Siedem dni kołowania Siedem dni szedłem do niej Siedem dni myślałem: Będzie dobrze Będzie słońce Będzie ona - w biało-czerwone pasy ubrana Albo po prostu: będzie Stałem tam i głaskałem pasiastą koszulę czystą Śliną wycierałem buty z kurzu drogi Ileż można czekać na stacji Na której pociągi rzadko się zatrzymują Cały tydzień rzuciłem jak monetę na stół: Proszę, niech to będzie wygrana Niech to będzie uśmiech Niech ona przyjdzie Czekam Z sercem jak bochen świeżego chleba Pokrojonym na cienkie plasterki nadziei By starczyło dla nas dwojga Gotów paść na kolana A ona nie przyszła Moja dziewczyna z Kałuży Zostawiła mnie tam samego Zostawiła z tym całym naręczem niewykorzystanej miłości Ze spuszczoną głową Tak cicho Tak bardzo bez słowa Jak kobieta, która w ostatniej chwili odwraca wzrok Jak ona Bo może wiatr powiał inaczej I co teraz zrobić z tym całym tygodniem? Worek złudzeń na plecy I w drogę W ustach smak porażki i wina A w głowie wciąż dźwięczy ta sama nuta: Człowiek głupi jest Bo czeka Bo wierzy Bo kocha

[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2026-10/1792775202-029.jpg[/img] [img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2026-10/1792775218-942.jpg[/img] Piątkowa/jarska grafomania: Żeliwne słońce. Krąg palący i czysty. Racuchy z twarogiem budzą się do życia, pęcznieją, dźwigają się z nicości ku górze, naprzeciw mojemu zdumieniu. Wznoszą się, pną się uparcie, niczym szklane domy, te widma z tęsknoty za naszą Polską, którą budował w myślach stary Baryka. Rosną jak wiara nieśmiertelna ukryta głęboko pod sercem, pod pasiastą koszulą cracovskiego losu - wiara szalona, niezgłębiona, czysta jak łza, że nadejdzie dzień sądu i wesela, gdy Cracovia powali na kolana wszystko dookoła. I choćby logika świata mówiła „nie”, choćby trybuny milczały w mroku - to ciasto wie. "Druga strona ciasta odpowiada!". Więc racuchy pęcznieją tą pewnością, tą świętą nadzieją, która nie umiera nigdy, bo jest większa niż czas. Eksplozja! - jak słodko cedziła Kora. Rosną jak grzyby po ciepłym, nocnym deszczu, gdy las paruje i pachnie stworzeniem. Ale spróbuj je znaleźć człowieku! Heh... Spróbuj przedrzeć się przez gęstwinę lęku, przez chaszcze codzienności, przez chłód poranka. Tak trudno je wyłuskać z szarego poszycia świata... Tak samo rozpaczliwie trudno jak znaleźć tę jedyną, wielką, kosmiczną Miłość - dla której istniał w Nowej Hucie Bogdan Łyszkiewicz, dla której warto koślawić buty na wszystkich traktach, dla której warto spłonąć i nie żałować niczego. Szukasz jej w kurzu dróg, w oczach mijanych ludzi, pod oknem niczym Andrzej Zaucha, a ona zwykle jest tak blisko choć niedostępna, schowana w gęstwinie bytu. Więc stoję nad garami, ja, z palcami i czubkiem, pogryzionego przez psa, nosa umazanymi mąką. Z duszą pełną gwiezdnego pyłu. Chwytam ten złoty, drożdżowy krąg - ten mały, jadalny wszechświat - i czuję, jak przez smak i zapach dotykam absolutu. Wszystko jest jednym. Droga, życie, Cracovia, miłość, las i ten racuch ciepły jak serce człowieka...

[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2026-10/1792694612-234.jpg[/img] Zakwas z buraków buzuje jak młyn na Cracovii. Bez skargi, bez wielkich słów, powoli zmienia wodę w krew. Czystą krew ziemi. Niech deszcz bije w szyby, niech wicher skomli niczym psy z Reymonta. Póki w żyłach krąży ten purpurowy ferment, póki ziemia rodzi i karmi nas tajemnicą, dopóty idziemy, dopóty żyjemy, całą gębą, całym sercem, na zawsze...

