[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1755253109-57878591.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1755253109-84710756.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1755253110-44837761.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1755253110-99077509.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1755253110-43735606.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1755253110-57506366.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1755253111-52510463.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1755253111-76368318.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1755253111-69663107.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1755253111-36447345.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1755253111-70556579.jpg[/img]
M4A3 75 W Sherman , czołg ostatniej serii z działem 75 mm . Pierwszy z tzw "ultumate Shermans" z wszystkimi unowocześnieniami i zmianami , a mianowicie - najnowsze wózki zawieszenia M4 , ostronosa osłona przekładni, jednoczęściowa, grubsza czołowa płyta pancerna, duże włazy dla kierowcy i strzelca przedniego, nowe sprzęgło i lewary sterowania czołgiem, właz dla ładowniczego , nowa wieża i co najważniejsze - mokre komory amunicyjne, znacznie redukujące ryzyko zapalenia się czołgu po trafieniu . Wg danych , tylko około 15 % czołgów z mokrymi komorami uległo spalaniu . Wyprodukowano nieco ponad 3000 tych czołgów , po raz pierwszy użyte zostały w sierpniu 1944 we Francji, walczyły także na Pacyfiku , zarówno w jednostkach pancernych armii jak i US Marines, gdy brakło napedzanych ropą M4A2 .
Po zakończeniu działań wojennych czołgi te przekazano armiom sojuszniczym / np Jugoslawii / , część została przezbrojona w armaty 76,2 mm M1 , takie Shermany wystąpiły w filmie "Złoto dla zuchwałch"
Model to czołg o nazwie własnej "Caballero" z amerykańskiej 6 Dywizji Pancernej z 3 US Army Pattona , z okresu bitwy w Ardenach .
Udało mi się znaleźć tylko jedno zdjęcie tego czołgu , uszkodzonego podczas walk . Jednak miejsce trafienia i otoczenie wokół czołgu wskazują na jego ewakuację z pola walki , naprawę i powrót na front .
Czołg w standartowym kamuflażu pojazdów pancernych US Army - olive drab + kamuflaż białą, wodna farbą , dodany przez załogę .
-
-
Modele hanka
Hanku, w jakim celu błotniki na przodzie były ukośnie ścięte?
- Edytowany
Byly przystosowane do montażu oslon przeciwpiaskowych , z którymi czołgi wychodziły z fabryk a które załogi demontowany. Po prostu byly niepotrzebne . I co ciekawe, do końca produkcji Shermanów ich kształt nie został zmieniony, nawet w czołgach z zawieszeniem HVSS.
Tak wygladały :
{img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1755268053-30989517.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1755268053-50328042.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1755268053-20965123.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1755268053-84579582.jpg[/img]
Natomiast te płaskowniki , do których są zamocowane chlebaki i inne "bambetle' to uchwyty do mocowania plandek , które upodabniały czołgi do ciężarówek .
12 dni później
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1756373402-50007754.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1756373402-59362862.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1756373402-78087123.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1756373402-84721380.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1756373403-43034213.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1756373403-36310055.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1756373403-79738574.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1756373404-82888174.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1756373404-87384764.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1756373404-63501217.jpg[/img]
Czołg szybki A-34 Comet, najlepszy czołg angielskiej konstrukcji użyty podczas II wojny .
W maju 1943 roku zakłady Leyland rozpoczęły pracę nad dalszym rozwojem czołgów rodziny A24/A27, to znaczy czołgów: Cavalier, Centaur i Cromwell. Powstał wtedy czołg szybki Mk VIII Challenger. Następnie przystąpiono do dalej idących modyfikacji.
Zakłady Vickers opracowały w tym czasie nowy model armaty. Była ona określana jako Vickers HV 75 mm, a później jako 77 mm OQF.
Była to modernizacja słynnej siedemnastofuntówki , o skróconej lufie i strzelajaca amunicją ze zmniejszonym ładunkiem miotającym .
Miała ona mniejszą masę i krótszą lufę niż poprzedni model. Posiadała też hamulec wylotowy. Zamontowano nowe koła podtrzymujące gąsienicę i ulepszono koła napinające. Wykonano też nową wieżę, bo poprzedni typ nie mógł pomieścić nowej armaty.
Prototyp czołgu był gotowy do prób w lutym 1944, a we wrześniu ruszyła produkcja seryjna.
Już w grudniu 1944 pierwsze seryjne wozy trafiły do oddziałów 11. Dywizji Pancernej. Odnotowano, iż w jednym ze starć Comet z 11 Dywizji zniszczył Tygrysa . Większe dostawy miały miejsce w marcu 1945. Po zakończeniu wojny czołgi Comet pozostawały w uzbrojeniu British Army do początku lat 60. XX wieku. Wzięły udział w wojnie koreańskiej, gdzie stanowiły uzupełnienie bardziej zaawansowanych technicznie czołgów Centurion.
