25 grudnia 800 roku, w Rzymie papiez Leon III koronowal Karola Wielkiego na cesarza

26 grudnia 1806 pod Golyminem została stoczona kolejna bitwa pierwszej wojny polskiej . Wojskami francuskimi dowodził marszałek Murat , rosyjskimi generał KS Golicyn . Rosjanie po stracie około 1000 żołnierzy wycofali się z pola walki , Francuzi stracili około 600 ludzi . Bitery uznano za nierozstrzygnięta .

26 grudnia 1991 roku Rada Najwyższa ZSRR przyjęła deklarację o samorozwiązaniu, co oznaczało rozpad Związku Radzieckiego 26 grudnia 1898 roku Maria Sklodowska-Curie wraz z mezem Piotrem odkryla pierwiastek rad

Znaczy się Rad się rozpadł w dzień swoich urodzin (26 grudnia 1898 - 26 grudnia 1991).

Wtedy nastąpiło rozszczepienie jądra atomu w Toruniu i powstało rad-jo-ma-ryja. Na cześć Marii. Polecenie z Curii. Caution! WET PAINT

27 grudnia 1918 - Wybuch Powstania Wielkopolskiego, które miało na celu wyparcie Niemców z Wielkopolski i przyłączenie jej do odradzającej się Rzeczypospolitej; impulsem do wybuchu walk stał się przyjazd do Poznania Ignacego Jana Paderewskiego, którego powitanie przerodziło się w manifestację patriotyczną; powstanie zakończyło się zwycięstwem Polaków.

