[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737108496-50618059.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737108496-46218039.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737108497-94557156.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737108498-02238646.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737108499-65038187.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737108499-60691799.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737108500-33301666.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737108500-35886503.jpg[/img]
Leopard 2A5 .W latach 1990–1994 przeprowadzono próby na kolejnych maszynach testowych, znanych jako TVM min, TVM max oraz TVM 2. Ostatecznym wynikiem było sformowanie technicznych oraz taktycznych wymagań dla „nowego” czołgu podstawowego Bundeswehry. Zasadnicza zmiana w sytuacji geopolitycznej i znaczna redukcja zagrożenia konfliktem pełnoskalowym, wpłynęły na zakres przewidywanej modernizacji. Ostateczna specyfikacja była zatem wynikiem wielu kompromisów. Najistotniejszymi zmianami w stosunku do maszyn poprzednich wersji były gruntowne wzmocnienie osłony pancernej oraz częściowa eliminacja jej słabszych punktów, czyli rejonu montażu celownika działonowego oraz maski armaty. W procesie modernizacyjnym ograniczono działania tylko do samej wieży. Otrzymała ona rozbudowane moduły pancerne, które dość radykalnie zmieniły ogólną jej sylwetkę, ich zadaniem jest uszkadzanie nadlatującego pocisku oraz destabilizacja ścieżki lotu, ulepszono też pancerz kompozytowy wieży oraz dodano wewnętrzną wykładzinę przeciwodpryskową. Zrezygnowano przy tym z istotnego elementu KWS II, wypróbowanego na wozach serii TVM min oraz TVM max, osłony stropu wieży, która miała chronić przed amunicją artyleryjską oraz lotniczą subamunicją przeciwpancerną. Z powodu wszystkich tych modyfikacji masa samej wieży zwiększyła się znacznie, w porównaniu z Leopardem 2A4 wzrosła z 17 ton do ponad 20. W przypadku kadłuba wozu jego zmiany były niemal kosmetyczne – przekonstruowano właz kierowcy oraz wzmocniono kołpaki znajdujące się na kołach jezdnych. Ogólna masa wozu wzrosła teraz do 59,7 ton.
Wprowadzenie nowego modelu przyrządu panoramicznego PERI R17A2 spowodowało znaczący wzrost możliwości systemu kierowania ogniem. Zintegrowano w nim termowizor drugiej generacji z matrycą skanującą Ophelios-P o detektorze IR-CCD, który zawiera 96 x 4 elementów, o przybliżeniu 4x, 12x oraz 24x. Wraz ze zmianą konfiguracji osłony przedniej wprowadzono nowy model celownika działonowego – EMES-15A2. Na liście ważniejszych modyfikacji znalazło się również zastąpienie elektrohydraulicznego układu naprowadzania uzbrojenia napędem całkowicie elektrycznym oraz wdrożenie do obsługi hybrydowego układu nawigacji. Z tyłu kadłuba zamontowano kamerę cofania, której obraz jest wyświetlany w przedziale kierowania. Uzbrojenie przystosowano do użytkowania nowoczesnej amunicji, opracowanej w czasie programu KWS I.
Nowo zmodyfikowane wozy otrzymały nazwę Leopard 2A5.
Warto dodać, że 105 czołgów Leopard w odmianie 2A5 wchodzi na uzbrojenie Wojska Polskiego .
Dane taktyczno-techniczne
Masa - około 58 ton , silnik
MTU MB 873 Ka 501, 4-suwowy, 12-cylindrowy
o mocy 1500 KM
prędkość max 70 km/h droga , teren 55 km/h
zasięg 550 km - droga
uzbrojenie - 120 mm Rh-M-120 o lufie długości 46,7 kalibra
2 karabiny maszynowe MG3 7,62 mm
Pancerz - spawany z płyt walcowanych , warstwowy z wkładkami ceramicznymi i plastykowymi / typu Burlington lub Chobham /, nowsze modele czołgu chronione sa już pancerzami warstwowymi nowszych generacji .
Model, zestaw z Italeri przedstawia czołg w barwach Bundeswehry .
-
-
Modele hanka
KFOR czyli jakiś peacemaker, z Jugosławii?
Tak ale kamuflaż europejski - zieleń, ceglasty i czarny . Do tego dużo washa i brudzenia farbami olejnymi .