Czołgi Comet były także przedmiotem eksportu. Wkrótce po wojnie w pochodzące z brytyjskiego demobilu czołgi Comet uzbrojono oddziały pancerne armii fińskiej i armii irlandzkiej.
Wyprodukowano 1200 sztuk tych czołgów .
Dane taktyczno-techniczne :
Masa - 33 tony, silnik
12-cylindrowy silnik gaźnikowy Rolls-Royce ”Meteor” Mk. 3 o mocy 600 KM (441 kW) przy 2550 obr./min
prędkość max - 55 km/h droga, 27 km/h teren zasięg do 200 km
uzbrojenie - 1 x armata 77 mm HV kal. 76,2 mm (61 nab.)
2 x czkm Besa kal. 7,92 mm (5175 nab.)
pancerz - walcowany + elementy odlewane łączone spawami o grubości - kadłub przód 102 mm , boki 28 do 45 mm,
wieża przód 64 - 102 mm, boki 64 mm .
Model przedstawia czołg w brytyjskim , standartowym malowaniu z okresu końcowego wojny z 11 Dywizji Pancernej, jedynej, która przed zakończeniem wojny zdążono w Comety przezbroić .
Niewatpliwie zaletami Cometa było świetne uzbrojenie / armata, choc nieco słabsza od 17 funtowej gwarantowała przebijalność pancerza na poziomie amerykańskiej, Shermanowskiej M1 / , grubszy pancerz, szerokie gąsienice , wzmocnione zawieszenie typu Christie i większa niezawodność niż Cromwelli , do wad możemy zaliczyć pionowy pancerz, zarówno z przodu kadłuba jak i wieży . Poprawiono to dopiero w czołgu podstawowym Centurion .
Napisałeś hanku w pierwszym zdaniu "Czołg [b]szybki[/b] A-34 Comet" i poniżej w danych: "prędkość max - 55 km/h droga, 27 km/h teren".
Moje pytanie: jakie prędkości rozwijał w takim razie w tamtych latach czołg nieszybki :)
i jak to się ma współcześnie?
- Edytowany
Wspolczesne czołgi na drodze potrafią sie rozpędzić do 70 km/ h i więcej. W terenie do 50 km/ h .
Czolg szybki - ta nazwa funkcjonowała w nomenklaturze brytyjskiej, odróżniając czołgi z dywizji pancernych od czołgów z brygad wsparcia piechoty . Te ostatnie przeznaczone do bezpośredniego wsparcia piechoty rozwijały prędkość pomiędzy 15 a 28 km/ h . Np Matilda czy Churchill .
Do czołgów szybkich zaliczano np Comety , Cromwellem. Crusadery o także Lee oraz Shermany .
II wojna zakończyła tą chorą klasyfikację. Do służby wszedł czołg podstawowy/MBT/- Centurion .
Jeszcze gwoli uzupełnienia, podczas Ii wojny większość państw biorących w niej udział klasyfikowała czołgi na lekkie, średnie i ciężkie/super ciężkie/ , wyjątkiem Anglicy .
Po zakończeniu wojny wykrystalizowal się tzw czołg podstawowy /MBT/ i ewentualnie czołg lekki / nie wszyscy używają/ .
Dorzucę swoje 3 grosze: silnik RR Meteor był odmianą silnika RR Merlin dostosowanego do użycia w czołgach. Zmiany dotyczyły przede wszystkim zmiany osprzętu i wyrzucenia dwustopniowej sprężarki która była całkowicie niepotrzebna przy stałej gęstości powietrza na poziomie ziemi.
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-08/1756546752-13550749.jpg[/img]
Ze świata figurek - wspaniale wykonana miniatura centuriona rzymskiego w skali 1 : 16 .
Fairey Battle Mk. I
Fairey Battle Mk. I był brytyjskim lekkim samolotem bombowym, skonstruowanym w 1936 roku przez Fairey Aviation Company. Był to jednosilnikowy, trzymiejscowy dolnopłat o metalowej konstrukcji z chowanym podwoziem, napędzany silnikiem Rolls-Royce Merlin I o mocy 1030 KM. Zaprojektowany jako szybki bombowiec dzienny, miał zastąpić przestarzałe dwupłaty, takie jak Hawker Hart. Pomimo nowoczesnej konstrukcji w czasie projektowania, w trakcie II wojny światowej okazał się przestarzały, szczególnie w starciu z nowoczesnymi myśliwcami. Wyprodukowano około 2200 egzemplarzy, z czego znaczna część służyła w Royal Air Force (RAF), a także w lotnictwie polskim, belgijskim, greckim, tureckim i południowoafrykańskim.
