22 grudnia amerykański Departament Stanu poinformował o zatwierdzeniu duńskiego zapytania ofertowego dotyczącego możliwości zakupu przeciwlotniczych pocisków rakietowych AMRAAM-ER, które są przeznaczone do zestawów obrony przeciwlotniczej NASAMS. Jak wskazuje komunikat Departamentu Stanu, Dania jest zainteresowana zakupem 236 pocisków AMRAAM-ER oraz pakietu części zamiennych, urządzeń obsługowo-diagnostycznych, oprogramowania, dokumentacji technicznej czy usługi wsparcia logistyczno-szkoleniowego. Całość została wyceniona na maksymalną kwotę 951 mln USD, a w przypadku podpisania umowy, wykonawcą zamówienia będzie korporacja RTX. Pociski mają stanowić element uzbrojenia zestawów obrony przeciwlotniczej NASAMS, które zostały zakontraktowane 27 listopada 2025 roku. AMRAAM-ER to odmiana rodziny AIM-120 przeznaczona wyłącznie do zestawów NASAMS. Pocisk powstał poprzez połączenie sekcji naprowadzania i głowicy bojowej AIM-120C-8 AMRAAM z nowymi komponentami – silnikiem rakietowym oraz układem sterowania (w obu przypadkach mowa o elementach wywodzących się z programu RIM-162 ESSM). Zmiany umożliwiły zwiększenie zasięgu, który przekracza (według szacunków) 60 km. W przypadku Danii, pociski mają uzupełniać obecnie posiadany zapas AIM-120 różnych odmian, które mogą być stosowane przez wielozadaniowe samoloty bojowe oraz NASAMS. Próby wersji AMRAAM-ER zakończono na początku 2024 roku. Obecnie jest ona dostarczana państwom, które sukcesywnie składają zamówienia. [img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-12/amraam-er-photo-1png-jpg-78260936.jpg[/img]

W środku nocy nad Caracas zawyły syreny alarmowe. Mieszkańcy stolicy Wenezueli donoszą o serii potężnych eksplozji i aktywności amerykańskich śmigłowców wojskowych. Czy to początek otwartej interwencji USA w tym kraju? Oficjalnych komunikatów z Waszyngtonu na razie brak, ale sytuacja na miejscu rozwija się dynamicznie Eksplozje, ciemność i chaos w Caracas W ciągu jednej nocy Caracas zamieniło się w strefę działań wojennych. Według relacji świadków i lokalnych mediów, atakowane były strategiczne obiekty wojskowe, w tym baza Fort Tiuna oraz lotnisko im. generała Francisco de Mirandy. W sumie odnotowano co najmniej sześć eksplozji. Część miasta została pozbawiona prądu, a w powietrzu pojawiły się amerykańskie śmigłowce CH-47 Chinook oraz bojowe AH-64 Apache. [b]Wenezuela : w powietrzu pojawiły się Su-30[/b] Wenezuelskie siły powietrzne nie pozostały bierne. Po ogłoszeniu alarmu lotniczego, w niebo wzbiły się myśliwce Su-30. Nie jest jasne czy doszło do jakichkolwiek przechwyceń czy prób walki. Sytuacja rozwijała się tuż po 2:40 nad ranem czasu lokalnego, a w sieci pojawiają się nagrania, na których słychać eksplozje i widać przeloty śmigłowców. Amerykańskie siły specjalne w Caracas? Reuters Sytuacja przybiera jeszcze bardziej niepokojący obrót. Według doniesień agencji Reuters, amerykańskie siły specjalne wylądowały w stolicy Wenezueli, Caracas. To może oznaczać, że działania zbrojne USA przeszły na nowy poziom, z nalotów i ostrzałów na operacje naziemne. [b]Minister obrony Wenezueli przemówił[/b] Wbrew wcześniejszym doniesieniom, minister obrony Wenezueli żyje i zabrał głos w dramatycznym wystąpieniu wideo. W swoim przemówieniu wezwał naród do „antyimperialistycznej i wyzwoleńczej wojny” przeciwko amerykańskiej agresji. – Heroiczny narodzie Wenezueli! Żołnierze ojczyzny! Synowie i córki Bolívara! – zaczął swoje orędzie, podkreślając, że 3 stycznia 2026 roku Wenezuela stała się celem "najbardziej zbrodniczej agresji militarnej" ze strony USA. Minister zaapelował o jedność i gotowość do walki, przekonując, że „honor, obowiązek i historia wzywają nas do działania”. – Zwycięstwo będzie nasze, bo towarzyszy nam rozum i godność. Zwyciężymy! – zakończył z przekonaniem. Władze Wenezueli zalecają ostrożność w stosunku do doniesień opozycyjnych mediów, które wcześniej informowały o rzekomej śmierci członków rządu. Sytuacja informacyjna w kraju pozostaje napięta i pełna sprzecznych przekazów. [b]Trump : Maduro schwytany i wywieziony z kraju[/b] Donald Trump ogłosił sukces amerykańskiej operacji przeciwko Wenezueli. W opublikowanym oświadczeniu prezydent USA poinformował, że prezydent Nicolás Maduro wraz z małżonką zostali schwytani i przetransportowani poza granice Wenezueli. Akcję określił jako „zakrojoną na szeroką skalę” i przeprowadzoną we współpracy z amerykańskimi służbami. Zapowiedział również konferencję prasową w Mar-a-Lago. Szczegóły mają zostać podane wkrótce.

