20260522-150526813-MFNR(1).jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/cKctML2H][img]https://i.postimg.cc/43DvGK1z/IMG-20260522-150558277-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/2b8bHfNN][img]https://i.postimg.cc/DZ1rw2C0/IMG-20260522-150605291-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/47N78TRX][img]https://i.postimg.cc/k4WQgnjR/IMG-20260522-150634665-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/R6V6PzxS][img]https://i.postimg.cc/G2vFmcMy/IMG-20260522-150738253-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/xJTJsSV1][img]https://i.postimg.cc/KztP8Z9B/IMG-20260522-152030588-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/DJyJCK30][img]https://i.postimg.cc/G2vFmcMF/IMG-20260522-152046726-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/DJyJCK34][img]https://i.postimg.cc/LXjt8HyD/IMG-20260522-152122559-MFNR.jpg[/img][/url] Model który zbudowałem przedstawia samolot UM-D ze 152 Sq. o nazwie własnej Counter Strike. Podobno nazwa ta nawiązywała do pubu w którym piloci tego dywizjonu spędzali wolny czas. Przedstawiam też całą moją rodzinkę Spitfire Mk. II: Mk IIA, Mk IIA LR oraz Mk IIB Powstał też Mk. IIC ASR ale to historia na inną opowieść.

Podobno najlepszy lekki czołg drugiej połowy drugiej wojny światowej... Jedna z moich ulubionych konstrukcji amerykańskich

Spitfire Mk Vb skala 1/48 Muszę się pochwalić pierwszym (i jedynym) Spitfire którego zbudowałem w skali 1/48 niejako "na zlecenie". Mój serdeczny kolega dostał od syna taki prezent pod choinkę rok temu i tak się do niego zabierał, że stwierdził, że zaangażuje mnie... Kilka słów o samym zestawie. Jest to dość leciwy zestaw Tamiya z 1994 roku. Sklejał się przyzwoicie ale wnętrze było bardzo spartańskie więc musiałem zrobić w nim tablicę przyrządów oraz pasy w kabinie z blaszek Eduard. Kalkomanie dodałem z Techmodu i przedstawiają Spitfire z 303 dywizjonu na którym latał jego dowódca Jan Zumbach. Dla porównania wielkości zrobiłem zdjęcia z moim Spitfire PR type A. Od razu widać potężną różnicę... [url=https://postimg.cc/G92ycjkv][img]https://i.postimg.cc/bY0H9CrV/IMG-20260328-094746150-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/c6HnscQw][img]https://i.postimg.cc/Vs9BWGvG/IMG-20260328-094759044-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/c6HnscQY][img]https://i.postimg.cc/NG87kJFN/IMG-20260328-094814068-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/4nd9J1zz][img]https://i.postimg.cc/9XPtY80N/IMG-20260328-094822211-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/MXTQWYy0][img]https://i.postimg.cc/XNKckHqP/IMG-20260328-094841426-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Jtnk1QbQ][img]https://i.postimg.cc/xjGy3x8B/IMG-20260328-094854025-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/mhDHbSQV][img]https://i.postimg.cc/44vbQLnC/IMG-20260328-094915283-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/z3BgJkn0][img]https://i.postimg.cc/qBcXxbgV/IMG-20260328-094946324-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/vDBVQvW0][img]https://i.postimg.cc/NG87kJLv/IMG-20260328-095021206-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/nMzDH1vw][img]https://i.postimg.cc/mZ3NyXhR/IMG-20260328-095230223-MFNR.jpg[/img][/url]