Charakterystyka techniczna
Typ: Lekki bombowiec dzienny
Załoga: 3 osoby (pilot, nawigator/bombardier, strzelec/radiooperator)
Napęd: Silnik Rolls-Royce Merlin I/II, 12-cylindrowy, widlasty, 1030 KM
Wymiary: Rozpiętość skrzydeł: 16,46 m; długość: 12,93 m; wysokość: 4,57 m
Masa: Własna: 3040 kg; startowa: 4900 kg
Osiągi: Prędkość maksymalna: 385–406 km/h; pułap: 7620–7925 m; zasięg: 1610–1931 km
Uzbrojenie: 2 karabiny maszynowe kal. 7,7 mm (jeden stały w skrzydle, drugi ruchomy w tylnej kabinie); ładunek bomb: do 680 kg (zwykle 4x113 kg w komorze bombowej i na podwieszeniach zewnętrznych)
Cechy konstrukcyjne: Metalowa konstrukcja, chowane podwozie, smukły kadłub, brak opancerzenia, co czyniło go podatnym na ataki.
Samolot zaprojektowano zgodnie ze specyfikacją P.27/32 brytyjskiego Ministerstwa Lotnictwa, zakładającą dużą prędkość, która miała zapewnić bezpieczeństwo bez konieczności silnego uzbrojenia obronnego. Jednak w 1940 roku jego prędkość (ok. 385 km/h) i słabe uzbrojenie (tylko dwa karabiny maszynowe) okazały się niewystarczające wobec niemieckich myśliwców, takich jak Messerschmitt Bf 109.
Zastosowanie w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie
Fairey Battle Mk. I odegrał istotną rolę w początkowym okresie formowania Polskich Sił Powietrznych (PSP) w Wielkiej Brytanii po klęsce Francji w 1940 roku. Samoloty te były przewidziane dla polskiego lotnictwa jeszcze w 1939 roku, jednak nie dostarczono ich przed wybuchem wojny. Po ewakuacji polskich lotników do Wielkiej Brytanii stały się one pierwszym wyposażeniem polskich dywizjonów bombowych.
Polskie dywizjony bombowe używające Battle`a:
Dywizjon 300 „Ziemi Mazowieckiej”: Sformowany 1 lipca 1940 roku w Bramcote, wyposażony w 16 samolotów Fairey Battle Mk. I. Dywizjon osiągnął gotowość bojową w sierpniu 1940 roku i brał udział w nocnych bombardowaniach portów francuskich i belgijskich (np. Calais, Boulogne) w ramach przeciwdziałania niemieckim przygotowaniom do inwazji na Wielką Brytanię (operacja „Sealion”). Od października 1940 roku dywizjon przezbrojono w bombowce Vickers Wellington.
Dywizjon 301 „Ziemi Pomorskiej”: Utworzony 22 lipca 1940 roku, również wyposażony w 16 samolotów Battle. Brał udział w tych samych operacjach co Dywizjon 300, wykonując nocne naloty na barki desantowe i infrastrukturę portową. Ostatni nalot na Boulogne miał miejsce 15/16 października 1940 roku. Następnie dywizjon przezbrojono w Wellingtony.
Dywizjony 304 „Ziemi Śląskiej” i 305 „Ziemi Wielkopolskiej”: Sformowane odpowiednio 22 sierpnia i 1 września 1940 roku, otrzymały po 16 samolotów Battle. Używały ich głównie do lotów szkoleniowych, osiągając gotowość bojową już na nowszych maszynach (Wellingtony).
Polskie dywizjony bombowe na Fairey Battle uczestniczyły w nocnych misjach bombowych od września do października 1940 roku, atakując cele związane z niemieckimi przygotowaniami do inwazji. Misje te, prowadzone na wysokości 2000–3000 m, obejmowały bombardowania barek desantowych, okrętów i infrastruktury portowej w portach takich jak Calais, Boulogne i Ostenda. Pomimo przestarzałej konstrukcji, Battle w nocnych operacjach odniosły pewne sukcesy, niszcząc około 10% niemieckiego taboru inwazyjnego, przy relatywnie niskich stratach (np. w ponad 200 lotach nocnych w kampanii nalotów na francuskie porty utracono tylko jeden samolot).