7 stycznia prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump poinformował za pośrednictwem mediów społecznościowych, że zamierza doprowadzić do zwiększenia wydatków obronnych Waszyngtonu do 1,5 bln USD w 2027 r. Zgodnie z zapowiedzią Trumpa, amerykański budżet obronny miałby zostać zwiększony w przyszłym roku aż o ponad połowę w stosunku do tegorocznego! Ten na rok podatkowy 2026 wynosi bowiem 901 mld USD. Zgodnie z wpisem amerykańskiego prezydenta, zwiększenie wydatków „Pozwoli na stworzenie Wojska Marzeń [Dream Military], do którego Stany Zjednoczone mają od dawna prawo, a co najważniejsze zapewni ono im bezpieczeństwo i ochronę, niezależnie od wroga”. Tak wielki wzrost wydatków obronnych Trump uzasadnia „bardzo burzliwymi i niebezpiecznymi czasami”. Jest to zapewne odniesienie do zagrożenia chińskiego w rejonie Pacyfiku i do zgłaszanych przez waszyngtońską administrację zamiarów przejęcia, kontrolowanej obecnie przez Danię, Grenlandii, nawet z wykorzystaniem środków militarnych. Źródłem finansowania tak wysokiego wzrostu wydatków obronnych miałyby być... przychody z ceł, nałożonych przez Waszyngton na import towarów i usług z większości państw świata. Według Donalda Trumpa, bez nałożenia ceł na import możliwe byłoby zwiększenie wydatków obronnych najwyżej o ok. 100 mld USD, co i tak jest kwotą znaczną (w najbliższym czasie w Europie jedynie Niemcy będą wydawać więcej na obronność). Dzięki cłom osiągnięcie progu wydatków obronnych rzędu ok. 1,5 mld USD ma być więc „łatwe”. Trudno orzec, czy faktycznie tak będzie, bowiem w 2025 r. przychody z ceł wyniosły ok. 195 mld USD, zaś w tym roku ma to być najwyżej 400 mld USD. Prognozy na przyszły rok nie są jeszcze znane, ale być może rzeczywiście cła pokryją brakujące pół biliona USD. Te same środki mają jednak posłużyć do sfinansowania innych obietnic wyborczych Donalda Trumpa, z których ten się nie wycofuje: redukcji długu publicznego czy wypłaty „dywidendy celnej” w wysokości 2000 USD obywatelom o średnich i niskich dochodach. Obecnie administracja Donalda Trumpa negocjować ma zwiększenie wydatków obronnych z członkami Kongresu.

Rheinmetall poinformował o podpisaniu w grudniu 2025 kontraktu na dostawy bwp KF41 Lynx na Ukrainę. Pierwsza partia wozów została wyceniona na kilkadziesiąt milionów euro. Zakup finansowany jest przez niemiecki rząd federalny. Dostawy Lynxów na Ukrainę mają ruszyć już na początku 2026. Wozy będą wyposażone w dwuosobową wieżę załogową Lance w wersji dostosowanej dla Ukrainy. Standardowo wieża jest uzbrojona w 30-mm armatę automatyczną MK 30-2/ABM, sprzężony karabin maszynowy kal. 7,62 mm i zdwojoną wyrzutnię ppk Spike-LR2 / MELLS. Do tej pory żadne państwo nie przekazało Ukrainie izraelskich ppk, co może oznaczać, że w ukraińskiej konfiguracji wieże Lance będą miały inny oręż tej klasy lub będą pozbawione ppk. Kontrakt jest następstwem intensywnych testów jakie KF41 Lynx miał przechodzić na Ukrainie od końca 2024. Ich zakończenie otwiera drogę do większych zamówień. Niewielka wartość pierwszego zamówienia wskazuje, że Ukraina otrzyma niewielką liczbę pojazdów, być może dla plutonu lub kompanii. Zamówienia mają być jednak kontynuowane, a Rheinmetall podtrzymuje, że zamierza produkować wozy również na Ukrainie. [img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2026-01/lynx-jpg-44078528.jpg[/img]

@NATO planuje w ciągu dwóch lat wyposażyć granice z Rosją i Białorusią w zautomatyzowany system obronny - Generał Thomas Lovin, zastępca szefa sztabu Dowództwa Wojsk Lądowych NATO Jego zdaniem wzdłuż granicy pojawi się „wielowarstwowy system”, który na pierwszym etapie będzie powstrzymywał przeciwnika za pomocą zautomatyzowanych systemów. Nowa koncepcja nosi nazwę Eastern Flank Deterrence Line (EDFL) – „linia odstraszania wschodniej flanki”, a wspomniany system będzie obejmował liczne czujniki i bezzałogowce.