Gdyby nie ten jeden, cyfrowo-bydgoski jastrząb, który nagle spadł z nieba i zamknął całą przestrzeń w swoich potężnych szponach Cracovia szłaby rdzennym, nieprzetartym szlakiem. Szłaby boso, z podniesioną głową karmiona ognistym żywiołem mitycznych 300, a nie zimnym i bezczelnym uśmiechem Tabisza. Widzę to tak: Najpierw przyszedłby mały ludek (oni już byli, zawsze byli i zawsze będą), mrówki krakowskich zaułków. Ludzie z bocznych ulic, rzemieślnicy codzienności, którzy w chropowatych dłoniach noszą zapach czarnego chleba i dratwy. Szewc z Floriańskiej przyniósłby garść groszaków, piekarz z Wieliczki rzuciłby na stół ciepły bochenek wiary, a zegarmistrz z Podgórza podarowałby swój najcenniejszy czas. Kilkanaście małych strumyków, kilkadziesiąt czułych, rozpalonych iskier, od których płoną ogniem flagi Gwardyjskiego towarzystwa. Każdy dałby tyle ile waży jego własna miłość do Boskiej Cracovii. Żadnych logotypów, żadnych plastikowych banerów - tylko czysta, bezinteresowna komunia serc na trybunach przy ulicy Kałuży. A wokół nich - spójrz, popatrz naokoło! - świat przecież nigdy nie stał w miejscu. Na marginesie: bo w tym samym czasie małe, prowincjonalne klubiki, te z podkrakowskich łąk, te z zapomnianych rubieży Podgórza/Krowodrzy (o których niby wszyscy wcześniej słyszeli oprócz tych, dla których matura to bzdura) dostały skrzydeł. One, wolne od ciężaru wielkiej 120-letniej historii Cracovii i UB-ckiej wspołpracy Gts odpaliły swoje małe rakiety. Zrobiły kosmiczny, niewyobrażalny skok w nieznane, budując nowoczesne boiska, hale, baseny. Zupełnie z niczego. Wchodzą owe bez pukania na salony szkolenia dzieci i młodzieży w Cracovie. Jakby grawitacja zomowskiego Gts-u i niewinnej Cracovii dla nich nie istniała. Robią zupełnie naturalnie to o czym niby udaje, że myśli Elżbieta Filipiak zakładając maskę Wenus w futrze i fundacje w cieniu historycznej pasiastej flagi na 4ha Cichego Kącika. Do rzeczy... Wtedy, widząc ten szalony pęd maluczkich z prowincji na pasiastą drogę wyszliby średni. Budowniczowie podmiejskich domów, właściciele lokalnych browarów, ludzie, którzy okiełznali już mały kapitał, ale wciąż czują głód drogi. Przynieśliby grubszy grosz, twardszą walutę by pchnąć ten wózek do przodu, by dotrzymać kroku tym mniejszym, którzy nagle zaczęli latać w... kosmos. Na pasiastych rękawach pojawiłyby się znaki ziemi, potu i lokalnej dumy. A na samym końcu, gdy pieśń o wolnej Cracovii niosłaby się już szerokim echem przez krakowskie smogi i mgły przyszliby najwięksi. Królowie z marmurowych wieżowców, magnaci przemysłu, bankierzy o chłodnych spojrzeniach. Przyszliby nie po to by rządzić, ale by ogrzać swoje zmarznięte, bogate serca przy ogniu, który tak mozolnie rozpalili ci najmniejsi. Przynieśliby miliony, potężne rzeki złota szukając w pasiastej doli autentyczności, której nie da się kupić za żadne pieniądze świata. Lecz stało się inaczej. Przyszedł jeden, wielki, technologiczny samotnik. Przykrył wszystko swoim wielkim płaszczem. Ugasił pragnienie, zanim zdążył narodzić się głód. I choć uratował życie to odebrał tę szaloną, nieprzewidywalną wędrówkę tysięcy małych serc... Edit: Muzyczna przejażdżka z łezką w oku >>> [url=https://m.youtube.com/watch?v=R4GPQfQ0xgM&pp=ygUYYmFsbGFkYSBvIGNpY2h5bSBrxIVjaWt1[/url]