[url=https://postimg.cc/Vdj1dkxr][img]https://i.postimg.cc/YqPSD483/IMG-20250830-172949658-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/RW4mfzmP][img]https://i.postimg.cc/W1J1B2HP/IMG-20250830-173006974-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/zLPY9bgM][img]https://i.postimg.cc/C1wMnbLF/IMG-20250830-173018427-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/zHTmbxcZ][img]https://i.postimg.cc/brBq5M0J/IMG-20250830-173105740-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/6769sx17][img]https://i.postimg.cc/8CMs61Rb/IMG-20250830-173116995-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/VJWYHk4Q][img]https://i.postimg.cc/dVzL37y1/IMG-20250830-173137228-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/2bVr6FYr][img]https://i.postimg.cc/rm9mfQY0/IMG-20250830-173152363-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/JyTRMY9p][img]https://i.postimg.cc/tTbJdLDG/IMG-20250830-173214297-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/Tp8fdD4v][img]https://i.postimg.cc/vHTBv77T/IMG-20250830-173259988-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/JyhW6cGZ][img]https://i.postimg.cc/TPVYPtx7/IMG-20250830-173341741-MFNR.jpg[/img][/url]
Model firmy FROMM AZUR przedstawia Fairey Battle Mk. I z 301 Polskiego Dywizjonu Bombowego w sierpniu 1940 roku. Malowanie typowe dla nocnych bombowców RAF przez całą wojnę (DE/DG góra czarny dół)
Fajny model ,oko cieszą biało- czerwone szachownice . 👏👍
[quote]#post1689900 Fajny model ,oko cieszą biało- czerwone szachownice . 👏👍[/quote]
Ciekawostka: Brytyjczycy pozwolili w 1940 na szachownice na Battle i potem na Wellingtonach a nie pozwolili na Hurricane`ach aż do końca 1940roku. W czasie Bitwy o Anglię polskie Hurricane`y Mk I nie miały szachownic. Pojawiły się one dopiero na Mk IIb i na Spitach początkiem 1941 roku
11 dni później
- Edytowany
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1757668625-14122923.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1757668625-51181585.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1757668625-47527225.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1757668625-08632267.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1757668626-64536207.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1757668626-46296562.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1757668626-13845092.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1757668626-28352086.jpg[/img]
Izraelski czołg podstawowy Merkava Mk. II .Merkava czyli "Rydwan" , podstawowy czołg armii Izraela , został zaprojektowany przez zespół pod kierunkiem gen. mjr. Jisra’ela Tala. Pierwszy czołg izraelskiego projektu, produkowany seryjnie W państwie Izrael od 1979 roku. Od tego czasu zaprojektowano i produkowano cztery główne typy czołgu Merkawa Mk 1 (1979–1984), Mk 2 (1983–1990), Mk 3 (1987–2002) i Mk 4 (od 2002) w różnych wersjach. Rozwój krajowej konstrukcji powierzono gen. mjr. Jisra’elowi Talowi[. W 1971 roku Tal rozpoczął prace nad projektem i prototypem czołgu, który postanowiono nazwać Merkawa. Nazwa miała odwoływać się do biblijnych rydwanów używanych przez ówczesne wojska . Prace nad prototypem zostały dofinansowane przez Stany Zjednoczone, a budżet na prace wyniósł 100 mln dolarów amerykańskich. Projekt Tala miał spełnić trzy wymagania. Po pierwsze, dostarczyć armii pierwszy w historii izraelski czołg. Po drugie, żadne ewentualne embargo na Izrael nie mogło zakłócić produkcji czołgu. Ostatnia wytyczna dotyczyła dostosowania konstrukcji do wymagań izraelskiej armii oraz bliskowschodnich warunków terenowych .
Za najważniejsze cechy nowego czołgu przyjęto - ochronę załogi , siłę ognia oraz wytrzymałość zawieszenia . W ten sposób zaprojektowano czołg o unikalnych rozwiązaniach. Wieża oraz przedział bojowy usytuowane były z tyłu czołgu. Z przodu konstrukcji znalazł się silnik, co miało chronić załogę przed frontalnym ostrzałem. Dawało to jednocześnie łatwy dostęp do silnika, który w łatwy sposób można by wymienić i skierować czołg na pole bitwy. W Merkawie zastosowano wieżę w kształcie klina oraz kadłub o niskim profilu, aby ułatwić rykoszetowanie pocisków. Siłę ognia miała zapewnić zmodyfikowana armata czołgowa M68 o kalibrze 105 mm, która sprawdziła się dotychczas w walce z przeciwnikiem. Czołg pozwalał również na transport drużyny desantu , bowiem w jego tylnej części znajdował się niewielki przedział . Można w nim było także transportować rannych bądź np amunicję lub inne potrzebne materiały .
Prezentowana tu Merkava Mk. II różniła się od poprzedniej wersji wzmocnieniem elementów pancerza wieży i kadłuba oraz ulepszonym systemem kierowania ogniem. Tył wieży został zabezpieczony konstrukcją składającą się z kul wiszących na łańcuchach. Miało to zabezpieczyć załogę przed ostrzałem pocisków 9M14 Malutka czy granatników RPG-7. Po bokach czołgu zamontowano dodatkowe płyty ekranów przeciwkumulacyjnych zwane bazuka. Konstrukcja Merkawy Mk 2 umożliwiała ponadto zamontowanie specjalnych trałów przeciwminowych. Produkcję Merkawy Mk 2 rozpoczęto w 1983 roku. W tym samym czasie zakończono produkcję Merkaw Mk 1 . Podobnie jak w przypadku Merkawy Mk 1, nowy typ czołgu wprowadzono na początku w 7 Brygadzie Pancernej, w 82 Batalionie. W 1997 roku, po incydentach podczas manewrów w Libanie, postanowiono zwiększyć opancerzenie wież czołgu tworząc wersję Batasz .
