Supermarine Seafire MkIIc Supermarine Seafire Mk IIc był pokładową wersją myśliwca Supermarine Spitfire Mk Vc, przystosowaną do działań z lotniskowców Royal Navy. Wprowadzony do służby we wrześniu 1942 roku, otrzymał hak do lądowania, wzmocnioną konstrukcję kadłuba oraz zaczepy do katapulty, zachowując jednak nieskładane skrzydła, co utrudniało jego eksploatację na pokładach okrętów. Samolot napędzany był silnikiem Rolls-Royce Merlin 45 lub 46, osiągał prędkość maksymalną około 590–640 km/h (zależnie od wersji i wysokości) i był uzbrojony w 2 działka Hispano kal. 20 mm oraz 4 karabiny maszynowe Browning kal. 7,7 mm. Późniejsza odmiana L Mk IIc z silnikiem Merlin 32 oferowała lepsze osiągi na małych wysokościach. Seafire Mk IIc odegrał ważną rolę podczas operacji Torch (desant w Afryce Północnej), a następnie walk o Sycylię i Włochy, zapewniając osłonę myśliwską floty alianckiej. Choć wyróżniał się znakomitą zwrotnością i osiągami odziedziczonymi po Spicie, był podatny na uszkodzenia podczas twardych lądowań na lotniskowcach, a jego ograniczony zasięg i brak składanych skrzydeł stanowiły istotne wady w służbie morskiej. [url=https://postimg.cc/SX9hPmr2][img]https://i.postimg.cc/0NWybQKf/IMG-20260710-154258875-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/McBSLzDj][img]https://i.postimg.cc/0NWybQKZ/IMG-20260710-154315721-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/hJmBYKrf][img]https://i.postimg.cc/xdx1cCNy/IMG-20260710-154322823-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/06Ss49fw][img]https://i.postimg.cc/d0HVL1Z4/IMG-20260710-154330787-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/McBSLzDV][img]https://i.postimg.cc/3wSxdR0S/IMG-20260710-154340131-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/PLDj7d4m][img]https://i.postimg.cc/Gp7mH2TS/IMG-20260710-154427170-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/SX9hPmrf][img]https://i.postimg.cc/nLRhCz9g/IMG-20260710-154450979-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/FfS46hZn][img]https://i.postimg.cc/pdGLpTnx/IMG-20260710-154818657-MFNR.jpg[/img][/url] Model firmy SWORD przedstawia Seafire z lotniskowca HMS Indomitable c.a. jesień 1942. Malowanie standard dla Royal Navy - "muł i wodorosty" czyli Extra Dark Sea Grey/Dark Slate Grey/Sky S [url=https://postimg.cc/zLhrQqjk][img]https://i.postimg.cc/1zC3ftVb/IMG-20260710-154523049-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/VSt8hzRG][img]https://i.postimg.cc/CKPxz1fg/IMG-20260710-154535866-MFNR.jpg[/img][/url] Na ostatnim zdjęciu wspólnie od góry Seafire Mk Ib, MkIIc, Mk III Ciekawostką jest to że wersje Mk Ib (pochodna Spitfire Mk Vb) ora MkIIc (pochodna Spita Mk Vc) występowały równocześnie w tych samych jednostkach w tym samym czasie. Bardziej dopracowany Mk IIc był wolniejszy z powodu większej masy (zaczepy do katapulty) i mniej zwrotny. Mk Ib był bardziej delikatny i częściej ulegał wypadkom. Dylematy Royal Navy rozwiązał dopiero Mk III który był specjalnie konstruowany pod brytyjskie lotniskowce.

Co do M4A1 znalazłem wyjaśnienie dlaczego właśnie ten model wykorzystano do budowy M51 Ishermana. Chodziło o siłę francuskiej armaty 105mm od której odrzutu pękały spawy na M4A3 i M4A2. Okazało się że kadłub odlewany dobrze znosi takie uzbrojenie 😉

O spawach przeczytałem tu https://www.smartage.pl/m-50-i-m-51-izraelskie-shermany/