6 dni później
- Edytowany
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737719266-55633991.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737719266-73499753.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737719267-80673027.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737719267-76262449.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737719269-86125871.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737719269-73169091.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737719270-84480340.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737719270-21816859.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1737719271-78296828.jpg[/img]
Rosyjski MBT T-90 A .Czołg T-90 wszedł do produkcji w 1993 roku. Jego powstanie poprzedziły prowadzone od lat 80. prace zakładów Uralwagonzawod zmierzające do modernizacji produkowanego przez nie czołgu T-72B. W ramach tych prac powstał głęboko zmodernizowany czołg obiekt 186 z 1986 roku z nową konstrukcją spawanej wieży i nowym układem napędowym, którego jednak nie zdołano dopracować. Drugą propozycją był perspektywiczny nowy czołg obiekt 187, z nową konstrukcją kadłuba i wieży, testowany od 1988 roku .
Względy finansowe w okresie po rozpadzie ZSRR spowodowały jednak, że władze Rosji zdecydowały się przyjąć na uzbrojenie prostszy czołg obiekt 188, stanowiący mniej zaawansowaną modernizację T-72B, pierwotnie mającą nosić oznaczenie T-72BU. Z powodów marketingowych nadano mu nową nazwę T-90, sugerującą nową generację czołgów z lat 90. T-90 posiada pancerz reaktywny nowej generacji Kontakt-5 na kadłubie i wieży. Ewenementem jest, że Rosjanie zdecydowali się na eksport czołgu, który dopiero co wprowadzili do służby w swojej armii. Takie zachowanie wymuszone jest silną konkurencją na rynkach światowych.
Z powodu likwidacji w Rosji w latach 90. linii technologicznych do produkcji wież odlewanych, w dalszym rozwoju czołgu zastosowano bardziej zaawansowaną wieżę spawaną, opartą na wieży opracowanej wcześniej dla obiektu 186 .
W 2021 roku dostarczono pierwsze T-90M. Zakres modernizacji T-90M objął przede wszystkim montaż nowego uzbrojenia w postaci zmodernizowanej armaty gładkolufowej 2A46M-5 kal. 125 mm wraz z nowym systemem kierowania ogniem oraz zdalnie sterowanego modułu uzbrojenia z karabinem maszynowym Kord na stropie wieży. Nowy modułowy pancerz reaktywny „Relikt” chroni kadłub i wieżę, a pancerz prętowy ochrania tylną część pojazdu. Możliwe jest zastosowanie aktywnych systemów ochrony.
Pomimo to , najnowocześniejsze z rosyjskich czołgów , użyte w wojnie z Ukrainą zbierają cięgi , przede wszystkim od recznych kierowanych pocisków rakietowych i dronów . To dowód, że nawet modernizowany ale leciwy pojazd nijak sie ma do noweczesnych konstrukcji i zmieniających sie realiów pola walki .
Model, zestaw firmy MENG , wykonany z pudelka , jedynie z dodatkiem figurek załogi w standardowym kamuflażu armii rosyjskiej , bez aplikowania washy . Pobrudzić go ?
Dane taktyczno-techniczne :
masa - około 47 ton , silnik W-96 12-cylindrowy diesel
o mocy 1200 KM , prędkość 65 km/h zasieg 650 km
uzbrojenie - armata gładkolufowa m.in. 2A46M-3 kalibru 125 mm
sprzężony karabin maszynowy 7,62 mm PKT lub PKTM,
przeciwlotniczy karabin maszynowy 12,7 mm 9P17 NSWT lub 9P49 Kord
pancerz - spawany z płyt walcowanych z dodatkiem elementów ceramicznych i plastykowych
odporność na pociski APFSDS z pancerzem reaktywnym Kontakt około 800 mm/bez 550 mm/ , dla kumulacyjnych z Kontaktem - około 1500 mm / bez około 850 mm / - wartości odpowiadają pionowej , walcowanej, jednorodnej płycie pancernej .
Hanku, ale brakuje mu zajumanej muszli klozetowej na pancerzu.
On jest jeszcze z przed wojny 😉
6 dni później
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1738324807-51079945.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1738324807-85225867.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1738324807-78075482.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1738324808-35543584.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1738324808-28702071.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1738324808-80686372.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1738324808-70087872.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1738324808-63538208.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1738324809-46295314.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1738324809-49517371.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-01/1738324809-24763523.jpg[/img]
M1A2 SEP V1 Abrams . Na początku XXI wieku rozpoczęto zakrojoną na szeroką skalę modernizację. M1A2, wszystkie M1IP, duża część M1 oraz 400 najstarszych M1A1 przebudowano do najnowszego standardu M1A2SEP V1(System Enhancement Program), modernizacja zawiera w sobie unowocześnienie opancerzenia do III generacji pancerza wielowarstwowego zawierającego płyty ze stopu zubożonego uranu, warstwami grafitu, materiałów ceramicznych, metali innych niż stal (tytan) itp., montaż systemów obserwacji termowizyjnej FLIR II generacji, montaż systemu klimatyzacji VCSU, dodatkowej jednostki zasilającej umieszczonej pod pancerzem UAAPU (Under Armor Auxiliary Power Unit), instalacji nowego cyfrowego systemu kierowania ogniem, wymiany systemu IVIS na FBCB2 (Force XXI Battle Command Brigade and Below) i innych ulepszeń.
