za Przeglądem Sportowym ... Stulecie Cracovii - 2006. Jubileusz pod hasłem: młodzież, sport, edukacja. Człowiek z misją Gdy firma, której jestem prezesem, zaangażowała się w sport, usłyszałem wiele uwag wyrażających rozczarowanie, że ComArch jako firma intelektualna, firma wiedzy, reprezentująca standardy światowe, zaangażowała się w działalność kojarzącą się z przygłupimi osiłkami, lewą kasą, dopingiem, korupcją, kibolami i przemocą na stadionach. TE KOMENTARZE POKAZUJĄ, jak w Polsce postrzegany jest sport. Moim zdaniem jako społeczeństwo mamy problem. Daleko odeszliśmy od tradycji greckich i rzymskich, w których akademia i gimnazjon równo rozkładały akcenty na rozwój fizyczny i duchowy, kojarząc zdrowie i piękno ciała z pięknem umysłu. U nas siermiężnie Pochodną postrzegania sportu jako aktywności społecznej pośledniego gatunku jest zaniedbanie obiektów sportowych, ogólny brak infrastruktury, traktowanie zajęć wychowania fizycznego jako zła koniecznego, pozostawienie organizacji sportowych w rękach postkomunistycznych działaczy. Kontrastuje to z rolą sportu w rozwiniętych krajach Unii Europejskiej, do której należymy. Analitycy życia gospodarczego, aby pokazać nasze miejsce w Europie, podają zazwyczaj liczbę komputerów i telefonów na stu mieszkańców. Z litości nie podają liczby metrów kwadratowych krytych pływalni i sztucznych nawierzchni sportowych na tysiąc mieszkańców. W Krakowie, europejskim mieście kultury, krytych pływalni spełniających podstawowe wymagania estetyczne po prostu nie ma. Nie ma hali sportowej z prawdziwego zdarzenia. Istniejące obiekty, w tym kryte lodowisko Cracovii są siermiężne, po prostu brzydkie. Z przykrością muszę stwierdzić, że powyższy obraz polskiego sportu nie jest przejaskrawiony. Naprawa sportu wyczynowego i masowego stanie się prędzej czy później szeroko dyskutowanym problemem społecznym. W międzyczasie w Cracovii, najstarszej polskiej organizacji sportowej, będziemy dążyć do tego, aby świętując stulecie, budować klub wyznaczający nowe standardy w polskiej rzeczywistości sportowej. W warstwie sportu wyczynowego jest to profesjonalizacja działań w zakresie zarządzania klubem jako przedsiębiorstwem. Dzięki pomocy PriceWaterHouseCoopers, naszych audytorów, udało nam się zorganizować spotkanie z dyrektorem finansowym Manchester United, który jest uważany za najlepsze na świecie przedsiębiorstwo sportowe. Będziemy chcieli czerpać z takich wzorów, aby uczynić Cracovię przedsiębiorstwem dochodowym. W klubie nie tolerujemy gwiazdorstwa. Od zawodników i trenerów Cracovii wymagamy wysokich standardów moralnych, oczekujemy, że poważnie traktują swoje obowiązki. Ze swej strony zawodnikom stwarzamy dobre warunki do pracy. Naszym celem jest udział w rozgrywkach europejskich. Nie jest to kaprys osób zarządzających klubem, ale głębokie przekonanie, że w dzisiejszych czasach tylko na forum międzynarodowym weryfikowany jest poziom sportowy. I co równie ważne, tylko tam można znaleźć znaczące pieniądze na finansowanie sportu wyczynowego. Pomóc przez sport Przez minione dwa i pół roku, od objęcia Cracovii sponsoringiem przez ComArch, skoncentrowaliśmy się na wyprowadzaniu klubu z zapaści sportowej i finansowej. Teraz możemy zająć się upowszechnianiem sportu. Dlaczego nie wcześniej? Gdy dwa lata temu, kiedy byliśmy jeszcze w trzeciej lidze, głosiłem, że celem jest dla mnie popularyzacja sportu, działacze sportowi w Krakowie patrzyli na mnie pobłażliwie. Było to mniej więcej wtedy, gdy przegraliśmy mecz z Koroną, ważny dla awansu do drugiej ligi. Mniej lub bardziej szydercze spojrzenia sugerowały: nie umiesz wygrywać w lidze, to chcesz się zająć popularyzacją sportu. Z pewnością było w tym sporo racji - młodzi ludzie potrzebują autorytetów. Klub prospołeczny Prowadząc szerokie szkolenie młodzieży dążymy do tego, aby Cracovia była klubem odpowiedzialnym społecznie. Jako klub nie czujemy się winni przemocy na stadionach i na ulicach. Ale czujemy się współodpowiedzialni za przeciwdziałanie przemocy. Mówi się, że rozbój dokonywany jest przez pseudokibiców. Tak, to są pseudokibice, ale nie pseudoludzie. Niestety takie postrzeganie pojawia się w wielu miejscach. Rozwiązaniem problemu ma być spałowanie. Nie rozumiałem problemu, dopóki nie spostrzegłem, że znacząca część pseudokibiców na stadionie to dzieci w wieku dwanaście do czternastu lat, pijane, z papierosami, pod wpływem narkotyków. Czy to wina klubu, że takie dzieci są i w takim stanie docierają na stadion? Intelektualiści z obrzydzeniem patrzący na sport powinni przyjść i zobaczyć w świetle reflektorów, co to znaczy wykluczenie społeczne. To są dzieci z osiedli o dużym stopniu bezrobocia, których telewizja i film wychowują w atmosferze przemocy, które są ofiarami napięć społecznych powstających na styku bogactwa i nędzy. Będąc dla tej młodzieży autorytetem, chcemy im pomóc poprzez sport. W okresie poprzedzającym stulecie klubu przypadające na rok 2006 znaczącą część aktywności menedżerskiej i środków finansowych poświęcimy na pracę z młodzieżą na krakowskich osiedlach. Do działań tych włączają się krakowscy radni. Do pracy z nami zapraszamy instytucje komercyjne i społeczne. Profesor Janusz Filipiak prezes zarządu Grupy Kapitałowej ComArch i MKS Cracovia SSA