Zaś w 1987 roku, na podstawie doświadczeń z walk w południowym Libanie, opracowano kolejną wersję czołgu oznaczoną jako Merkawa Mk 3 .
Model to zestaw z Academy , w typowym dla pojazdów Izraelskich kamuflażu piaskowym .
Dane taktyczno-techniczne :
Masa - 63 tony , silnik wysokoprężny TCM AVDS-1790-6A V-12 o mocy 908 KM
Prędkość max - do 50 km/h , zasięg - 500 km
Pancerz - wielowarstwowy z dodatkowym opancerzeniem bocznym + elementy odlewane
Uzbrojenie - 1× armata czołgowa M68 kal. 105 mm, 1× wewnętrzny moździerz kal. 60 mm, 2× karabin maszynowy kal. 7,62 mm, 1× karabin maszynowy kal. 12,7 mm
Czytałem, że z tą drużyną desantu w Merkawie to mit. Tak naprawdę to po usunięciu kilku stelaży z amunicją można było tam zmieścić ewakuowaną załogę innej Merkawy. Głównym celem po wojnie Yom Kippur było chronienie załóg israelskich czołgów przed stratami. Widziałem uzasadnienie na planach technicznych Merkawy i rzeczywiście nie ma tam miejsca dla kilku (drużyny?) w pełni wyposażonych piechurów. Żeby ich tam zmieścić musieliby pozbyć się kamizelek i dużej części zapasów które normalnie przenoszą.
Z tego co czytałem, to komora ta służy głównie fo przewozu amunicji , wyposażenia czy zaopatrzenia . Ale , w razie potrzeby można w niej wywieźć rannych z pola walki albo zabrać 3 czy 4 żolnierzy desantu , czy osłony czołgi . Możliwe, że z czasem i doświadczeniem bojowym zmienia sie też przeznaczenie tej komory.
10 dni później
- Edytowany
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1758621363-30560784.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1758621363-82892902.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1758621363-10112452.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1758621363-09532226.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1758621363-39451718.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1758621363-58271337.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1758621364-18677287.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1758621364-46461996.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1758621364-31491127.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1758621364-50802411.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-09/1758621364-28093082.jpg[/img]
AS90 , armato-haubica 155 mm produkcji angielskiej .Następca Abbota /105 mm / . W 1986 roku Wielka Brytania, chcąc uniknąć dominacji firm niemieckich, wycofała się z programu SP-70 . Rozpisano jednocześnie własny konkurs na nową haubicę samobieżną mającą zastąpić Abbota . Podwozie takie opracowano we współpracy z brazylijską firmą VERB, mając nadzieje na późniejszy eksport. Efektem tych prac była armatohaubica samobieżna AS90, której prototyp przedstawiono w czerwcu 1986 roku. Nazwa była skrótem od Artillery System for the 1990s – system artyleryjski na lata 90 . Od 1987 roku prowadzono próby wojskowe pojazdu i wnoszono ulepszenia do jego konstrukcji. W czerwcu 1989 roku AS90 wygrała konkurs na działo samobieżne dla Armii Brytyjskiej, pokonując przystosowany do wymagań brytyjskich nowy wariant amerykańskiego M109 (M109UK) i konstrukcję Vickers Defence Systems VSP-91. Zamówiono dla armii w spółce VSEL dostawę 179 pojazdów wraz z opcją na 50 dalszych, która nie została jednak zrealizowana.
W 1987 roku zaprojektowano dłuższą lufę o długości L/52, pozwalającą na zwiększenie zasięgu maksymalnie do 40 km przy amunicji z gazogeneratorem, a w 1994 roku opracowano AS90 z takim działem, oznaczonym ERO (Extended Range Ordnance) .
Wariant z lufą L/52 był oferowany także na eksport pod oznaczeniem AS52 lub AS90 Braveheart . W 1999 roku licencję na system wieżowy AS90 Braveheart sprzedano polskiej Hucie Stalowa Wola, gdzie posłużyła do skonstruowania działa samobieżnego Krab .
AS90 chrzest bojowy przeszly w działaniach w ramach kontyngentu IFOR w byłej Jugosławii . W 2003 roku wzięły udział w II wojnie w Zatoce Perskiej . W ramach redukcji armii liczba dział AS90 w służbie brytyjskiej następnie spadała i w 2008 roku było ich 134, a w 2015 roku 117 .#0 tych pojazdów przekazano siłom zbrojnym Ukrainy w 2023 roku .
Model przedstawia AS90 sił SFOR w typowym , brytyjskim kamuflażu - ciemno zielony z czarnymi plamami .