Dyskutowaliśmy niedawno o Napoleonie, to poniżej artykuł o całości relacji polsko-francuskich. Rzut oka na relacje francusko-polskie na przestrzeni wieków Krajem, który w polskiej psychice narodowej występuje jako odwieczny sojusznik Polski, jest Francja. Do Francji mamy stosunek emocjonalny, czy to myśląc o niej w kontekście Napoleona i pani Walewskiej, czy wielopokoleniowej emigracji, czy „Kultury” Giedroycia, czy w jakimkolwiek innym, ale przeważnie pozytywnym. Jest to państwo, które ma u nas PR jak żaden inny kraj w Europie. Mimo to warto przyjrzeć się relacjom francusko-polskim w celu wyłapania powtarzalności w naszych stosunkach. Pozwoli nam to uzmysłowić sobie, jak te relacje mogą wyglądać w przyszłości. Francja od epoki Karolingów do Ludwików była najsilniejszym państwem w Europie, zarówno militarnie, jak i kulturowo. Nawet po upadku Napoleona posiadała hegemonię duchową w Europie kontynentalnej, aż do kompromitacji z 1871 roku, o której hrabia Dzieduszycki pisał, że wywołała wśród Polonii większe poczuciu beznadziejności niż upadek powstania styczniowego. Zanim przyjrzymy się relacjom między oboma krajami, warto byłoby nadmienić, że politykę Francji w Europie determinowały dwa antagonizmy: starszy francusko-austriacki oraz nowszy francusko-angielski. Dlatego też od XVI wieku Francja silnie popierała Turcję, która zagrażała największemu rywalowi Francuzów, czyli Austrii, oraz przy okazji Polsce. Cat-Mackiewicza dzielił sojuszników na egzotycznych i regionalnych. Sojusz regionalny to taki, który w wypadku zniszczenia jednego państwa pociąga za sobą zniszczenie drugiego. Mając tego świadomość, trzeba zdać sobie sprawę, że dniem, gdy Polska po raz pierwszy weszła w orbitę politycznych wpływów Paryża, był dzień podpisania przez Jagiellonów i króla Francji Ludwika XII traktatu w Budzie. Na pierwszy rzut oka był to sojusz regionalny (naturalny) przeciwko Turcji, czyli państwu obcemu cywilizacyjnie i religijnie. Traktat teoretycznie skierowany przeciw Turkom, faktycznie godził w cesarstwo, a zatem już pierwsza polityczna interakcja Polski z Francją polegała na tym, że to my byliśmy narzędziem użytym przeciwko swojemu potencjalnemu regionalnemu sojusznikowi na korzyść sojuszu egzotycznego z państwem, z którym nie dzieliliśmy granic. Co więcej, porozumienie w Budzie, niosąc pożytek Francji z powodu działań przeciw Habsburgom, nie miało najmniejszego znaczenia w kontekście polsko-litewskich trudności na wschodzie Europy. Kolejnym nieszczęśliwym epizodem naszych relacji był nietrafiony wybór Henryka III Walezego na króla Polski oraz jego ucieczka z kraju. Ciekawe jest także to, że nigdy nie utrzymał się w Polsce król popierany przez Francuzów: Kondeusz Wielki, książę Filip Neuburski, książę Conti czy Stanisław Leszczyński. Powód był prosty – silniejsze wpływy bliższych sąsiadów. Dalsze losy relacji francusko-polskich są łatwe do przewidzenia. Jest to powtórka pierwszej interakcji, w której to my na własną szkodę wielokrotnie byliśmy rozgrywani przez Francuzów, naiwnie wierząc w bliskość kulturową naszego sojuszu. Gdy Francja przekonała się, że wciągnięcie Polski w wojnę siedmioletnią może spowodować opowiedzenie się jej po stronie przeciwnej, nie szczędziła środków, aby rozbić sejm. Z rozkazu ministra spraw zagranicznych Choiseula z 1759 roku wynika, że w interesie Francji było utrzymanie w Polsce anarchii, a gdyby nawet znalazł się w Polsce król gotowy umocnić rząd, to Francja nie powinna szczędzić środków, aby pokrzyżować jego plany. Podczas pierwszego rozbioru złotouści Francuzi z Ludwikiem XV na czele opowiadali, jak bardzo współczują Polsce i radzi byliby jej pomóc, ale przecież leży zbyt daleko. Jak bardzo przypomina to późniejsze hasło z 1939 roku: „Nie będziemy umierać za Gdańsk!”. To właśnie druga połowa XVIII wieku, czyli czasy rozbiorów, była dla naszych relacji kluczowa, ponieważ były to lata, które bardzo zbliżyły Francję do Rosji. Francja widziała w niej partnera handlowego oraz olbrzymi rynek zbytu (tak się przynajmniej Francuzom wydawało), a także sojusznika przeciwko rosnącej sile Anglii. Francji na rękę były rozbiory Polski, ponieważ upatrywała w nich szanę pomnożenia potęgi ich wymarzonego sojusznika ze wschodu. Był to okres wzmożonej propagandy prorosyjskiej w absurdalny sposób sławiącej między innymi Katarzynę II. Warto przypomnieć słowa Woltera: „Ciebie, Katarzyno, chwalimy, ciebie, o pani, wyznajemy”. Nawet król Poniatowski żalił się, że nie tylko mocarstwa ościenne, ale i Francja, nie pozwalają na naprawę ustroju, nie chcąc dopuścić, aby Polska stała się potęgą, co skomplikowałoby im politykę międzynarodową. Francuscy dyplomaci prowadzili krecią robotę nawet w sympatyzującym z Polską Wiedniu. Trzeba jednak przyznać, że obywatele Francji (a