Supermarine Spitfire PR type A Wersje rozpoznawcze samolotu Spitfire, w tym modele PR.A, B i E, odegrały podczas wojny kluczową, choć często niedocenianą rolę. Wersja PR powstała w wyniku adaptacji standardowych modeli myśliwskich – poprzez usunięcie uzbrojenia w celu zmniejszenia masy i zwiększenia zasięgu, zamontowanie specjalistycznych aparatów fotograficznych o wysokiej rozdzielczości oraz dodanie dodatkowych zbiorników paliwa. Modyfikacje te pozwoliły samolotom Spitfire PR na operowanie na dużych wysokościach i głęboko za liniami wroga, wykonując misje niezbędne dla planowania strategicznego aliantów. Początki rozpoznania samolotami Spitfire sięgają niepewnych miesięcy „wojny pozorowanej” pod koniec 1939 i na początku 1940 roku. Gdy na froncie zachodnim utknęły działania zbrojne na dużą skalę, dowódcy RAF zdali sobie sprawę z pilnej potrzeby uzyskania aktualnych danych wywiadowczych dotyczących pozycji niemieckich za linią Zygfryda. W służbie pojawiły się wczesne wersje PR — typ A, typ B i typ E. Oparte na standardowych myśliwcach Mk I, te przerobione samoloty miały minimalny zapas dodatkowego paliwa i proste instalacje kamerowe, ale stanowiły ogromny krok naprzód w możliwościach rozpoznania lotniczego. Latając z prowizorycznych baz we Francji, często wraz z Brytyjskimi Siłami Ekspedycyjnymi, te wczesne samoloty PR Spitfire podejmowały śmiałe samotne misje w głąb terytorium okupowanego przez Niemców. Ich piloci działali bez eskorty, polegając na prędkości, wysokości i niewidzialności, aby uniknąć przechwycenia. Kiedy w maju 1940 roku w końcu wybuchła niemiecka „blitzkrieg”, rozpoznawcze Spitfire stały się kluczowymi oczami na niebie — otografowały nacierające dywizje pancerne, skupiska żołnierzy oraz kluczowe przeprawy przez rzeki Mozę i Sommę. Ich zdjęcia okazały się nieocenione podczas desperackiej obrony Francji i ewakuacji w Dunkierce, gdzie aktualne dane wywiadowcze na temat ruchów wroga były niezbędne do zorganizowania bezpiecznego wycofania sił alianckich. Chociaż w porównaniu z późniejszymi wyspecjalizowanymi samolotami rozpoznawczymi były one prymitywne, te pierwsze samoloty PR Spitfire wyznaczyły standard odwagi i innowacyjności, który zdefiniował działania fotograficznego rozpoznania RAF-u przez całą wojnę. [url=https://postimg.cc/K3gVF29P][img]https://i.postimg.cc/6qHNr6nm/IMG_20260328_095031590_MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/BP1ys0h5][img]https://i.postimg.cc/nrdt4VBW/IMG_20260328_095047681_MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/gL65dWMH][img]https://i.postimg.cc/d3WK2Qrp/IMG_20260328_095058114_MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Mfj4xSsb][img]https://i.postimg.cc/HnSCwWXK/IMG_20260328_095112990_MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/sGZ8yrnJ][img]https://i.postimg.cc/kGjdQMKL/IMG_20260328_095129432_MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/xNb7Y2sR][img]https://i.postimg.cc/wMWdXxLS/IMG_20260328_095159774_MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/YLmVkHX8][img]https://i.postimg.cc/fyHhcWY4/IMG_20260328_095315901_MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/rRtbckhQ][img]https://i.postimg.cc/1XWZGRDh/IMG_20260328_095322897_MFNR.jpg[/img][/url] Model przeze mnie wykonany przedstawia jednego z dwóch Type A które dokonały pierwszej misji rozpoznawczej w listopadzie 1939 roku fotografując pogranicze belgijsko-niemieckie. Nota bene pierwsza misja w październiku 1939 okazała się nieudana bo w wyniku błędu w nawigacji piloci sfotografowali wyłącznie belgijskie umocnienia zamiast niemieckich co wyszło dopiero po wywołaniu zdjęć. Samolot w kolorze camotint (zielony podobny do koloru Sky S al. trochę bardziej soczysty). W ogóle kolorystyka wersji PR pomimo jednolitych barw też jest ciekawa co mam zamiar pogłębić bo na warsztat za niedługo trafi PR type C a planach też jest PR type G.