Sytuacja na Bliskim Wschodzie robi się coraz bardziej napięta. Chiny potępiły ataki na kraje Zatoki Perskiej oraz uderzenia wymierzone w ludność cywilną i cele niemilitarne. Rzecznik MSZ Guo Jiakun zapowiedział przy tym zwiększenie wysiłków w celu złagodzenia konfliktu. To reakcja na groźby prezydenta USA Donalda Trumpa, który przekazał, że bez jego aprobaty nowy najwyższy przywódca Iranu "nie przetrwa zbyt długo". Rzecznik chińskiego MSZ Guo Jiakun oświadczył, że Pekin sprzeciwia się atakom na państwa regionu Zatoki Perskiej. Podkreślił też, że Chiny zdecydowanie potępiają uderzenia w ludność cywilną oraz cele niemilitarne na Bliskim Wschodzie. – Chiny nie zgadzają się z atakami na państwa Zatoki Perskiej i potępiają wszelkie bezpardonowe uderzenia na ludność cywilną i cele niemilitarne – powiedział Jiakun. Zapowiedział jednocześnie, że Pekin będzie próbował łagodzić napięcia w regionie. Chiny mają zwiększyć kontakt ze wszystkimi stronami konfliktu. – Wyjściem jest jak najszybszy powrót do dialogu i negocjacji – podkreślił rzecznik. [b]Wojna na Bliskim Wschodzie. Chiny potępiły ataki USA i Izraela na Zatokę Perską[/b] W ubiegłym tygodniu chińskie agencje informacyjne informowały, że Pekin planuje wysłać na Bliski Wschód specjalnego wysłannika. O zamiarze tym minister spraw zagranicznych Chin Wang Yi miał poinformować podczas rozmów z przedstawicielami Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz Arabii Saudyjskiej. W trakcie spotkań z partnerami z regionu szef chińskiej dyplomacji zwracał uwagę, że ataki na ludność cywilną stanowią przekroczenie "czerwonej linii". Podkreślił również, że cele niemilitarne, w tym infrastruktura związana z sektorem energetycznym, nie powinny być obiektem działań zbrojnych. Wang Yi apelował także o zapewnienie bezpieczeństwa szlaków żeglugowych w regionie, które mają kluczowe znaczenie dla globalnego handlu i transportu surowców energetycznych. [b]USA i Izrael przekroczyły "czerwoną linię". Chiny wkraczają do gry na Bliskim Wschodzie[/b] Kilka dni wcześniej, krótko po pierwszym ataku przeprowadzonym przez Stany Zjednoczone i Izrael, chińskie MSZ potępiło tę operację. W oświadczeniu wskazano, że działania naruszają suwerenność i bezpieczeństwo Iranu, a także stoją w sprzeczności z celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych. Rzeczniczka chińskiego resortu dyplomacji Mao Ning podkreśliła wówczas, że priorytetem powinno być jak najszybsze zatrzymanie działań zbrojnych. – Najpilniejszym zadaniem obecnie jest natychmiastowe zakończenie działań wojskowych i zapobiegnięcie rozprzestrzenieniu się konfliktu – zaznaczyła. To reakcja na groźby prezydenta USA Donalda Trumpa, który zapowiedział, że bez jego aprobaty nowy najwyższy przywódca Iranu "nie przetrwa zbyt długo". [b]Modżtaba Chamenei nowym przywódcą Iranu. Kim jest syn Alego Chameneia?[/b] Irańskie Zgromadzenie Ekspertów mianowało w niedzielę Modżtabę Chameneia, syna ajatollaha Alego Chameneia zabitego w trwających od 28 lutego amerykańsko-izraelskich atakach, na stanowisko najwyższego przywódcy kraju. Guo zapytany o ten wybór, stwierdził jedynie, że Pekin "odnotował doniesienia" i ocenił, że decyzja zapadła "zgodnie z konstytucją". Jak podkreślił Mohsen Hejdari, przedstawiciel prowincji Chuzestan w Zgromadzeniu, wyboru dokonano zgodnie z zaleceniem Alego Chameneia, który mówił, że jego następca powinien być "nienawidzony przez wroga", a nie przez niego chwalony.

27 marca Oddział Komunikacji Strategicznej Agencja Uzbrojenia, w odpowiedzi na pytania redakcji ZBiAM, poinformował, że do wstępnych konsultacji rynkowych dotyczących zakupu min przeciwpiechotnych zgłosiło się jedenaście podmiotów. Powyższa lista obejmuje: Pronit Sp. z o.o.; Wifama Sp. z o.o.; Belma S.A.; WB IM Sp. z o.o. wraz TDM Electronics S.A.; Metalexport-S Sp. z o.o.; Niewiadów Sp. z o.o.; MBF Group S.A. wraz z ZMR Systems OÜ; MILDAT Sp. z o.o.; UMO Sp. z o.o.; Works 11 Sp. z o.o.; IBKOL Sp. z o.o.. Podmioty zainteresowane udziałem miały czas na składanie zgłoszeń do 20 marca. Same konsultacje mają być przeprowadzone od 30 marca do 24 kwietnia. Wstępne konsultacje rynkowe mają obejmować ocenę możliwości spełnienia przez oferowany sprzęt wojskowy wstępnie określonych wymagań, oszacowanie kosztów pozyskania, eksploatacji i wycofania, wstępne ustalenie terminów pozyskania, ustalenie możliwości zapewnienia bezpieczeństwa dostaw, w tym możliwości i warunków pozyskania technologii produkcji i serwisowania do podmiotów polskiego przemysłu obronnego. Jak wskazuje Agencja Uzbrojenia, planowane zakupy mają obejmować 5 mln sztuk min przeciwpiechotnych kierunkowych (dodatkowo 500 tys. sztuk ćwiczebnych), 4,5 mln sztuk min przeciwpiechotnych wyskakujących (dodatkowo 450 tys. sztuk ćwiczebnych), 3 mln sztuk min przeciwpiechotnych odłamkowych powierzchniowych (dodatkowo 300 tys. sztuk ćwiczebnych) oraz 2,2 mln sztuk min przeciwpiechotnych naciskowych (dodatkowo 220 tys. sztuk ćwiczebnych). Sam zakup wpisuje się w plany wzmocnienia wschodniej granicy Polski. Jest także wynikiem wypowiedzenia przez Warszawę konwencji ottawskiej.