raczej bohaterskie jednostki) sprzyjali Polsce, szczególnie w trakcie konfederacji barskiej czy przyszłych powstań. Jednak gesty sympatii wychodzące od pojedynczych przedstawicieli narodu nie zmieniały stosunku rządu do sprawy Polski. Rząd francuski nie był tak rozemocjonowany jak naród i prowadził politykę opierającą się na krótkoterminowych zyskach, dlatego też nawet rozbiory były mu na rękę, ponieważ umacniały potężnego sojusznika ze wschodu, którego mógłby użyć do balansowania sił w Europie. Podczas insurekcji kościuszkowskiej i podczas obu powstań ówcześni Polacy w naiwny sposób rachowali na Francję, która z jednej strony była pełna gestów przyjaźni i braterstwa, a faktycznie prowadziła politykę mocarstwową, w której Polska była jedynie pionkiem na szachownicy. Przyjęło się u nas twierdzić, że Napoleon pragnął wskrzeszenia Polski, a nawet wywołał wojnę z Rosją w tym celu. Nic bardziej mylnego, po prostu pięknie zagrywał on kartą Polską. Nigdy nie podporządkowywał interesów Francji sprawom polskim. Po prostu prowadząc politykę mocarstwową, sprawił, że sprawy francuskie krzyżowały się kilkakrotnie ze sprawami polskimi. Sama poniekąd przypadkowość wydarzeń doprowadziła wśród pokoleń Polaków do przekonania o bliskości interesów i stosunków francusko-polskich. Nie było w naszej historii innych przykładów faktycznego zaangażowania się Francji w sprawy Polski, więc przyjęliśmy tę, która była, mimo że miała ona bardzo życzeniowy charakter. Faktycznie to my oddaliśmy większe przysługi Francji niż ona nam. To wartość polskiego żołnierza odegrała większą rolę w zbliżeniu Napoleona z Polakami niż cokolwiek innego. Nie przez przypadek jedynym nie francuskim marszałkiem był książę Poniatowski, który dowodził polskimi oddziałami. Nie wyciągnęliśmy lekcji z epoki napoleońskiej i to się na nas mściło jeszcze wielokrotnie. Na kolejną olbrzymią przysługę nie trzeba było długo czekać. Tym razem powstaniem z 1830 roku zniweczyliśmy plany Mikołaja I i jego marszu na Belgię i Francję. Powstanie listopadowe odbiło się echem we Francji, a z powstańcami po raz kolejny solidaryzowała się ludność, ale i tym razem opinię sfer rządowych można podsumować słowami ministra Sébastiani wypowiedzianymi w parlamencie po zdobyciu Warszawy przez wojska Suworowa: „Porządek panuje w Warszawie”. Kiedy następnie szło na zbliżenie Francji z Rosją, na przeszkodzie stanęło kolejne polskie powstanie z 1863 roku. W tym momencie Napoleon III wystąpił z akcją dyplomatyczną korzystną Polsce, aczkolwiek nie było mowy o żadnej pomocy militarnej. Solidaryzowanie się Francji z Polską odbiło się na relacjach z Rosją, a na rosyjską odpowiedź nie trzeba było długo czekać. Nasz wschodni sąsiad, pamiętając francuską akcję dyplomatyczną, umożliwił Niemcom pogrom Francji w 1871 roku. Po klęsce Francja podporządkowała swoją wolę planom odwetu, co było fundamentem przymierza francusko-rosyjskiego. Jak to już się zdarzyło poprzednio, i tym razem opinia publiczna zachwycała się wszystkim związanym z Rosją, zaczynając od Dostojewskiego, a kończąc na wódce. Także podczas I wojny światowej francuska prasa pod niebiosa chwaliła Mikołaja II, który zapowiedział zjednoczenie ziem polskich i nadanie im samorządu. Szczytem perfidii była deklaracja Brianda z roku 1917 (jedynie o 12 dni poprzedzająca orędzie Wilsona) przyznająca całkowitą swobodę poczynań Rosji w stosunku do Polski i jednocześnie mówiąca o wyzwoleniu Rumunów czy Czechosłowaków w zamian za gwarancję opanowania przez nią Renu, Alzacji i Lotaryngii. Buta francuska w próbie decydowania o nas bez nas doprowadziła do absurdalnej sytuacji, gdy poseł francuski na audiencji u Piłsudskiego, a działo się to wówczas, gdy wojsko polskie wyzwalało ziemie wschodnie spod jarzma bolszewickiego, zażądał, aby miejscowości zajmowane przez polskie oddziały za Bugiem były zajmowane pod orłami rosyjskimi. Piłsudski oczywiście zlekceważył żądania Francuza. W czasie wojny polsko-bolszewickiej Francja dostarczała Polsce broń i amunicję, ale było to spowodowane nadzieją rozgromienia bolszewików na rzecz białych Rosjan, ponieważ bolszewicy anulowali olbrzymie długi zaciągnięte we Francji, na których zwrot w wypadku wygranej białych liczyli. Po zwycięstwie zostało zawarte przymierze francusko-polskie, w którym oczywiście nie było mowy o zobowiązaniu Francji do obrony sojusznika w wypadku napaści ze strony Rosji. Zakrzywiony obraz relacji francusko-polskich głęboko przeniknął nie tylko do grup rządzących, ale także do całego społeczeństwa, które po latach rozbiorów miało wdrukowaną zależność od silniejszego. W Polsce po I wojnie światowej nikt nie chciał prowadzić innej polityki zagranicznej niż w oparciu o Francję. Cat-Mackiewicz wspomina, jakoby sojusz z Francją w międzywojniu był u nas „rzeczą świętą” oraz „wartością moralną, kanonem patriotyzmu”. Był to okres, gdy głównym antagonistą Francji w Europie były Niemcy. Kiedy się spojrzy na mapę, należałoby dojść do logicznego wniosku, że naturalnym sojusznikiem Francji powinna być silna Polska i tak teoretycznie było, ale Francja – jak wielokrotnie w historii – używała nas jako swego straszaka, skupiającego na sobie uwagę Niemiec, jednocześnie prowadząc z nimi politykę ugodową. A jako prawdziwego równoważnika na wschodzie używała Rosjan. Raptem siedem lat po zakończeniu wojny, w 1925 roku, podpisano traktat w Locarno, gdzie nastąpił wyraźny podział dotyczący nietykalności granic Polski i Francji. Bezpieczeństwo francuskich granic w wypadku ich naruszenia miało być gwarantowane przez Wielką Brytanię i Włochy; Polska od nikogo takiej gwarancji nie otrzymała. W epoce polokarneńskiej Francja, wiedząc, że nie będzie w stanie udźwignąć kolejnej wojny, wyraźnie dąży do dobrych stosunków z Niemcami. Francuzi, pewni antyniemieckiego nastawienia w Polsce, wiedzieli, że Polacy będą skazani na sojusz z Francją, nawet kosztem swojej racji stanu. Grali kartą polską i gotowi byli zapłacić Niemcom odebraniem Polsce Gdańska, Pomorza i Śląska. W 1933 roku Francuzi odrzucili koncept wojny prewencyjnej przeciw Niemcom, jednocześnie w tym samym roku chcieli zawrzeć pakt czterech (pomiędzy Francją, Włochami, Wielką Brytanią i Niemcami), czyli przeprowadzić próbę minikongresu wiedeńskiego, poświęcając jednocześnie Polskę Niemcom. Na bieżącą debatę publiczną i politykę miały olbrzymi wpływ losy poprzedniej wojny, gdy wojska rosyjskie wkroczyły do Prus Wschodnich, ratując Francję nad Marną. Francuzi pragnęli wspólnej granicy niemiecko-rosyjskiej. Konsekwencją tego była inicjatywa paktu wschodniego, na którego mocy mała ententa wraz z Polską i Sowietami miałaby bronić zagrożonej Francji. Pakt ten był rozbudowanym przymierzem z Rosją z 1932 roku, przez Polskę zresztą odrzuconym. Polski czytelnik bardzo dobrze zna francuskie hasło: „Nie będziemy umierać za Gdańsk!”, ale może nie wiedzieć, że w Paryżu w 1939 roku odbyła się manifestacja ludności (mająca wsparcie znacznej części lokalnej prasy) z zupełnie innym hasłem: „Walka o Gdańsk!”. Nie chodziło jednak o fizyczną obronę Gdańska i interesów Polski, ale o wciągnięcie Polski do koalicji antyniemieckiej. Pamiętajmy, że wcześniej w prasie francuskiej pisało się podobne hasła: „Nie będziemy umierać za negusa!” czy „Nie będziemy umierać za Sudety!”. Gdańsk był kolejną zasłoną dymną, pod którą kryły się Alzacja czy kolonie, których to faktycznie chcieli bronić, ale jak historia nam pokazała, nawet za nie nie chcieli umierać. Atak Niemiec na Polskę oraz powstanie niemiecko-rosyjskiej granicy to było spełnienie wymarzonego scenariusza franko-angielskiego. Wszyscy dobrze wiemy, jak się to dla Polski skończyło. Relacje francusko-polskie z uwagi na brak podmiotowości Polski od II wojny światowej do upadku komunizmu nie mają najmniejszego znaczenia polityczno-historycznego, dlatego też zostaną pominięte. Aby nie rozwodzić się nad sprawami bieżącymi, czyli nad naszymi relacjami w III RP, wystarczy jedynie wspomnieć wypowiedź prezydenta Chiraca na wieść o poparciu przez Polskę stanowiska USA w sprawie Iraku: „Stracili dobrą okazję do milczeniaˮ oraz ostatnie próby prezydenta Macrona załatwiania spraw na granicy polsko-białoruskiej bezpośrednio z prezydentem Putinem z zupełnym pominięciem Polski. Warto też wspomnieć, że obecnie Francja, zupełnie jak w minionych wiekach, jest bardziej niż skora do pozyskania Rosji, a szczególnie rosyjskich sił zbrojnych, dla UE w celu równoważenia wpływów w Unii, Afryce czy na Bliskim Wschodzie. Stosunek dzisiejszej Francji do Polski od roku 1990 do dnia dzisiejszego ma głęboki rys postkolonialny, o którym wielokrotnie pisał i mówił Rafał Ziemkiewicz. Widać w nim chęć gospodarczego i politycznego uniezależnienia naszego kraju od „wyższych cywilizacyjnie” państw zachodniej Europy. Francja to kraj ze wspaniałą przeszłością, ale z niepewną przyszłością. Jest to kraj, który żyje rojeniami o dawnej chwale i hegemonii. Stanowią one dźwignię jej wystąpień na arenie międzynarodowej, lecz są w sprzeczności z jej aktualnymi możliwościami i siłami. Polacy przez setki lat byli i są narodem frankofilów, nie zauważając przy okazji, że Francuzi to skończeni rusofile. Francuzi nas nie znają, nie rozumieją i nie próbują zrozumieć. Od XVIII wieku pałają nieskończoną miłością do Rosji. Dziw bierze, że tak republikańskiemu narodowi może imponować rosyjski zamordyzm. Kiedy któregoś dnia szedłem Krakowskim Przedmieściem, na wysokości pomnika Mickiewicza zatrzymały mnie dwie starsze panie, które okazały się francuskimi turystami. Chciały się dowiedzieć, komu Polacy postawili taki