Dane taktyczno -techniczne :
Masa - 42 tony, silnik
silnik wysokoprężny Cummins VTA 903T-660 o mocy 485 kW przy 2800 obr./min ,
prędkość max 57 km/h , zasięg 370 km
pancerz - spawany z płyt walcowanych o grubości do 17 mm
uzbrojenie - 1 x haubicoarmata kal. 155 mm L/39,
48 pocisków , 1 km 7.62 mm
wyprodukowano - 179 sztuk
16 dni później
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1760089616-42641771.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1760089616-28870829.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1760089616-22507466.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1760089616-90243081.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1760089616-18086951.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1760089616-74950342.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1760089616-77210623.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1760089616-30928019.jpg[/img]
Francuski czołg ciężki ARL-44 . W chwili rozpoczęcia wyzwalania Francji w 1944 roku rozpoczęto pracę nad wznowieniem produkcji sprzętu wojskowego w wytwórniach francuskich, w tym także czołgów. Takim właśnie pojazdem był opracowywany od 1944 roku czołg ciężki. Jego konstrukcję oparto na produkowanym przed II wojną światową czołgu Char B1. Do jego napędu wykorzystano zdobyczne niemieckie silniki Maybach HL 230. Były one używane w niemieckich czołgach ciężkich Tiger oraz średnich Panther. Prototyp czołgu został opracowany w wytwórni Atelier de Rueil (ARL) i otrzymał oznaczenie ARL 44. Był on gotowy w 1946 roku. Wyposażono go w wieżę typu ACL 1 z armatą kal. 76 mm. Stwierdzono jednak, że jest ona zbyt słaba. Dlatego też do produkcji seryjnej w 1947 roku wprowadzono czołg wyposażony w wieżę typu Schneider wyposażoną w armatę morską DCA45 kal. 90 mm. Produkcja trwała do 1950 roku i została zakończona wobec braku silników. Zbudowano 60 czołgów ARL 44.
Czołgi ARL 44 w 1950 roku zostały wprowadzone na uzbrojenie 503 pułku czołgów, który wcześniej używał zdobycznych niemieckich czołgów Panther. Użytkowano je do lat sześćdziesiątych, gdy zastąpiły je czołgi podstawowe AMX-30.
Dane taktyczno-techniczne :
Masa - 50 t silnik gaźnikowy, 12-cylindrowy Maybach HL 230 o mocy 575 KM przy 2500 obr./min. , transmisja mechaniczna
Osiągi - prędkość, droga 37 km/h , zasięg 370 km
Pancerz - do 120 mm
Uzbrojenie
1 armata DCA45 kal. 90 mm (zapas amunicji 50 sztuk)
2 karabiny maszynowe MAC 31 kal. 7,5 mm (zapas amunicji 5000 sztuk)
Model, zestaw firmy Amusing Hobby , waloryzowany figurkami i wyposażeniem kosza z tyłu wieży , w kamuflażu zielono-morskim .
14 dni później
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1761304514-65914477.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1761304514-63250977.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1761304514-21879507.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1761304514-20693103.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1761304515-94585997.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1761304515-29994061.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1761304515-07654251.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1761304515-44869564.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-10/1761304515-36273419.jpg[/img]
BWP Stryker . Stryker – rodzina kołowych wozów opancerzonych będących na wyposażeniu Armii Stanów Zjednoczonych od roku 2002. Konstrukcja bazuje na kanadyjskim transporterze LAV III (pokrewna wersja LAV-25 obecnie używana jest m.in. przez amerykańską piechotę morską).
W październiku 1999 w armii amerykańskiej powstał plan modernizacji wojska. Zakładał on, że wobec obecnych i przyszłych warunków prowadzenia wojny rzeczą decydującą ma być mobilność jednostek. Armia miała być zdolna do przerzucenia brygady w dowolne miejsce na świecie w przeciągu 96 godzin (odpowiednio dywizja – 120 godzin, 5 dywizji – 30 dni). Powołano więc do życia tzw. brygady lekkie (później nazwane Stryker Brigade Combat Team – Brygada Stryker), które miały zostać wyposażone w odpowiedni pojazd – odpowiednio mobilny i łatwy w transporcie (przy pomocy C-130), a jednocześnie o lepszym opancerzeniu i sile ognia niż pojazdy rodziny HMMWV. Na taki pojazd idealnie nadawały się kołowe wozy opancerzone.
Pojazd niezależnie od wersji posiada taki sam silnik (Caterpillar C7 o mocy 260 kW (350 KM)) i podwozie. Poszczególne wersje różnią się wyposażeniem, uzbrojeniem i ewentualnie konstrukcją nadwozia pojazdu. Wóz posiada trakcję kołową 8x8. Według założeń technicznych osiąga on prędkość maksymalną ok. 96 km/h (60 mil/h) oraz posiada zasięg maksymalny do ok. 482 km .
Kadłub pojazdów typu Stryker wykonany jest z wysokiej jakości płyt stalowych. Zapewniają one ochronę przed ostrzałem pociskami przeciwpancernymi kal. 7,62 mm. Pancerz jest dodatkowo wzmocniony ceramicznymi płytami, który chronią przed pociskami kal. 14,5 mm, a także przed odłamkami z amunicji artyleryjskiej 152 mm.