Amerykańskie służby wywiadowcze uważają, że Chiny przygotowują się do dostarczenia Iranowi w ciągu najbliższych kilku tygodni nowych systemów obrony powietrznej - podała w sobotę stacja CNN, powołując się na trzy osoby zaznajomione ze sprawą. Istnieją przesłanki, że Pekin stara się kierować dostawy przez kraje trzecie, aby ukryć ich prawdziwe pochodzenie. Jak ocenia CNN, byłoby to posunięcie o charakterze prowokacyjnym, biorąc pod uwagę, że Pekin oświadczył, iż pomógł w wynegocjowaniu zawieszenia broni w wojnie między USA a Iranem, które zaczęło obowiązywać na początku tego tygodnia, a prezydent Donald Trump ma odwiedzić Chiny na początku maja, aby przeprowadzić rozmowy z przywódcą Chin Xi Jinpingiem. [b]Chiny wchodzą do gry. USA alarmują o dostawach broni do Iranu[/b] Opisywane dane wywiadowcze zwracają także uwagę, że Iran może wykorzystać zawieszenie broni jako okazję do uzupełnienia zapasów niektórych systemów uzbrojenia przy pomocy kluczowych partnerów zagranicznych. Dwa z cytowanych źródeł przekazały CNN, że istnieją przesłanki wskazujące, iż Pekin stara się kierować dostawy przez kraje trzecie, aby ukryć ich prawdziwe pochodzenie. Według tych źródeł, systemy, które Pekin przygotowuje do przekazania, to przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe znane jako MANPAD, które stanowiły asymetryczne zagrożenie dla nisko lecących samolotów wojskowych USA w trakcie trwającej pięć tygodni wojny i mogą ponownie stanowić takie zagrożenie, jeśli zawieszenie broni zostanie zerwane. [b]Iran wykorzysta zawieszenie broni. Nowe rakiety z Chin zagrożą USA[/b] CNN zauważa, że dostawa przenośnych przeciwlotniczych zestawów rakietowych do Iranu oznaczałaby zwiększenie wsparcia udzielanego temu krajowi przez Chiny od czasu rozpoczęcia w lutym wspólnej kampanii wojskowej USA i Izraela. Źródła podają, że chińskie firmy nadal sprzedają Iranowi objętą sankcjami technologię podwójnego zastosowania, która umożliwia Iranowi dalszą produkcję broni i ulepszanie systemów nawigacyjnych, ale bezpośredni transfer systemów uzbrojenia przez chiński rząd oznaczałby nowy poziom wsparcia. Rzecznik chińskiej ambasady w Waszyngtonie zaprzeczył opisywanym informacjom, zapewnił, że "Chiny nigdy nie dostarczyły broni żadnej ze stron konfliktu" i wezwał USA do "powstrzymania się od wysuwania bezpodstawnych zarzutów".

9 kwietnia amerykański Departament Wojny poinformował o podpisaniu, kolejnej, umowy z koncernem Saab dotyczącej produkcji i dostaw wielofunkcyjnych stacji radiolokacyjnych Giraffe 1X. Odbiorcami urządzeń, które mają być dostarczone do końca lutego 2027 roku, będą państwa bałtyckie – Litwa, Łotwa i Estonia. Kwietniowa umowa ma wartość 24 mln USD i dotyczy dziesięciu radarów. Jest to opcja z umowy, która została zawarta pomiędzy Departamentem Wojny i koncernem Saab w październiku 2025 roku. W momencie podpisania uruchomiono pełne finansowanie zakupu – w całości fundusze pochodzą z budżetu administracji amerykańskiej, który jest przeznaczony na realizację projektów pomocy wojskowej dla sojuszników. Dzięki kompaktowej konstrukcji radary Giraffe 1X mogą stanowić element systemów obrony przeciwlotniczej zbudowanych na platformach morskich oraz lądowych. Jednoczenie niewielkie rozmiary i waga otwierają drogę do montażu urządzenia na pojazdach różnego typu. Radary Giraffe 1X stają się, powoli, kolejnym hitem eksportowym koncernu Saab. Są sukcesywnie kupowane przez rosnącą liczbę odbiorców, którzy wykorzystują je jako elementy zestawów obrony przeciwlotniczej, a także jako wyposażenie budowanych i modernizowanych jednostek pływających.