monument. Adam Mickiewicz był im postacią zupełnie nieznaną, jednak nazwisko Puszkina doskonale kojarzyły, gdy wspomniałem, iż był on przyjacielem polskiego wieszcza. Warto także wspomnieć o piosence francuskiej piosenkarki Marie Laforet pod tytułem „Warszawa”. W pierwszych słowach wymienia osoby, kojarzące się jej z Warszawą: „Que Chopin, le Comte Walewski”, czyli pół-Francuzów. W kolejnej zwrotce śpiewa zaś, że spotkała na ulicach miasta kilku znajomych: „Ivan, Natacha et puis Boris”. Ot, wiedza Francuzów o Polsce przefiltrowana przez rosyjskie sito. Wynik rosyjskiej propagandy sączonej we Francji od ponad 250 lat. Ten bardzo pobieżny zarys stosunków francusko-polskich uzmysłowił nam, jak jednobiegunowo przebiegały nasze relacje. Całość wywodu można by podsumować czterema przewijającymi się przez nasze relacje czynnikami: Buta i poczucie wyższości. Wielokrotne próby wpływania na nasze losy przybierały formę odgórnego nakazu lub pouczania. Jak choćby wtedy, gdy w Paryżu Piłsudski dostał rozkaz wstąpienia do Pragi w drodze do Warszawy w celu formowania małej ententy. Nakaz ten oczywiście zlekceważył. Pusta solidarność. Francuzi zawsze używali pięknych, ale pustych słów o chęci pomocy. Rosyjska miłość. Ślepa fascynacja Rosją oraz nieustanne używanie jej do równoważenia sił w Europie. Zawadzająca Polska. Stawianie na większą Rosję w celu szachowania Europy jest równoznaczne z poświęcaniem Polski na rzecz Rosji. Mimo bliskości cywilizacyjno-kulturowej Francuzi zawsze byli gotowi nas poświęcić na rzecz wzmocnienia Rosji. Sojusze francusko-polskie były ułudą, zakrzywioną przez krótki okres wojen napoleońskich. Przez długi czas naszych wspólnych dziejów byliśmy bardzo słabi, dlatego też Francuzi posługiwali się nami jak figurą na szachownicy własnej polityki. Byliśmy Francji potrzebni jedynie w chwili, gdy Rosja zawodziła ich oczekiwania. Gdy nie mogli szachować Europy carem, wtedy rozglądali się za innym podmiotem w Europie Środkowo-Wschodniej, takim jak mała ententa czy Polska. Czasy, w których żyjemy, nie gwarantują wcale, że Rosja nie zawiedzie Francji w przyszłości. Słabość dzisiejszej Rosji uzmysłowiła nam zeszłoroczna porażka rosyjskiej armii w Górskim Karabachu. Nie wspominając o tak potężnym sąsiedzie jak Chiny, który powoli kolonizuje roponośną Syberię chińskimi osadnikami. Przyszłość rosyjska jest bardzo niepewna, wszystko jest możliwe, łącznie z wasalizacją Rosji przez Chiny. Wniosek dla Polski z powyższego wywodu pozostaje jeden i niezmienny. Słaba Polska nie przedstawiała dla Francji żadnej wartości, a wręcz była przeszkodą w pozyskaniu prawdziwie silnego sojusznika na wschodzie Europy. Dlatego też zależało Francuzom na destabilizacji i wstrzymaniu naszych zapędów mających na celu umocnienie naszej państwowości, jak to się działo w XVIII wieku, w międzywojniu czy po upadku PRL. Podchodząc do tematu stricte biznesowo-projektowo, należałoby zadać pytanie, co moglibyśmy zrobić, aby sprawić, że to Francuzi będą o nas zabiegać, a nie jak to było przez wieki, kiedy my zabiegaliśmy, a oni wielkopańsko decydowali. Kogo więc potrzebują Francuzi? Po pierwsze potrzebują partnera, mającego mocne siły zbrojne, do równoważenia wpływów w Europie, a także stabilizacji Europy Wschodniej. Po drugie potrzebują sił zbrojnych do równoważenia wpływów w Afryce czy na Bliskim Wschodzie, gdzie mieli swoje kolonie. W Afryce czy na Bliskim Wschodzie nie mamy czego szukać, ale nie możemy dopuścić do sytuacji, że Macron (czy inny francuski prezydent) rozmawia z Putinem ponad naszymi głowami. Polska potrzebuje argumentów do stabilizacji Europy Środkowo-Wschodniej; tym argumentem powinny być polskie siły zbrojne. Silna armia! Armia umiejąca bronić nie tylko siebie, ale i móc otaczać parasolem ochronnym inne państwa Europy Środkowo-Wschodniej. Jak zbudujmy silną i nowoczesną armię, nie będziemy mieli problemu z pozyskiwaniem wiarygodnych sojuszników. Kwestia, czy Francja miałaby być jednym z nich czy nie, zależałaby od nas i jej użyteczności dla Polski. Dzięki silnej armii uzyskalibyśmy status podmiotowy w regionie, a co za tym idzie, Francuzi mogliby stać się w przyszłości naszym partnerem w równoważeniu Niemców. Stańmy się w końcu poważnym i silnym graczem, który jest w stanie prowadzić rozgrywki w regionie Europy Środkowo-Wschodniej, a Francuzi (oraz inni regionalni gracze) sami będą zabiegali o nasze względy. Rzut oka na relacje francusko-polskie na przestrzeni wieków Absolwent Kingston University London. Spędził ponad 6 lat w Azji; w Chinach, Tajwanie, Hong Kongu i Singapurze, pracując nad rozwojem i ekspansją biznesu w Azji. Od kilku lat związany ze środowiskiem startupowym. Obecnie odpowiedzialny za globalną komercjalizację spółki Waytogrow z portfela funduszu Dirlango VC.

