ja chyba po Ruchu albo nawet Arce uznałem nasz spadek za rzeczywisty. aczkolwiek czym bylo blizej kolejnych spotkan tym bardziej przyglądałem się tabeli i serce rosło. przegraliśmy tyle spotkan o zycie i dalej zyjemy : ) swietne uczucie

przyznaje się bez "bulu" i bicia - nie wierzyłem ,ale niezmiernie się teraz cieszę ! Juz nie mogę się doczekać jakiś transferów i nowego sezonu !

Po Ruchu przestałem wierzyć ale to trwało krótko bo tylko do następnego meczu z Polonią.

Zacząłem wierzyć po meczu z Lechem. Później już nie zwątpiłem.

Pierwszy raz pogrzebalem nasze szanse po wtopie w Bialymstoku bo wiadomo bylo ze nie przekroczymy magicznych 10 punktow w rundzie jesiennej. Pozniej odzyly nadzieje po Belchatowie bo myslalem ze sie nasi podbuduja tym meczem. Ostatni decydujacy kryzys u mnie to porazka w Gdyni 3-0 i juz bylem calkowicie pogodzony z losem i szykowaniem sie na zaplecze Ekstraklasy.

Wierzyłem przed rundą i w jej trakcie, ale miałem dwie chwile zwątpienia (chyba po Zagłębiu i Widzewie)

Ja po Arce i Ruchu miałem silne poczucie zwątpienia, ale w końcu i tak w głębi duszy nie przestawałem wierzyć :)

Jak pewnie każdy przeżywałem ciągłą huśtawkę nastrojów, aczkolwiek prewencyjnie przygotowałem się psychicznie na spadek. Natomiast czy wierzyłem? Hmmm, ciężko odpowiedziec na to pytanie. Rozum podpowiadał co innego, a serce co innego, jak zwykle w takich przypadkach ;)

W moim przypadku też gdzieś wiara "schowała się głębiej" po porażce z Ruchem. To był mecz w którym nie było walki, i mieliśmy wielkiego farta że przegraliśmy tylko 1:0, a nie 4:0. O dziwo większą nadzieję miałem po rundzie jesiennej, gdzie cud z Bełchatowem dał mi ogromną wiarę!

Ja nie wierzyłem dlatego się utrzymaliśmy.

podobnie do powyzszych, zwatpienia po Arce, Zaglebiu i Widzewie.. psychicznie przygotowywanie, nie pierwszy spadek Pasow w mojej pamieci i aktywnym kibicowaniu, nielogiczna wiara ze NIE mozemy spac, hehe ;)

leszeczek Napisał(a): ------------------------------------------------------- > Wierzyłem przed rundą i w jej trakcie, ale > miałem dwie chwile zwątpienia (chyba po > Zagłębiu i Widzewie) A ja wierzylem - karcilem i pocieszalem :D Pisalem Leszeczku ,ze nalezy wierzyc !

przestałem wierzyć wtedy, kiedy BOT nam władował drugą bramkę - potem wyszedłem z pokoju i udałem się na mecz hokeja w Rouen, więc bramek dla nas nie widziałem. i mimo, że tamten mecz ostatecznie wygraliśmy, to wiara nie wróciła, bo za dobrze pamiętałem nasz "styl" gdy, czy raczej jego brak. pierwsze dwa mecze rundy wiosennej (szczególnie ze Śląskiem) utwierdziły mnie w przekonaniu, że postęp w grze owszem, może jest, ale nie aż taki, jakiego potrzebowaliśmy. pierwszy raz myśl o utrzymaniu dopuściłem do siebie podczas meczu z Lechią, ale nie trwało to długo, bo zaraz potem był wyjazd do Gdyni. ale tak poważnie to uwierzyłem dopiero, gdy zobaczyłem Cracovię w tabeli "nad wodą", czyli po Jagiellonii. skruchy nie wykazuję, mimo to liczę, że grzech braku wiary zostanie mi odpuszczony (mam już sygnały od wysoko postawionych osób, że to możliwe ;) )

Ja nas spuściłem już w 11 kolejce... a przed Widzewem byłem prawie pewien utrzymania, po przegranej znowu był dołek. Nawet zakład przegrałem o to czy spadniemy :) (jak zwykle mam pecha w hazardzie dlatego się utrzymaliśmy).

Ja dalej nie wierzę.

Wierzyłem cały czas. jedyny moment zachwiania wiary to porażka w Gdyni

po 1: 2 z widzewem

Ja już na jesieni zacząłem się psychicznie szykować do spadku i 1 ligi w przyszłym sezonie :) Po meczu z Bełchatowem gdzieś tam zaczęła się tlić jakaś nadzieja, która wzrosła gdy mecz z Legią został przełożony. Następnie w przerwie zimowej moja wiara zaczęła rosnąć bo wreszcie oczyszczono atmosferę w szatni, do nowej rundy przystępowałem z optymistycznym nastawieniem, choć oczywiście zdawałem sobie sprawę że łatwo nie będzie. To że utrzymanie jest naprawdę realne uwierzyłem w 100% po meczu z Lechem. Od tego meczu z Kolejorzem wierzyłem, choć była chwila zwątpienia, szczególnie po meczu w Gdyni, nawet po kolejnym meczu z Lubinem jakoś ten gol w 90 minucie dał mi znowu wiarę że może damy radę. Po meczu z Widzewem w sumie było jakoś dziwnie, z jednej strony były obawy że to może być kluczowy mecz, ale wiary wtedy już nie straciłem :)

W zimie byłem zwolennikiem budowy drużyny na awans. Mecz z Lechem przywrócił nadzieję, która gdzieś uciekła w okolicach meczu z Lubinem. Bardzo szybko zostałem przywrócony do pionu po wygranej z Czarnymi Koszulami, a w Bytomiu to była już wiedza ([i]a ta drużyna, Cracovię w lidze utrzyma[/i]), która chyba nie uciekła aż do końca.