Dane dotyczące odporności na amunicję kinetyczną i kumulacyjną są tajne, znane są natomiast dane na temat grubości samego pancerza:
Przód wieży: 960 mm (w pierwszym modelu grubość szacowana jest na 700–800 mm), burty wieży: 350–400 mm, jarzmo działa: 380–400 mm, strop wieży: 70–40 mm, tył wieży: 40 mm, przód kadłuba (dolna słabo pochylona powierzchnia): 550–650 mm, przód kadłuba (górna silnie nachylona pod kątem 80 stopni powierzchnia): 80 mm, burty kadłuba (2/3 górnej powierzchni): 80 mm, burty kadłuba (1/3 dolnej powierzchni w miejscu montażu zawieszenia): 30–50 mm, tył kadłuba: 40 mm, dno kadłuba: 40 mm. Burty kadłuba dodatkowo chronione są fartuchem balistycznym grubości 70 mm w 1/2 długości kadłuba od jego frontu, a także fartuchem grubości kilku mm w pozostałej 1/2 długości kadłuba ku jego tyłowi.
Dane taktyczno-techniczne :
Masa - około 65 ton , silnik
Silnik turbowałowy Avco Lycoming AGT-1500C
o mocy 1103 kW (1500 KM) przy 3000 obr./min
Prędkość max - droga 70 km/h , teren 50 km/h zasięg 450 km
Uzbrojenie - armata gładkolufowa 120 mm M256 , 1 wkm 12,7 mm , 2 km 7.62 mm
Pocisk przeciwpancerny typu APFSDS M 829 A3 na dystansie 2000 m przebija pionową płytę pancerną/ pancerz jednorodny , płyta walcowana/ o grubości około 1 metra i ... nie ma przed nim obrony . Na wyposażenie amerykańskich Abramsów wchodzi najnowsza amunicja M 829 A4 .
Model, zestaw z Dragona , dodatki z Tamiyi i Legend w barwach frontu europejskiego - zieleń, ceglasty brąz i czerń . Dwukrotnie poddany chemicznej obróbce w celu uzyskania ostatecznego wyglądu .
A ruscy na Ukrainie pokazali, że Abramsa może zniszczyć dron za paręset dolarów.
Z 35 przekazanych SZU nie walczy już chyba żaden.
I owszem, ponieważ w czasie gdy takie czołgi jak Abramas, Challenger, Leopard były projektowane /lata siedemdziesiąte ubiegłego wieku/ nikt nie słyszał o dronach i nie rozpatrywano niebezpieczeństwa z ich strony . Obecnie, gdy żaden czołg nie jest bezpieczny z górnej półsfery z całą pewnością rusza/jeśli nie są już prowadzone/ prace nad modyfikacja aktywnych systemów obrony/ np Trophy/ by chroniły czołgi również przed dronami .
Podobni wyglądała sytuacja podczas II wojny , gdy Panzerfaustem za kilkadziesiąt dolarów można było zniszczyć czołg o wielokrotnie większej wartości . Sprawę załatwiły pancerze wielowarstwowe i reaktywne .
W przypadku dronów będzie podobnie , czekam na ruch ze strony konstruktorów .
Coraz częściej dochodzi do sytuacji, że ofensywne systemy za miliony lub miliardy (lotniskowce) dolarów większość swojego potencjału zużywają na samoobronę.
To jest konieczność . Od zawsze . Atakujący wojownik też posiadał uzbrojenie ochronne - zbroję, tarczę czy hełm . Dziś okrętów, czy czołgów lub wozów bojowych bronią radary, pociski kierowane , szybkostrzelna wuelolufowe działka czy k- my .
Kto buduje broń ofensywną musi się liczyć z reakcją i odwetem a im ta broń nowocześniejsza, tym droższa , droższa też hej broń obronna .