Kurcze..ten watek jakos mi umknal.. a warto pamietac, ze: 22 stycznia 1863r - wybuch powstania styczniowego 23 stycznia 2008 - W katastrofie wojskowego samolotu CASA w Mirosławcu zginęło 16 wysokiej rangi oficerów Sił Powietrznych oraz czterech członków załogi.

24 stycznia 1925 roku Rada Ministrów RP podjęła decyzję o budowie w Warszawie Grobu Nieznanego Żołnierza. PS. Troszeczkę smutna rocznica ale jednak.. w 2012 roku Katarzyna Waśniewska zabiła swoją półroczną córeczkę Madzię w Sosnowcu..

Sterby jest sporo prawdy w tym artykule o stosunkach polsko-francuskich, ale też sporo nieprawdziwych stwierdzeń i przemilczeń. Moim zdaniem Niemcy były silniejsze od Francji mniej więcej od drugiej połowy IX wieku do początków XIII wieku. Za symboliczny koniec dominacji Niemiec w Europie zachodniej uznałbym bitwę pod Bouvines w 1214 r., w której siły niemiecko-angielsko i ich sojusznicy przegrali z Francuzami. To nieprawda, że Francja wybierała Polskę tylko wtedy gdy nie mogła pozyskać Rosji. Dopóki uważała Rzeczpospolitą za mniej więcej równą pod względem siły z Rosją to wybierała Polskę. Oczywiście nie chodziło tu o sympatie, lecz strategię - Polska sąsiadowała z głównym wrogiem ówczesnej Francji - Austrią. Tak było choćby w latach siedemdziesiątych XVII wieku gdy Francja usiłowała zmontować sojusz szwedzko - polski przeciw Habsburgom i Brandenburgii. Chodziło o interesy francuskie, ale te w tym przypadku były spójne z interesami polskimi. Niestety, szlachta i magnaci zablokowali te pomysły. Okoliczność, że od końca XVII wieku nigdy nie utrzymał się w Polsce król popierany przez Francuzów wynikała z tego, że Polska była słaba militarnie, a Francja daleko, więc mocarstwa z naszego regionu miały większe możliwości osadzenia kogoś na polskim tronie niż Francuzi. W latach 1733 - 1735 Francja i Hiszpania toczyły z Austrią i Rosją wojnę sukcesyjną polską, która na terenach wschodniej Europy zakończyła się realizacją interesów rosyjsko-austriackich. Nie winię Francuzów ani Anglików za brak przeciwdziałania militarnego rozbiorom Polski, bo to sprowadzałoby się de facto do walki samemu zamiast Polski, a nie w sojuszu z Polską. Nie można oczekiwać, że stworzymy system, na skutek którego jesteśmy bezbronni, a inni będą za nas walczyć o naszą niepodległość. W XVIII wieku Polska miała zazwyczaj ok. 14 - 24 tysięcy żołnierzy, więc była krajem w zasadzie bezbronnym jeśli według stanów z czasu pokoju Prusy posiadały po zdobyciu Śląska na ogół ok. 170 000 - 185 000 żołnierzy, a Rosja i Austria po ok. 200 000. Trudno oczekiwać aby ktokolwiek brał na siebie cały ciężar walk w obronie innego państwa. Za słabość Polski winię ustrój demokracji szlacheckiej, a zwłaszcza jego formę w postaci oligarchii magnackiej. Szlachta nie chciała silnej armii z dwóch powodów, tj. nie chciała płacić wysokich podatków i bała się, że armia może zostać wykorzystana przez króla do wprowadzenia absolutyzmu. Stąd szlachta blokowała wszelkie reformy mające na celu wzmocnienie armii, a państwa ościenne sowicie płaciły posłom za zrywanie sejmów. Demokracja szlachecka działała w miarę dobrze dopóki armie zawodowe i zaciężne sąsiadów były małe. W XVIII wieku, gdy poszczególne państwa przeszły na duże armie zawodowe, system demokracji szlacheckiej (niech będzie, że w formie oligarchii magnackiej, choć uważam, że nawet gdyby nie było oligarchii magnackiej to i tak było by to samo) stał się główną przeszkodą w zbudowaniu silnej armii. Gdybyśmy mieli 200-tysięczną armię, to Francja i Wielka Brytania były by bardziej chętne do udzielenia nam pomocy niż gdy musiały by wziąć cały ciężar walk na siebie, bo Polska prawie nie ma armii. Nie zgodzę się, że Francji były na rękę rozbiory Polski. Rozbiory wzmacniały potencjał Prus, które wówczas były dla Francji wrogiem nr 2, po Wielkiej Brytanii. Tymczasem w okresie rozbiorów Prusy pozostawały zazwyczaj w sojuszu z Rosją, a Katarzyna II była stuprocentową Niemką, która została imperatorową Rosji tylko dzięki małżeństwu i obaleniu również pro-pruskiego, chorego psychicznie męża Piotra III. Opinie Woltera to opinie Woltera. Nienawidził Polski z powodu religijności jej mieszkańców, jednak nie miał nic wspólnego z poglądami króla Francji i jego ministrów. Informacje o propozycji wojny prewencyjnej w 1933 r. nie wynikają z żadnych dokumentów, lecz z wspomnień polskich polityków emigracyjnych, więc nie można ich uznawać za stuprocentowo wiarygodne źródło informacji. Nigdy nie słyszałem o próbie zawarcia przez Francję w 1933 r. paktu z Niemcami. Autor artykułu powinien podać źródło, bo jeśli taki fakt miał miejsce, to raczej jest on mało znany szerszej publiczności. Porażkę w Karabachu poniosła armia Armenii, a nie rosyjska. Można co najwyżej napisać, ze armia ormiańska wyposażona w rosyjski sprzęt poniosła klęskę. Dodajmy jednak uczciwie, że Rosjanie nie udostępnili Armenii najlepszego sprzętu jaki posiadają, więc byłbym daleki od stwierdzeń, że armia rosyjska jest dziś słaba. Reasumując - zgadzam się z autorem, że w polityce francuskiej zawsze liczyły się interesy (podobnie zresztą jak w przypadku innych mocarstw) i zgadzam się z wieloma ocenami, jednak na minus częściowy brak obiektywizmu, traktowanie stosunków dyplomatycznych z różnych epok jako jednego, niezmiennego ciągu zdarzeń bez uwzględnienia specyfiki każdej epoki, próby manipulacji (jak ta z Wolterem pełniącym w artykule rolę wyraziciela poglądów sfer rządowych we Francji) czy ewidentne bzdury jak to, że Francji na rękę były rozbiory czy, że to Rosja walczyła w 2020 r. w Armenii przeciw Azerbejdżanowi.