W celu ochrony przed atakiem z ręcznych granatników przeciwpancernych (np. RPG-7) pojazdy można wyposażyć w dodatkowe osłony przed pociskami z głowicą kumulacyjną (tzw. klatki).
Latem 2003 pojawiły się problemy z odpornością pancerza ceramicznego na amunicję kal. 14,5 mm. W celu wzmocnienia ochrony producent zaproponował „dopancerzenie” 3 mm stalową blachą. Wzrost wagi związany z zamontowaniem dodatkowego opancerzenia uniemożliwia jednak transport na pokładzie C-130. Ostatecznie problem rozwiązano zmieniając rodzaj i dostawcę pancerza ceramicznego.
Wzmocniono również podwozie by załodze zapewnić lepsza ochronę przed minami .
Podstawowym uzbrojeniem większości wersji jest zdalnie sterowany moduł uzbrojenia M153 CROWS II z zamontowanym na nim granatnikiem Mk 19 lub wkm Browning M2. Niektóre wozy są wyposażone w CROWS-J pozwalający na użycie pocisków przeciwpancernych Javelin.
Nowsze wersje wozu jak M1296 ICV-D czy M1304 ICVVA1 dysponują systemami wieżowymi z 30 mm armatą automatyczną M813 (pochodna Mk 44S Bushmaster II) w wieży firmy Konsberg (M1296) lub Rafael (M1304). Drugi wóz ma również opcję użycia ppk Javelin.
Głównym uzbrojeniem wycofanego już z użycia wozu wsparcia bojowego M1128 MGS była wysokociśnieniowa armata gwintowana M68A2 kal. 105 mm (pochodna brytyjskiej L7).
Warianty specjalistyczne mogą dysponować innym uzbrojeniem jak moździerz kalibru 120 mm lub przeciwpancerne pociski kierowane rodziny TOW.
Strykery swój chrzest bojowy odbyły podczas misji stabilizacyjnej w Iraku (od listopada 2003). W lecie 2009 roku pierwsze Strykery skierowano do Afganistanu.
W raportach stwierdzono bardzo zadowalającą ochronę pojazdu przed IED/improwizowana mina lądowa/ . Nawet, jeśli w wyniku działania miny-pułapki pojazd został zniszczony, to często nie było ofiar wśród załogi .
Wyprodukowano około 2000 sztuk Strykerów w różnych wariantach , eksploatowane sa one obecnie przez armię USA , Tajlandii oraz Ukrainy/około 400 wozów/ .
Model zestaw firmy AFV waloryzowany dodatkami z Tamiyi , w kamuflażu olive green .
13 dni później
- Edytowany
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-11/1762512190-24219701.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-11/1762512190-86395175.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-11/1762512190-70880904.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-11/1762512190-42365614.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-11/1762512190-78637263.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-11/1762512190-20983534.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-11/1762512190-90932367.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-11/1762512190-55054982.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-11/1762512190-49122335.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-11/1762512190-63340682.jpg[/img]
M2 Bradley . Bojowy wóz piechoty , przeznaczony do współdziałania z czołgami Abrams .
W 1972 w USA ogłoszono konkurs na projekt BWP. Ze zgłoszonych ofert wybrano projekty firm Chrysler Corporation, FMC Corporation i Pacific Car and Foundry. W listopadzie tego roku podpisano kontrakt na budowę prototypów z firmą FMC. W lecie 1976 roku odbyły się próby prototypów oznaczonych jako XM723. Testy poligonowe wykazały konieczność wprowadzenia w projekcie kilku zmian, z których najważniejszymi były:
wzmocnienie uzbrojenia poprzez zastąpienie działka 20 mm działkiem kalibru 25 mm i dodanie wyrzutni przeciwpancernych pocisków kierowanych;
przystosowanie pojazdu do pokonywania przeszkód wodnych z marszu;
montaż gniazd umożliwiających prowadzenie ognia z wnętrza przedziału desantowego (ponieważ standardowy karabin szturmowy M16 był za długi, aby posługiwać się nim z wnętrza przedziału bojowego, skonstruowano specjalny karabin M231 FPW, przeznaczony do montażu w gniazdach strzeleckich przedziału desantowego).
W 1980 roku US Army zamówiła pierwsze 100 wozów seryjnych. Pierwsze z nich zostały przekazane armii w maju 1981 roku (terminu dostawy udało się dotrzymać pomimo 3-miesięcznego strajku w zakładach FMC). Do końca 1981 roku dostarczono 400 wozów M2. W latach 1982–1984 dostarczano po 600, w 1985 710, a 1986 900 pojazdów. Pierwszy batalion wyposażony w M2 osiągnął gotowość bojową w marcu 1983 roku.