3 maja z amerykańskiej bazy Vandenberg w Kalifornii wystartowała, należąca do firmy Space X, rakieta nośna Falcon 9 Block 5. Celem lotu było wyniesienie na orbitę okołoziemską dużej partii satelitów, a wśród ładunku znalazły się także urządzenia zamówione przez Agencję Uzbrojenia bądź będące polskiej konstrukcji. Jak wskazuje dostępna dokumentacja, Falcon 9 Block 5 wyniósł na orbitę dwa kolejne satelity zbudowane przez polsko-fińską spółkę ICEYE. Jeden z nich został zakupiony przez Agencję Uzbrojenia – jest to czwarty egzemplarz pozyskany w ramach programu MikroSAR. Przypomnijmy, zgodnie z zapisami kontraktu, zamawiający zamówił trzy satelity z opcją na trzy kolejne. Wyniesiony w maju egzemplarz jest czwartym, co oznacza, że (przynajmniej częściowo) Polska wykorzystała opcję kontraktową. Cała konstelacja MikroSAR ma zostać, formalnie, przekazana Siłom Zbrojnym w połowie maja bieżącego roku. Uzupełnieniem części kosmicznej systemu jest także mobilny segment naziemny – ta część programu jest realizowana w konsorcjum z Wojskowymi Zakładami Łączności Nr 1 S.A.. Obok czwartego satelity ICEYE, Falcon 9 Block 5 wyniósł na orbitę pierwszego satelitę obserwacyjnego zbudowanego przez gdańską firmę Eycore (Eycore-1). Urządzenie korzysta z radaru SAR. Co warto odnotować, stacja radiolokacyjna została opracowana przez polskich inżynierów. Jego wyniesienie na orbitę to efekt kilkuletniej pracy badawczej.

Saab i Polska Grupa Zbrojeniowa podpisały w środę, 13 maja 2026 roku w Sztokholmie umowę o strategicznej współpracy w domenie morskiej. Firmy wyraziły zainteresowanie współpracą w zakresie serwisowania i wsparcia cyklu życia okrętów nawodnych i podwodnych, włączenia spółek z Grupy PGZ działających w dziedzinie morskiej do łańcucha dostaw Saab oraz realizacji wybranych możliwości eksportowych dla platform nawodnych i podwodnych, w tym okrętów ratowniczych. Ponadto firmy wyrażają zamiar utworzenia w Polsce Centrum Technologii Podwodnych oraz chcą wspólnie produkować i oferować Autonomicznego Drona Morskiego Saab (Saab`s Autonomous Ocean Drone), a także zbadać możliwości współpracy przy projekcie ciężkiej torpedy. – [i]Cieszę się z podpisania dzisiejszej umowy oraz z dynamiki z jaką rozwija się nasza współpraca. Ta umowa odzwierciedla silne zaangażowanie w pogłębianie partnerstwa między polskim i szwedzkim przemysłem, przyczyniając się do wzmocnienia bezpieczeństwa na Bałtyku i na wschodniej flance NATO[/i] – powiedział Micael Johansson, Prezes i Dyrektor Generalny Saab. – [i]Podpisanie strategicznej umowy z firmą Saab potwierdza, że domena morska i podwodna staje się jednym z kluczowych filarów współpracy polsko szwedzkiej, zarówno z perspektywy bezpieczeństwa, jak i przemysłu. Dla Grupy PGZ jest to ważny krok w rozwoju kompetencji morskich w Polsce, integracji z międzynarodowymi łańcuchami dostaw oraz budowie długofalowej wartości biznesowej we współpracy z jednym z liderów rynku obronnego[/i] – powiedział Adam Leszkiewicz, prezes zarządu PGZ S.A. Umowa jest następstwem MoU podpisanego przez firmy podczas targów MSPO w Kielcach we wrześniu 2025 roku. W marcu 20206 roku strony podpisały inne porozumienie, które określa zamiar współpracy w zakresie utrzymania i napraw (MRO) w Polsce okrętów podwodnych pozyskanych ramach programu „Orka”. Firmy analizują również dalsze możliwości kooperacji przy projektach związanych z rozwojem technologii obronnych wspierających operacje wielodomenowe oraz produkcją amunicji moździerzowej w Polsce.