25 stycznia 1077 Henryk IV złożył Grzegorzowi VII hołd w Canossie. Zakończyło to spór o inwestyturę 26 stycznia 1797 - w Petersburgu Rosja, Austria i Prusy podpisały ostateczną konwencję rozbiorową Rzeczypospolitej, dodając do niej tajny artykuł, w którym zapisano, że „samo imię Polski będzie na zawsze wymazane z prawa narodów”.

6 lutego 1989 roku w Pałacu Namiestnikowskim w Warszawie, będącym siedzibą Urzędu Rady Ministrów, rozpoczęły się obrady okrągłego stołu, które zapoczątkowały upadek komunizmu i przemiany polityczne w Polsce oraz w całej Europie Środkowo-Wschodniej. 4 lutego 1943 roku miała miejsce bitwa pod Lasowcami w ramach powstania zamojskiego Bitwa zakończyła się porażką polskich partyzantów z oddziału Armii Krajowej porucznika Piotra Złomańca ps. „Podlaski”. W wyniku starcia zginęło 33 partyzantów oraz 8 mieszkańców Lasowców, straty niemieckie są nieznane.

6 lutego 1807 roku pod Dworznem /Hoff/ w ramach tzw Pierwszej Wojny Polskiej wojska Francuskie pobiły wojska Rosyjskie .Bedacy na doskonałej pozycji obronnej Rosjanie długo opierali się atakom piechoty i kawalerii . Dopiero szarża 1 Pułku Kirasjerów rozjechała czołowy Rosyjski pułk piechoty, wdeptując go w ziemię . Pózniej przyszła kolej na Rosyjska kawalerię .Pobici Rosjanie szybko opuscili pole walki . Po bitwie , Napoleon , przed frontem Dywizji Kirasjerów , szczęsciwy ze zwycięstwa ucałował w policzek jej dowódcę, gen D'Hautpoula , który wykrzyknął, że za taki zaszczyt powinien zginąc dla JCM . I dwa dni póżniej , pod Iławą to się stało . Za to do swoich kirasjerów odezwał się w bardziej żołnierski sposób - jestem z was tak dumny, że każdego pocałuję w dupę . Ten wyczyn przeszedł do historii wojskowości , ponieważ wcześniej nie próbowano cięzką jazdą atakować w tak wąskim miejscu . 1 Pułk Kirasjerów pod Dworznem okrył się wiekopomną chwałą .

[quote]#post1520137 2 26 stycznia 1797 - w Petersburgu Rosja, Austria i Prusy podpisały ostateczną konwencję rozbiorową Rzeczypospolitej, dodając do niej tajny artykuł, w którym zapisano, że „samo imię Polski będzie na zawsze wymazane z prawa narodów”.[/quote] Mówiąc o rozbiorach zawsze należy pamiętać ,że wszystkimi stronami transakcji byli NIemcy (1 i 3 rozbiór w 3-ę a 2 w 2-ę) tj, król Prus , cesarz rzymski narodu niemieckiego i (po wykończeniu męża Piotra III w 1762) jedynowładczyni Rosji Katarzyna (z domu von Anhalt-Zerbst) . Na rozbiorach "upasły się" Prusy i Austria natomiast Rosja [b]oddawała[/b] im ziemie swojego , twardo kontrolowanego od dziesiątek lat protektoratu czyli naszej Rzeczpospolitej. Operacja [b]zupełnie nie zrozumiała z punktu imperialnej polityki Rosji.[/b]. Jedna z teorii spiskowych mówiła nawet ,że cofnięcie granic wpływów imperium rosyjskiego o tyle setek kilometrów na wschód było jednym z powodów zadźgania Katarzyny II w 1796 roku przez rosyjskich spiskowców (generalnie uznaje się jednak ,że umarła naturalnie ). Co do zapisu "o wymazaniu Polski" to pierwsze olało go imperium Rosyjskie i to już w 1815 kiedy Aleksander I ogłosił się Królem Polski ...i przy okazji "skroił" Prusom i Austryji znaczną część zachapanych w zaborach Polskich terenów. ps: swoja drogą patrząc na uwłaszczenie chłopów w Prusach już w 1817 , kosmiczny w porównaniu do reszty zaborów poziom ekonomiczny i organizacyjny Wielkiego Ksiestwa Poznańskiego kto wie czy nie lepiej byśmy wyszli gdyby do odzyskania niepodległosci Warszawa i inne tereny 3 zaboru Pruskiego nie rozwijały się na terenie państwa Pruskiego. Ani Poznaniaków nie wynarodowiono ani nie zniechecono do idei niepodległości a "zaabsorbowali" zupełnie inny poziom organizacji niż rosyjskie samodjerżawie i feudalizm.