Messerschmitt Bf 109G-14 Bf 109G-14 powstał w 1944 r. jako próba ujednolicenia późnych serii Bf 109G-6. W toku długiej produkcji G-6 wprowadzano liczne modyfikacje zależne od producenta i dostępnych podzespołów, co doprowadziło do dużego zróżnicowania samolotów. G-14 miał stać się standardowym wariantem, łączącym najważniejsze z tych zmian. Podstawową zmianą było zastosowanie silnika Daimler-Benz DB 605AM, przystosowanego do instalacji MW 50 – układu wtrysku mieszanki wody i metanolu, pozwalającego na krótkotrwałe zwiększenie mocy silnika do około 1775 KM. Standardem stała się również poprawiona osłona kabiny typu Erla Haube, a w późnych seriach stosowano m.in. powiększony statecznik i zmodyfikowane stery. Produkcję G-14 rozpoczęto w lipcu 1944 r. w zakładach Erla w Lipsku. Samoloty szybko trafiły na front zachodni, a następnie były używane na wszystkich głównych frontach, na których walczyła Luftwaffe. Produkcja trwała do początku 1945 r., a łączną liczbę G-14 i G-14/AS szacuje się na około 5500 egzemplarzy. Równolegle powstała odmiana G-14/AS, przeznaczona przede wszystkim do walki na większych wysokościach. Otrzymała silnik DB 605ASM z większą sprężarką, łączący właściwości wysokościowe z instalacją MW 50. Istniały również warianty specjalistyczne, m.in. G-14/U4 z działkiem MK 108 kal. 30 mm zamontowanym w osi śmigła. W praktyce zamysł standaryzacji nie został w pełni osiągnięty. Poszczególne G-14 nadal mogły znacznie różnić się detalami – zależnie od fabryki, okresu produkcji i dostępnych części. Dlatego określenie „G-14” nie oznacza samolotu o całkowicie identycznej konfiguracji. Był to raczej kolejny etap ewolucji Bf 109G-6, poprzedzający późnego G-10 i serię K-4. [url=https://postimg.cc/xNksWsMk][img]https://i.postimg.cc/XqLTBmvg/IMG-20260826-103526212-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/hQJCHCTQ][img]https://i.postimg.cc/C57WnXK7/IMG-20260826-103534699-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/D4WCtCL8][img]https://i.postimg.cc/NFDW2S07/IMG-20260826-103541460-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/BP8hdhHj][img]https://i.postimg.cc/0jnLKFN0/IMG-20260826-103549929-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/zHLd9dKT][img]https://i.postimg.cc/XqLTBmv1/IMG-20260826-103603845-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/hQJCHCT9][img]https://i.postimg.cc/0jnLKFNH/IMG-20260826-103624769-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/647HDHnr][img]https://i.postimg.cc/sxmtGq2N/IMG-20260826-103655594-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/WqD9Q9gm][img]https://i.postimg.cc/2yGPLM5t/IMG-20260826-103714160-MFNR.jpg[/img][/url] [url=https://postimg.cc/K44skYVV][img]https://i.postimg.cc/kMyrH6yn/IMG-20260826-103902198-MFNR(1).jpg[/img][/url] Messerschmitt Bf 109G-14 W.Nr. 464068 Messerschmitt Bf 109G-14 o numerze fabrycznym W.Nr. 464068 był jednym z późnych Bf 109 używanych przez lotnictwo Niepodległego Państwa Chorwackiego (ZNDH). W kwietniu 1945 r. samolot znajdował się w składzie 2. Zrakoplovno Lovačko Jato (2. ZLJ), a jego pilotem był Fw. Josip Ceković. Najbardziej znany epizod z historii tego egzemplarza wydarzył się 16 kwietnia 1945 r. Ceković wystartował nim z rejonu Lućka koło Zagrzebia i skierował się do Włoch, gdzie wylądował na lotnisku Iesi (Jesi) i poddał samolot wojskom alianckim. Motywem dezercji miała być obawa przed dostaniem się w ręce partyzantów. Samolot nosił oznaczenie „Czarna 10”. Zachowane fotografie wykonane na lotnisku Iesi pokazują go już po kapitulacji, w otoczeniu personelu alianckiego. W.Nr. 464068 jest szczególnie interesujący dla historyków i modelarzy ze względu na nietypową historię końcowego okresu służby, chorwackie oznaczenia oraz zachowane fotografie, pozwalające analizować jego kamuflaż i oznakowanie. W literaturze spotyka się również oznaczenie Bf 109G-14/AS, choć identyfikacja konkretnej podwersji i szczegółów wyposażenia wymaga ostrożności. Model firmy Eduard. Sklejanie bezproblemowe. Chciałem oddać na nim przemalowywanie odznaczeń przynależności państwowej na kadłubie oraz od spodu. Jest to kolejny element mojego tematycznego zbioru "Messery bez czarnej swastyki" po fińskim G-2 i rumuńskim G-4. W przygotowaniu kolejny tym razem G-10 co do którego przynależności się jeszcze waham między Węgrami, RSI (schyłkowe Włochy) i ROA.

Z tego co pamiętam przeróbki na Mardera i na Wespe odbywały się w Ursusie pod Warszawą. Fajne malowanie 👍