Polska Grupa Zbrojeniowa po raz pierwszy rozwija kompetencje przemysłowe poza granicami kraju. Podpisany w Kraśniku list intencyjny między bydgoskim NITRO-CHEM a brytyjskim koncernem BAE Systems ma otworzyć drogę do uruchomienia produkcji trotylu w Wielkiej Brytanii. To element szerszej współpracy obronnej Warszawy i Londynu oraz sposób na zwiększenie odporności przemysłu zbrojeniowego. 27 lipca w Kraśniku podpisano list intencyjny pomiędzy należącymi do Polskiej Grupy Zbrojeniowej Zakładami Chemicznymi NITRO-CHEM S.A. z Bydgoszczy a brytyjskim koncernem BAE Systems. W uroczystości uczestniczyła sekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej Magdalena Sobkowiak-Czarnecka. Pierwsza ekspansja PGZ. Produkcja trotylu ruszy poza Polską Podpisany dokument ma być przedsięwzięciem bez precedensu w historii Polskiej Grupy Zbrojeniowej. Po raz pierwszy spółka należąca do PGZ wspólnie z zagranicznym partnerem planuje rozwój kompetencji przemysłowych w sektorze obronnym poza terytorium Polski. Projekt wpisuje się w kierunek współpracy wyznaczony przez podpisany w maju Traktat o Partnerstwie w Dziedzinie Bezpieczeństwa i Obronności pomiędzy Polską a Wielką Brytanią. Porozumienie zakłada rozwój współpracy wojskowej, przemysłowej oraz w obszarze cyberbezpieczeństwa. Jednym z głównych założeń projektu jest uruchomienie produkcji trotylu na terenie Wielkiej Brytanii. Jak podkreśliła wiceminister Magdalena Sobkowiak–Czarnecka, nie oznacza to przenoszenia produkcji z Polski, lecz zwiększenie całkowitych zdolności wytwórczych. – Cieszę się, że mówimy właśnie o tej lokalizacji, czyli o strategicznym partnerze Polski. Przecież dopiero co podpisaliśmy traktat z Wielką Brytanią. To również miejsce, w którym ulokowanie produkcji zwiększa odporność naszego państwa. Nie mówimy o wyprowadzaniu czegokolwiek z Polski. Uruchamiamy dodatkowe zdolności. Obecnie NITRO-CHEM wytwarza w Polsce około 10 tys. ton trotylu rocznie. W Wielkiej Brytanii planowana jest produkcja dodatkowych około 2 tys. ton rocznie – powiedziała Magdalena Sobkowiak–Czarnecka. Rekordowa produkcja trotylu. Polska wśród europejskich liderów Zakłady Chemiczne NITRO-CHEM są jednym z największych producentów trotylu w Europie. Produkcja pokrywa krajowe zapotrzebowanie, a znaczna część trafia na eksport, m.in. do państw europejskich oraz Stanów Zjednoczonych. Skalę działalności potwierdzają także kontrakty. W kwietniu 2025 roku spółka podpisała umowę na dostawę 18 tys. ton trotylu w latach 2027–2029. To poziom produkcji wyraźnie przewyższający możliwości wielu europejskich producentów. Dla porównania szwedzki startup Sweden Ballistics (SWEBAL) planuje od 2027 roku wytwarzać 4,5 tys. ton trotylu rocznie, natomiast nowy zakład fińskiej firmy Oy Forcit Ab w Pori ma rozpocząć produkcję dopiero w 2028 roku. Bezpieczeństwo i odporność. Dlaczego wybrano Wielką Brytanię? Produkcja trotylu oraz jego elaboracja, czyli wypełnianie materiałem wybuchowym bomb lotniczych i pocisków artyleryjskich, należą do najbardziej wymagających procesów w przemyśle zbrojeniowym. Materiał musi być podgrzewany do temperatury 60–80 stopni Celsjusza, a lokalne przekroczenie bezpiecznej temperatury może doprowadzić do samozapłonu i eksplozji. Taki wypadek miał miejsce między innymi w czeskiej fabryce STV. Rozproszenie części zdolności produkcyjnych poza Polską ma także znaczenie z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa. W razie konfliktu zbrojnego zakłady produkujące materiały wybuchowe należałyby do priorytetowych celów przeciwnika. Uruchomienie dodatkowej produkcji w Wielkiej Brytanii pozwoli zwiększyć odporność całego systemu, a jednocześnie stworzy nowe możliwości realizacji zamówień dla brytyjskiego rynku oraz generowania przychodów z licencji.

Pentagon rozpoczął przygotowania, które mają pozwolić amerykańskim bazom wojskowym funkcjonować bez wsparcia przez co najmniej trzy miesiące. Program o nazwie Forteca obejmuje własne źródła energii, w tym przenośne małe reaktory jądrowe, a także zapasy kluczowych surowców i amunicji. Wojsko chce też z góry wskazać firmy, które w razie wojny szybko przestawią produkcję na potrzeby obronne. Jak podaje Fox News, inicjatywa [i]Forteca[/i] zakłada, że największe instalacje wojskowe na terenie kontynentalnych Stanów Zjednoczonych będą w stanie same zaspokoić podstawowe potrzeby. Chodzi o prąd, wodę, paliwo i łączność, a okres samodzielnego działania ma wynosić minimum 90 dni. [b]Małe reaktory i strategiczne zapasy. USA przygotowują bazy na długą wojnę[/b] Pentagon zamierza osiągnąć ten cel m.in. dzięki przenośnym małym reaktorom jądrowym, wielkoskalowym systemom magazynowania energii oraz lokalnym sieciom elektroenergetycznym. Dzięki nim bazy mają działać nawet wtedy, gdy cywilna infrastruktura energetyczna zostanie zakłócona. Rzecznik Pentagonu Sean Parnell przyznał, że amerykańska armia nie może już polegać wyłącznie na ochronie, jaką zapewniają Oceany Atlantycki i Spokojny. [i]Nie chcemy polegać na standardowej cywilnej infrastrukturze miejskiej w kwestii wsparcia naszej obrony narodowej. To niedopuszczalne ryzyko[/i] – podkreślił Parnell. [b]Fabryki mają przestawić się na produkcję broni. Pentagon ma plan awaryjny[/b] Program [i]Forteca[/i] przewiduje utworzenie strategicznych rezerw amunicji, paliwa, surowców krytycznych, elektroniki, części zamiennych oraz zaopatrzenia medycznego. Ma to ograniczyć ryzyko przerw w działaniu wojska w razie długotrwałego konfliktu. Istotnym elementem planu będzie także dywersyfikacja dostaw. Amerykańskie wojsko chce zapewnić co najmniej dwa niezależne kanały dostaw lub produkcji najważniejszych komponentów obronnych. Dzięki temu utrata jednej fabryki albo problemy pojedynczego dostawcy nie powinny doprowadzić do przerwania dostaw dla sił zbrojnych. [b]USA szykują przemysł do mobilizacji. Fabryki mają być gotowe na rozkaz[/b] Osobny nacisk położono na przygotowanie amerykańskiego przemysłu do produkcji na skalę wojenną. W ramach Civil Reserve Manufacturing Network Pentagon planuje z wyprzedzeniem zidentyfikować firmy cywilne, które mogłyby szybko przestawić się na wytwarzanie wyrobów obronnych. Przygotowania wymagają uzgodnienia wymagań technicznych, warunków kontraktów, procedur przestawiania produkcji oraz zabezpieczeń cybernetycznych. Pentagon planuje również regularnie sprawdzać możliwości przemysłu i przeprowadzać ćwiczenia, które pozwolą ocenić, jak szybko przedsiębiorstwa mogą zwiększyć produkcję na potrzeby wojska.