Gloster Meteor F.3 Gloster Meteor – brytyjski myśliwiec z napędem odrzutowym z końcowego okresu II wojny światowej i pierwszych lat powojennych. Był to drugi myśliwiec odrzutowy na świecie i pierwszy samolot odrzutowy używany przez aliantów, który wszedł na wyposażenie jednostek bojowych Royal Air Force w sierpniu 1944, kilka tygodni po niemieckim Messerschmitcie Me 262. Różne wersje Meteora pozostały na służbie poprzez wiele lat – najdłużej w wersji myśliwca nocnego. W czasie drugiej wojny światowej żaden Meteor nie stoczył walki z samolotem nieprzyjaciela, choć od stycznia 1945 roku Meteory wykonywały loty bojowe nad Niemcami z lotnisk w Belgii i zniszczyły około czterdziestu samolotów nieprzyjaciela na ziemi. Jedyne zwycięstwa w powietrzu myśliwce te odniosły nad „latającymi bombami” V-1. W okresie od 4 sierpnia do 29 sierpnia 1944 roku pilotom Meteorów zaliczono 12,5 zestrzelenia V-1, z czego najwięcej – trzy – strącił T.D. Dean. To właśnie on zapisał sobie na konto pierwsze zwycięstwo powietrzne odniesione przez Meteora – 4 sierpnia na południe od Tonbridge. Po zajęciu stanowisk wyrzutni V-1 przez alianckie wojska lądowe Meteorów nie kierowano do zadań bojowych i w znacznej mierze ograniczono ich loty do ćwiczebnych. Między innymi w październiku 1944 roku cztery samoloty wysłano do RAF Debden, gdzie stacjonowali Amerykanie, w celu lepszego przygotowania ich do walki z niemieckim myśliwcem odrzutowym Messerschmitt Me 262 (dla załóg i mechaników była to z kolei okazja, aby przećwiczyć obsługę maszyn w warunkach polowych, z dala od stałej bazy). Na przełomie 1944 i 1945 roku 616. Eskadrę przezbrojono z Meteorów Mk.1 na Meteory Mk.3. 4 lutego pierwsze cztery samoloty – prowadzone przez Dennisa Barry’ego – przeleciały do Belgii, do bazy Melsbroek pod Brukselą; tym samym eskadra ta została pierwszą aliancką jednostką lotniczą wykorzystującą samoloty odrzutowe na kontynencie europejskim, lecz w początkowym okresie złe warunki pogodowe praktycznie uniemożliwiły jakiekolwiek wykorzystanie Meteorów. [url=https://postimg.cc/68gDMzWL][img]https://i.postimg.cc/KY8xvsCV/IMG-20260220-120629343-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/gwh1QRjw][img]https://i.postimg.cc/FKCmfVQx/IMG-20260220-120652808-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/DWGRHs0S][img]https://i.postimg.cc/nLSZsGtG/IMG-20260220-120729075-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/t168wPJZ][img]https://i.postimg.cc/rpZcdNLJ/IMG-20260220-120736390-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/FfSw8czk][img]https://i.postimg.cc/KYpFKDyf/IMG-20260220-120757449-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/4Kcjqty9][img]https://i.postimg.cc/cJkZKBNX/IMG-20260220-120805220-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/p9j348rn][img]https://i.postimg.cc/259mq7fT/IMG-20260220-120818302-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/gwh1QRjh][img]https://i.postimg.cc/5tK1HSMs/IMG-20260220-120834862-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/kVSLz8G8][img]https://i.postimg.cc/0NXx60qt/IMG-20260220-120852508-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/nXg63TFK][img]https://i.postimg.cc/wBjgTbnr/IMG-20260220-121036466-MFNR.jpg[/img][/url] Model wykonałem z zestawu Special Hobby i przedstawia pomalowany na biało samolot Gloster Meteor F Mark III, EE239 „YQ-Q”, należący do 616. Dywizjonu RAF z bazy B58/Melsbroek w Belgii. Flight (4 samoloty) Meteor została odłączona od 616. eskadry i przydzielona do 2. TAF w celu zapewnienia obrony powietrznej przed Messerschmittami Me 262, a w marcu 1945 r. dołączyła do niej cała eskadra. Podczas początkowego rozmieszczenia samoloty Meteor były pomalowane na biało, aby ułatwić ich identyfikację przez inne samoloty alianckie.