Warto popatrzeć na to także z innej strony - życie pod pruskim zaborem wymuszało niejako na Polakach stałe doskonalenie się, dokształcanie i podnoszenie poziomu umiejętności zawodowych - coś co wyróżniało Wielkopolan na tle innych zaborów .

[quote]#post1521369 [quote]#post1520137 2 Co do zapisu "o wymazaniu Polski" to pierwsze olało go imperium Rosyjskie i to już w 1815 kiedy Aleksander I ogłosił się Królem Polski ...i przy okazji "skroił" Prusom i Austryji znaczną część zachapanych w zaborach Polskich terenów. Tylko wiesz, jeszcze żyła ludność pamiętająca niepodległość, myślę, że Aleksander bardziej chciał upokorzyć ówczesnych Polaków (no i zapisując się negatywnie w kartach historii Polski; a pozytywnie Rosji)

[quote]#post1521378 [quote]#post1521369 [quote]#post1520137 2 Co do zapisu "o wymazaniu Polski" to pierwsze olało go imperium Rosyjskie i to już w 1815 kiedy Aleksander I ogłosił się Królem Polski ...i przy okazji "skroił" Prusom i Austryji znaczną część zachapanych w zaborach Polskich terenów. Tylko wiesz, jeszcze żyła ludność pamiętająca niepodległość, myślę, że Aleksander bardziej chciał upokorzyć ówczesnych Polaków (no i zapisując się negatywnie w kartach historii Polski; a pozytywnie Rosji) [/quote] Nie wiem co chciał Aleksander ale osobiście sadzę ,że upokorzenia/nieupokorzenia Polaków miał gdzieś głęboko pod ogonem swego imperatorskiego płaszcza. Ponowne "uruchomienie" po 20 latach Królestwa Polskiego było gładka metodą na "nieoddawanie" tych terenów Prusom i Austrii. A w roku w który kozacy poili konie w Sekwanie to Prusacy i Austryjacy mogli co najwyżej pomrukiwać pod nosem "rusische schweine" i siedzieć cicho.

Główną przyczyną utworzenia Królestwa Polskiego w 1815 r. chyba była chęć przetestowania w nim przez Aleksandra I ustroju liberalnego politycznie i gospodarczo. Na kulcie takiego ustroju był wychowywany w młodości przez jednego ze swoich nauczycieli. Sporą rolę też pewnie odgrywało lobbowanie za odrodzeniem Polski przez księcia Adama Czartoryskiego, prywatnie przyjaciela Aleksandra I. W 1818 r. cesarz Aleksander I wręcz zapowiedział publicznie, że w przyszłości przyłączy do Polski ziemie zabrane przez Rosję podczas rozbiorów, co wywołało oburzenie w Rosji i stało się przyczyną zawiązania tajnych spisków przeciw cesarzowi przez część oficerów rosyjskich. W przypadku rozbiorów, Katarzyna II początkowo chciała utrzymać Polskę jako protektorat rosyjski i odrzucała propozycje pruskie co do podziału Polski między sąsiadów. Pierwszy raz propozycję rozbioru Polski wysunął Fryderyk II w 1768 r. Katarzyna II początkowo niechętna, zgodziła się na tą propozycję w 1771 r. w związku z irytacją przedłużającą się działalnością konfederatów barskich i odciąganiem przez ich partyzantkę części wojsk rosyjskich od prowadzonej wówczas wojny z Turcją. W Austrii przeciwniczką rozbiorów była cesarzowa Maria Teresa, która uważała, że najważniejsze jest odzyskanie Śląska zabranego przez Prusy i nie powinno się iść z tym państwem na żadne układy. Zwolennikiem pogodzenia się z utratą Śląska i powetowania sobie tego kosztem ziem należących do Polski był Józef II, współrządzący monarchią habsburską syn Marii Teresy.

https://histmag.org/Krolestwo-Polskie-1815-1830-polniepodleglosc-czy-panstwo-na-niby-9976

7 lutego 1867 We Lwowie powstało Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” o charakterze sportowo-wychowawczym; przed I wojną światową rozwinęło przede wszystkim w Galicji działalność paramilitarną tworząc w 1912 r. Polowe Drużyny Sokole. 1992 - W Maastricht w Holandii podpisany został Traktat o Unii Europejskiej. Dokument wszedł w życie 1 listopada 1993 r. 1985 - W Toruniu zapadł wyrok w procesie sprawców porwania i zamordowania księdza Jerzego Popiełuszki: kpt. Grzegorz Piotrowski i płk Adam Pietruszka zostali skazani na 25 lat, por. Leszek Pękala na 15 lat, por. Waldemar Chmielewski na 14 lat pozbawienia wolności. 1949 - Ukazał się pierwszy numer czasopisma „Świat Młodych”.