Ewakuacja ludności i przerzut sojuszniczych posiłków mogą wymagać tych samych dróg, mostów i linii kolejowych. Z tych samych dostaw energii, paliwa i usług medycznych korzystają również mieszkańcy i siły zbrojne. Zaktualizowane wymagania NATO dotyczące odporności wskazują, jak przygotować administrację i przedsiębiorstwa do pogodzenia tych potrzeb w czasie kryzysu i wojny. Siedem podstawowych wymagań: 1. Ciągłość działania administracji i najważniejszych usług publicznych. 2. Odporność dostaw energii. 3. Zdolność do zarządzania niekontrolowanym przemieszczaniem się ludności. 4. Odporność zaopatrzenia w żywność i wodę. 5. Zdolność do udzielania pomocy dużej liczbie poszkodowanych. 6. Odporność cywilnej łączności. 7. Odporność transportu. Zadania administracji i przedsiębiorstw Siedem podstawowych wymagań w zakresie odporności przyjęto jeszcze na szczycie w Warszawie w 2016 roku. Obejmują one ciągłość działania administracji i najważniejszych usług publicznych, dostawy energii, przemieszczanie ludności, zaopatrzenie w żywność i wodę, pomoc medyczną przy dużej liczbie poszkodowanych oraz działanie cywilnej łączności i transportu. Aktualną wersję dokumentu Sojusz opublikował we wrześniu 2026 roku. Określa ona zadania na czas pokoju, kryzysu i konfliktu zbrojnego. Autorzy wiążą te przygotowania z wykonaniem planów obronnych NATO. Wojska własne i sojusznicze potrzebują paliwa, energii, transportu oraz pomocy medycznej. Korzystają przy tym z infrastruktury, personelu i dostawców obsługujących również ludność. Administracja musi więc ustalić, jakie zasoby może przeznaczyć na potrzeby sił zbrojnych, a jakie są potrzebne do utrzymania usług dla mieszkańców. Dokument wymaga pogodzenia tych potrzeb, w tym przygotowania wsparcia przez państwo-gospodarza (ang. Host Nation Support, HNS), także podczas działań przeciwnika. Rządy mają jasno podzielić odpowiedzialność między urzędy, instytucje i podmioty prywatne oraz uzgodnić ich zadania z wojskiem. Dotyczy to również decyzji podejmowanych po utracie części personelu lub infrastruktury. NATO oczekuje określenia zasad zastępowania osób sprawujących władzę, zachowania możliwości kierowania państwem i podejmowania decyzji w Sojuszu. Centrum zarządzania kryzysowego powinno być chronione przed atakiem i zagrożeniami środowiskowymi, a jego pracę muszą zabezpieczać rozwiązania zapasowe. Przedsiębiorstwa odpowiadające za energię, telekomunikację i transport powinny znać swoje obowiązki jeszcze przed wybuchem kryzysu. NATO wskazuje na potrzebę odpowiednich przepisów lub umów z prywatnymi właścicielami i operatorami infrastruktury. Plany ciągłości działania firm mają uwzględniać warunki wojenne. Samo utrzymanie zwykłej działalności gospodarczej może bowiem nie wystarczyć, gdy jednocześnie rośnie zapotrzebowanie wojska, a ataki ograniczają dostęp do pracowników, paliwa czy części zamiennych. Finansowanie przygotowań dokument łączy z ustaleniami szczytu NATO w Hadze z 2025 roku. Sojusznicy uzgodnili wówczas przeznaczanie do 1,5 proc. PKB na wydatki związane z obronnością i bezpieczeństwem, obejmujące między innymi odporność i przygotowania cywilne. Nie jest to kwota zarezerwowana wyłącznie na obronę cywilną. Ewakuacja i przerzut wojsk Państwa mają przygotować plany na wypadek napływu ludzi z zagranicy i przemieszczania się ludności wewnątrz kraju. Powinny uwzględnić także masowy napływ osób w liczbie przekraczającej 2 proc. populacji państwa oraz zaspokojenie ich podstawowych potrzeb. Osobne przygotowania dotyczą ewakuacji z rejonów kryzysu i walk. Dokument dopuszcza ograniczenie przemieszczania się ludności, jeżeli jest to konieczne do ochrony życia. NATO wymaga zaplanowania i przećwiczenia jednoczesnego ruchu cywilów i wojsk na tym samym obszarze, przy ograniczonej liczbie dostępnych tras. Państwa powinny wcześniej ustalić zasady pierwszeństwa przejazdu i udzielania wsparcia obu grupom. Dla Polski, przez którą w razie wojny przemieszczałyby się sojusznicze posiłki, oznacza to konieczność uzgodnienia planów ewakuacji z planami transportu wojskowego. Takie