W 1986 roku powstała zmodernizowana wersja M2A1 mająca możliwość odpalania nowszych wersji ppk TOW. W 1988 rozpoczęto modyfikację już wyprodukowanych egzemplarzy do standardu M2A2. Zmodernizowane pojazdy otrzymały dodatkowe opancerzenie, co zwiększyło odporność wozów na ostrzał, ale wozy M2A2 utraciły możliwość pływania. Dodatkowe opancerzenie zasłoniło także boczne gniazda strzeleckie przedziału desantowego. W 2000 roku wozy przeszły kolejną modernizację do standardu M2A3; nowy wariant miał ponownie wzmocnione opancerzenie oraz zmodernizowaną elektronikę.
Dane taktyczno-techniczne :
Masa - bojowa 23 T /wariant podstawowy/ , silnik -
8-cylindrowy, widlasty, chłodzony cieczą silnik wysokoprężny z turbodoładowaniem, typu Cummins VTA-903T , mocy 500 KM
Prędkość max - do 70 km/h , w wodzie 7,3 km/h , zasięg do 500 km
uzbrojenie - 1 x armata automatyczna M242 Bushmaster kal. 25 mm z podwójnym systemem zasilania (900 naboi: 300 w podajniku i 600 w magazynie)
1 x km M240C kal. 7,62 mm (2340 naboi: 800 w podajniku i 1400 w magazynie)
2-6 x M231 FPW kal. 5,56 mm (do strzelania z otworów strzeleckich)
1 x dwuprowadnicowa wyrzutnia ppk BGM-71 TOW (2 rakiety gotowe i 5 w magazynie)
Pancerz wozu, o zróżnicowanej grubości, wykonano ze spawanych płyt stalowych i aluminiowych oraz dodatkowej warstwy ochronnej z tworzyw sztucznych oraz kewlaru .
użytkownicy - US Army, Arabia Saudyjska, Ukraina , Liban Chorwacja
Wyprodukowano 6753 sztuki tych wozów .
Model, zestaw Akademy przedstawia podstawowy wariant Bradleya , M2 w malowaniu standartowym NATO - Olive green, Black oraz Red brown a także zastosowania washa , farb olejnych oraz modelarskich cieni .
9 dni później
- Edytowany
Bf-109G-4
Jeden z moich projektów: samoloty sojuszników Luftwaffe. A jaki samolot był używany praktycznie przez wszystkich sojuszników III Rzeszy? Właśnie Messerschmitt. Tym razem padło na Rumunów. Mało kto u nas wie że Rumunia zaangażowała liczebnie największy kontyngent lotniczy po stronie Osi. Początkowo używali samolotów brytyjskich, francuskich, polskich, włoskich i właśnie niemieckich. Do tego produkowali bardzo udane myśliwce IAR80 i 81. Z czasem musieli się przesiąść w całości na sprzęt własny i niemiecki.
[url=https://postimg.cc/PNwNQH08][img]https://i.postimg.cc/L4yfR6Tv/IMG-20251107-134249540-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/rzrzNT74][img]https://i.postimg.cc/Wp9rjbn5/IMG-20251107-134311191-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/Lh1h3SGj][img]https://i.postimg.cc/c1DYZ4mk/IMG-20251107-134319922-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/Hjyj9mF2][img]https://i.postimg.cc/pV08xXZg/IMG-20251107-134332358-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/Cdqds09J][img]https://i.postimg.cc/FFPcmspt/IMG-20251107-134336910-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/4n9nQGjB][img]https://i.postimg.cc/CMvDYL7T/IMG-20251107-134349501-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/NLHLktZG][img]https://i.postimg.cc/Vs7M1LRt/IMG-20251107-134412499-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/G9y9xR6h][img]https://i.postimg.cc/05tmx2fm/IMG-20251107-134425129-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/z3g3FN4b][img]https://i.postimg.cc/c1DYZ4mm/IMG-20251107-134441523-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/5jCjSJDX][img]https://i.postimg.cc/QN65sxbJ/IMG-20251107-134450331-HDR.jpg[/img][/url]
Ten konkretny samolot używał por. Petre (stąd "Don Pedro") Protopopescu z Esc. 57, Grupul 7 Vânătoare lotnisko pod Kirowogradem w czerwcu 1943r.
Wczoraj nagrałem sobie klasykę filmu wojennego - "Bitwę o Anglię" , w wolnej chwili bedę mógł popodziwiać sobie Spitfiry, Hurricany, Stukasy Heinkle i właśnie Messerschmity Bf 109 .
Cześć, wygląda na to, że interesuje Cię ten temat!
Kiedy utworzysz konto, będziemy w stanie zapamiętać dokładnie to, co przeczytałeś, dzięki czemu możesz kontynuować dokładnie w miejscu, w którym skończyłeś. Otrzymasz również powiadomienia, gdy ktoś Ci odpowie. Możesz także użyć „Lubię to”, aby wyrazić swoje uznanie. Kliknij przycisk poniżej, aby utworzyć konto!
Aktualnie przeglądający (3 użytkowników)
Goście (3)