Siedem dni kołowania Siedem dni szedłem do niej Siedem dni myślałem: Będzie dobrze Będzie słońce Będzie ona - w biało-czerwone pasy ubrana Albo po prostu: będzie Stałem tam i głaskałem pasiastą koszulę czystą Śliną wycierałem buty z kurzu drogi Ileż można czekać na stacji Na której pociągi rzadko się zatrzymują Cały tydzień rzuciłem jak monetę na stół: Proszę, niech to będzie wygrana Niech to będzie uśmiech Niech ona przyjdzie Czekam Z sercem jak bochen świeżego chleba Pokrojonym na cienkie plasterki nadziei By starczyło dla nas dwojga Gotów paść na kolana A ona nie przyszła Moja dziewczyna z Kałuży Zostawiła mnie tam samego Zostawiła z tym całym naręczem niewykorzystanej miłości Ze spuszczoną głową Tak cicho Tak bardzo bez słowa Jak kobieta, która w ostatniej chwili odwraca wzrok Jak ona Bo może wiatr powiał inaczej I co teraz zrobić z tym całym tygodniem? Worek złudzeń na plecy I w drogę W ustach smak porażki i wina A w głowie wciąż dźwięczy ta sama nuta: Człowiek głupi jest Bo czeka Bo wierzy Bo kocha