Widziałem ten czołg jak byłem w tym roku w Muzeum Broni Pancernej w Poznaniu. Robi potężne wrażenie choć nie takie jak wozy ISU. Polecam wizytę tam każdemu wielbicielowi czołgów.

Hawker Hurricane Mk IIB [url=https://postimg.cc/gn2fn7H8][img]https://i.postimg.cc/MK7xr2cP/IMG-20251128-105310658-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Jtqf78ZK][img]https://i.postimg.cc/DykngyZV/IMG-20251128-105319493-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/ppLgpSJj][img]https://i.postimg.cc/pXfx1b9s/IMG-20251128-105323386-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/nCh6CWG7][img]https://i.postimg.cc/X7f3DSZ2/IMG-20251128-105328727-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/fJR6JPfC][img]https://i.postimg.cc/bNx8FcG7/IMG-20251128-105334905-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/HVkfVN93][img]https://i.postimg.cc/ZK8ZDtBk/IMG-20251128-105346596-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/PP5BP7Q2][img]https://i.postimg.cc/GhFrSw8w/IMG-20251128-105406193-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/dLVzLfj5][img]https://i.postimg.cc/zXC5PZbY/IMG-20251128-105705710-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/rKwvKHNY][img]https://i.postimg.cc/qMs0ZVh0/IMG-20251128-105736355-SR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/crLVrzBb][img]https://i.postimg.cc/X7f3DSG4/IMG-20251128-105848300-MFNR.jpg[/img][/url] Samolot myśliwsko-bombowy Hawker Hurricane Mk IIb Hawker Hurricane Mk.II to rozwinięcie słynnego myśliwca konstrukcji Sydneya Camma. Powstał poprzez zabudowanie w standardowym płatowcu mocniejszego silnika Rolls-Royce Merlin XX wyposażonego w dwustopniową sprężarkę. Rozwiązanie to znacznie poprawiło osiągi samolotu. Nowa wersja oznaczona jako Hurricane Mk.IIa, z niezmienionym uzbrojeniem, oblatana została 11 czerwca 1940 r. a już w sierpniu tego roku pierwsze egzemplarze trafiły na uzbrojenie dywizjonów RAF. W tym czasie firma Hawker prowadziła badania mające na celu poprawienie uzbrojenia strzeleckiego. Grube skrzydło pozwalało na zastosowanie działek i karabinów maszynowych w różnych konfiguracjach. Początkowo wprowadzono wariant z 12 karabinami maszynowymi 7.69 mm w skrzydłach, pod oznaczeniem Hurricane Mk IIb. Niestety mały kaliber uzbrojenia nie zmienił znacząco skuteczności ostrzału z tego samolotu, zwłaszcza wobec opancerzonych celów. Dlatego maszyny te stosowano później szeroko głównie do bombardowania pod nazwą „Hurribomber”. Gdy podwieszano bomby, początkowo usuwano po jednym karabinie nad miejscami montażu zaczepów bombowych. W późniejszym okresie powstały wyrzutniki bombowe z kanałem do wyrzucana łusek, co umożliwiło pozostawienie pełnego uzbrojenia. Z biegiem czasu okazało się, że dociążony dodatkowym uzbrojeniem samolot, mimo mocniejszego silnika, nie odpowiada już wymaganiom stawianym nowoczesnym myśliwcom. Wraz z uzbrojonymi w działka Hurricanami Mk IIc, samoloty te były wykorzystywane do atakowania celów naziemnych, ogniem lufowym i przez bombardowanie, m. in. w operacji „Jubilee” – desantowi pod Dieppe. Dzięki montażowi tropikalnego filtra powstała też wersja „Trop” przeznaczona do działań w gorącym klimacie. Tak wyposażone samoloty Mk IIb i c wzięły skuteczny udział w walkach w Afryce i na Dalekim Wschodzie. Powstała także wersja pokładowa z hakiem do lądowania na lotniskowcach. Model zbudowany przeze mnie przedstawia samolot z polskiego 317 Dywizjonu Myśliwskiego. W ten sposób domknąłem kolekcję WSZYSTKICH bojowych dywizjonów wchodzących w skład Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Najstarszy model z tej kolekcji pochodzi z 2000 roku a ten jako najmłodszy dołączył w listopadzie tego roku. Oto lista wszystkich Dywizjonów i modeli w ich barwach: 300 - Avro Lancaster B. Mk.I 301 - Fairey Battle Mk. I 302 - Supermarine Spitfire Mk IXC 303 - Supermarine Spitfire Mk IIB 304 - Vickers Wellington Mk IC 305 - North American Mitchell Mk. III, deHavilland Mosquito FB Mk VI 306 - Supermarine Spitfire Mk IIA 307 - Boulton Paul Defiant Mk I, Bristol Beaufighter Mk VIF 308 - Supermarine Spitfire LF Mk XVI 309 - Hawker Hurricane Mk IIC 315 - North American Mustang Mk III, 316 - Supermarine Spitfire LF Mk VB 317 - Hawker Hurricane Mk IIB 318 - Supermarine Spitfire Mk IXE

