Gdyby nie ten jeden, cyfrowo-bydgoski jastrząb, który nagle spadł z nieba i zamknął całą przestrzeń w swoich potężnych szponach Cracovia szłaby rdzennym, nieprzetartym szlakiem. Szłaby boso, z podniesioną głową karmiona ognistym żywiołem mitycznych 300, a nie zimnym i bezczelnym uśmiechem Tabisza. Widzę to tak: Najpierw przyszedłby mały ludek (oni już byli, zawsze byli i zawsze będą), mrówki krakowskich zaułków. Ludzie z bocznych ulic, rzemieślnicy codzienności, którzy w chropowatych dłoniach noszą zapach czarnego chleba i dratwy. Szewc z Floriańskiej przyniósłby garść groszaków, piekarz z Wieliczki rzuciłby na stół ciepły bochenek wiary, a zegarmistrz z Podgórza podarowałby swój najcenniejszy czas. Kilkanaście małych strumyków, kilkadziesiąt czułych, rozpalonych iskier, od których płoną ogniem flagi Gwardyjskiego towarzystwa. Każdy dałby tyle ile waży jego własna miłość do Boskiej Cracovii. Żadnych logotypów, żadnych plastikowych banerów - tylko czysta, bezinteresowna komunia serc na trybunach przy ulicy Kałuży. A wokół nich - spójrz, popatrz naokoło! - świat przecież nigdy nie stał w miejscu. Na marginesie: bo w tym samym czasie małe, prowincjonalne klubiki, te z podkrakowskich łąk, te z zapomnianych rubieży Podgórza/Krowodrzy (o których niby wszyscy wcześniej słyszeli oprócz tych, dla których matura to bzdura) dostały skrzydeł. One, wolne od ciężaru wielkiej 120-letniej historii Cracovii i UB-ckiej wspołpracy Gts odpaliły swoje małe rakiety. Zrobiły kosmiczny, niewyobrażalny skok w nieznane, budując nowoczesne boiska, hale, baseny. Zupełnie z niczego. Wchodzą owe bez pukania na salony szkolenia dzieci i młodzieży w Cracovie. Jakby grawitacja zomowskiego Gts-u i niewinnej Cracovii dla nich nie istniała. Robią zupełnie naturalnie to o czym niby udaje, że myśli Elżbieta Filipiak zakładając maskę Wenus w futrze i fundacje w cieniu historycznej pasiastej flagi na 4ha Cichego Kącika. Do rzeczy... Wtedy, widząc ten szalony pęd maluczkich z prowincji na pasiastą drogę wyszliby średni. Budowniczowie podmiejskich domów, właściciele lokalnych browarów, ludzie, którzy okiełznali już mały kapitał, ale wciąż czują głód drogi. Przynieśliby grubszy grosz, twardszą walutę by pchnąć ten wózek do przodu, by dotrzymać kroku tym mniejszym, którzy nagle zaczęli latać w... kosmos. Na pasiastych rękawach pojawiłyby się znaki ziemi, potu i lokalnej dumy. A na samym końcu, gdy pieśń o wolnej Cracovii niosłaby się już szerokim echem przez krakowskie smogi i mgły przyszliby najwięksi. Królowie z marmurowych wieżowców, magnaci przemysłu, bankierzy o chłodnych spojrzeniach. Przyszliby nie po to by rządzić, ale by ogrzać swoje zmarznięte, bogate serca przy ogniu, który tak mozolnie rozpalili ci najmniejsi. Przynieśliby miliony, potężne rzeki złota szukając w pasiastej doli autentyczności, której nie da się kupić za żadne pieniądze świata. Lecz stało się inaczej. Przyszedł jeden, wielki, technologiczny samotnik. Przykrył wszystko swoim wielkim płaszczem. Ugasił pragnienie, zanim zdążył narodzić się głód. I choć uratował życie to odebrał tę szaloną, nieprzewidywalną wędrówkę tysięcy małych serc... Edit: Muzyczna przejażdżka z łezką w oku >>> [url=https://m.youtube.com/watch?v=R4GPQfQ0xgM&pp=ygUYYmFsbGFkYSBvIGNpY2h5bSBrxIVjaWt1[/url]