uzgodnienia muszą dotyczyć konkretnych dróg, mostów, węzłów kolejowych i przejść granicznych. Kolumna wojskowa i autobusy ewakuacyjne mogą potrzebować tego samego przejazdu, a uszkodzenie jednej przeprawy skieruje je na wspólny objazd. Ćwiczenia powinny pozwolić sprawdzić, czy administracja, służby i wojsko potrafią w takiej sytuacji zmienić trasy oraz kolejność ruchu. Procedury graniczne również mają umożliwiać przemieszczanie sił NATO w wymaganym czasie. Dokument przewiduje jeden krajowy punkt kontaktowy, współpracujący z właściwymi ministerstwami. Państwa powinny też informować Sojusz o poważnych zakłóceniach transportu mogących utrudnić przerzut posiłków i ich zaopatrywanie. Przygotowania obejmują dostęp do infrastruktury, usług przewozowych i personelu, a także ochronę oraz naprawę potrzebnych tras. Transport jest potrzebny do dostarczania paliwa i żywności, przewozu rannych oraz dowozu ekip usuwających awarie. NATO wymaga więc uzgodnienia potrzeb między odpowiedzialnymi za nie instytucjami. Podobnie traktuje dostęp do cywilnej łączności, z której nadal będą korzystać administracja, mieszkańcy i wojsko. Zasady pierwszeństwa muszą ustalić władze krajowe. Naprawy, zapasy i polskie przygotowania Autorzy aktualizacji uwzględnili ataki na infrastrukturę, sabotaż, cyberataki oraz zależność od zagranicznych dostawców i systemów satelitarnych. Wskazali również na potrzebę sprawniejszego usuwania skutków zakłóceń. Operatorzy energetyczni mają uczestniczyć w przygotowaniu planów napraw i przywracania dostaw. Plany te powinny być sprawdzone podczas ćwiczeń, a państwo musi znać zależności między dostawcami i poszczególnymi częściami systemu energetycznego. Państwa mają też ustalić, od kogo operatorzy telekomunikacyjni pozyskują najważniejsze podzespoły i usługi oraz kto kontroluje ich dostawców. Chodzi o sprawdzenie, czy części i obsługa techniczna pozostaną dostępne podczas wojny. Transport ma z kolei dysponować zapasowymi systemami informatycznymi i sterowania, pozwalającymi wykonywać najważniejsze zadania po awarii. Służba zdrowia musi przygotować się do przyjęcia dużej liczby poszkodowanych przy dalszym zapewnianiu podstawowej opieki mieszkańcom. NATO wymienia wspólne planowanie cywilne i wojskowe, wymianę informacji o dostępnych możliwościach leczenia oraz wspólne ćwiczenia. Wymagania obejmują też zapasy leków, wyposażenia medycznego, krwi i jej składników. Zaopatrzenie w żywność i wodę ma natomiast uwzględniać długotrwały kryzys, dostępność pracowników oraz dostaw potrzebnych do utrzymania produkcji. Polskie przygotowania opisuje między innymi Program Ochrony Ludności i Obrony Cywilnej na lata 2027-2031. Rada Ministrów przyjęła go 6 października 2026 roku, a ogłoszono go 19 października w Monitorze Polskim. Program przewiduje wydatki przekraczające 102 mld zł w ciągu pięciu lat, w tym ponad 19 mld zł w 2027 roku. Są to kwoty prognozowane, zależne od planowania budżetowego i wartości PKB. Ustawa określa coroczne finansowanie ochrony ludności i obrony cywilnej na poziomie co najmniej 0,3 proc. PKB. Program obejmuje budowle ochronne, ostrzeganie ludności, zapasową łączność, awaryjne źródła energii i mobilne stacje uzdatniania wody. Przewiduje zapasy niezbędne do wykonywania zadań ochrony ludności przez co najmniej trzy dni zagrożenia oraz przygotowanie gospodarstw domowych do pierwszych 72 godzin kryzysu. Uwzględnia też wsparcie przez państwo-gospodarza. Jak podano w dokumencie, wytyczne do wojewódzkich planów ewakuacji uzgodniono ze Sztabem Generalnym Wojska Polskiego. Zakres programu nie obejmuje jednak wszystkich zadań opisanych przez NATO. Przygotowanie transportu, energetyki i telekomunikacji zależy również od działań właściwych resortów oraz operatorów. Broszura Sojuszu nie zawiera ocen poszczególnych państw, nie pozwala więc określić stopnia przygotowania Polski. Wskazuje natomiast, co należy sprawdzać podczas ćwiczeń: możliwość równoczesnego prowadzenia ewakuacji i przerzutu wojsk, dostępność zaopatrzenia oraz czas potrzebny do przywrócenia dostaw i usług po ataku.