Bf-109G-4 Jeden z moich projektów: samoloty sojuszników Luftwaffe. A jaki samolot był używany praktycznie przez wszystkich sojuszników III Rzeszy? Właśnie Messerschmitt. Tym razem padło na Rumunów. Mało kto u nas wie że Rumunia zaangażowała liczebnie największy kontyngent lotniczy po stronie Osi. Początkowo używali samolotów brytyjskich, francuskich, polskich, włoskich i właśnie niemieckich. Do tego produkowali bardzo udane myśliwce IAR80 i 81. Z czasem musieli się przesiąść w całości na sprzęt własny i niemiecki. [url=https://postimg.cc/PNwNQH08][img]https://i.postimg.cc/L4yfR6Tv/IMG-20251107-134249540-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/rzrzNT74][img]https://i.postimg.cc/Wp9rjbn5/IMG-20251107-134311191-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Lh1h3SGj][img]https://i.postimg.cc/c1DYZ4mk/IMG-20251107-134319922-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Hjyj9mF2][img]https://i.postimg.cc/pV08xXZg/IMG-20251107-134332358-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/Cdqds09J][img]https://i.postimg.cc/FFPcmspt/IMG-20251107-134336910-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/4n9nQGjB][img]https://i.postimg.cc/CMvDYL7T/IMG-20251107-134349501-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/NLHLktZG][img]https://i.postimg.cc/Vs7M1LRt/IMG-20251107-134412499-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/G9y9xR6h][img]https://i.postimg.cc/05tmx2fm/IMG-20251107-134425129-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/z3g3FN4b][img]https://i.postimg.cc/c1DYZ4mm/IMG-20251107-134441523-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/5jCjSJDX][img]https://i.postimg.cc/QN65sxbJ/IMG-20251107-134450331-HDR.jpg[/img][/url] Ten konkretny samolot używał por. Petre (stąd "Don Pedro") Protopopescu z Esc. 57, Grupul 7 Vânătoare lotnisko pod Kirowogradem w czerwcu 1943r.

Czytałem, że z tą drużyną desantu w Merkawie to mit. Tak naprawdę to po usunięciu kilku stelaży z amunicją można było tam zmieścić ewakuowaną załogę innej Merkawy. Głównym celem po wojnie Yom Kippur było chronienie załóg israelskich czołgów przed stratami. Widziałem uzasadnienie na planach technicznych Merkawy i rzeczywiście nie ma tam miejsca dla kilku (drużyny?) w pełni wyposażonych piechurów. Żeby ich tam zmieścić musieliby pozbyć się kamizelek i dużej części zapasów które normalnie przenoszą.

[quote]#post1689900 Fajny model ,oko cieszą biało- czerwone szachownice . 👏👍[/quote] Ciekawostka: Brytyjczycy pozwolili w 1940 na szachownice na Battle i potem na Wellingtonach a nie pozwolili na Hurricane`ach aż do końca 1940roku. W czasie Bitwy o Anglię polskie Hurricane`y Mk I nie miały szachownic. Pojawiły się one dopiero na Mk IIb i na Spitach początkiem 1941 roku