5 dni później
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-02/1738926637-71821426.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-02/1738926637-69768949.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-02/1738926640-70165165.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-02/1738926640-70850868.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-02/1738926642-01421315.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-02/1738926642-41639173.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-02/1738926643-44154408.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-02/1738926643-60783962.jpg[/img]
M26 Armored Tank Transporter lub "Dragon Wagon" był opancerzonym pojazdem zabezpieczenia technicznego dla ciężkich wozów bojowych , który był używany przez Stany Zjednoczone podczas II wojny światowej.
M26 miał siedmioosobową załogę i był wyposażony w benzynowy, 270-konny silnik Hall Scott Type 440, zdolny do poruszania Dragon Wagon z prędkością do 41,8 km/h. Jego uzbrojeniem był wkm Browning M2HB kalibru 12,7 mm umieszczony na obrotnicy nad główną kabiną. Opancerzony transporter czołgów M26 został zaprojektowany w celu odzyskiwania uszkodzonych czołgów M4 Sherman i dlatego został wyposażony w podwójne wyciągarki. W przedniej części kabiny znajdowała się również wyciągarka. Grubość pancerza wahała się od 6 mm po bokach do 19 mm z przodu.
Dragon Wagon mógł udźwignąć nawet do 45 359,2 kg, a ośmiokołowa przyczepa burtowa M15, która była używana z M26, była wyposażona w regulowaną rampę załadunkową w zależności od wielkości ładunku. Długość samego M26 wynosiła około 7,7 metra, a waga około 10 886. Kg. Wysokość wynosiła 3,1 metra, a szerokość 3,3 metra. Maksymalny zasięg wynosił około 400 km.
Producentem M26 była firma Pacific Car and Foundry Co., całkowita produkcja sięgała około 2000 sztuk. Około dziewięciu pojazdów pozostawało na etacie każdej amerykańskiej dywizji pancernej.
Dzięki pojazdom M26 a także gąsienicowym M 31 i M 32 uratowano i odzyskano do dalszej walki setki, jeśli nie tysiące uszkodzonych czołgów .
Model, zestaw z Tamiyi w standardowym malowaniu US Army - Olive Drab .
Hanku powinieneś do tej dioramy dodać jednego z twoich licznych Shermanów.
Dostępny był zestaw ciągnik plus platforma podczołgowa , nawet się zastanawiałem ale zadecydowały rozmiary zestawu .
6 dni później
- Edytowany
Dziś nie ma dobrego światła na fotki , cyknąłem aktualny projekt, będący na ukończeniu klejenia . Obok taki sam Sherman w skali 1 : 35 .
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-02/1739532452-81412156.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-02/1739532452-89402099.jpg[/img]
[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2025-02/1739532452-56367234.jpg[/img]
Supermarine Seafire Mk.III
[url=https://postimg.cc/21tbxYN4][img]https://i.postimg.cc/YSr6M2Xy/IMG-20250217-153433701-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/jLFdph3T][img]https://i.postimg.cc/YCpGmn1v/IMG-20250217-153333804-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/SX0Qsxpt][img]https://i.postimg.cc/R0hWgWp9/IMG-20250217-153404836-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/Lqz9ZF94][img]https://i.postimg.cc/5tr6TfDz/IMG-20250217-153414152-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/tZpX3vJ3][img]https://i.postimg.cc/Y9mhwJws/IMG-20250217-153445928-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/XXxv8Wwp][img]https://i.postimg.cc/yYCS7YxX/IMG-20250217-153532747-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/4nXdVyHD][img]https://i.postimg.cc/J7kkwBrz/IMG-20250217-153555147-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/8fkzSXVp][img]https://i.postimg.cc/2yhbngcZ/IMG-20250217-153618546-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/zVBG2Qjp][img]https://i.postimg.cc/yYh3x4Sq/IMG-20250217-153626827-MFNR.jpg[/img][/url]
[url=https://postimg.cc/RWJV4n2H][img]https://i.postimg.cc/FHDfbyZD/IMG-20250217-153640860-MFNR.jpg[/img][/url]
W drugiej połowie wojny Seafire coraz częściej służyły jako część brytyjskiego wkładu w kampanie na Dalekim Wschodzie i Pacyfiku, służąc w dywizjonach nr 887 i 894 Fleet Air Arm na pokładzie HMS Indefatigable i dołączając do brytyjskiej Floty Pacyfiku pod koniec 1944 roku. Ponieważ zasięg szybko stał się istotnym czynnikiem w operacjach na Pacyfiku, Seafire na tym teatrze były często wyposażane w dodatkowe zbiorniki paliwa, wcześniej używane przez Curtiss P-40 Warhawks. Ze względu na dobre osiągi na dużych wysokościach i brak możliwości przenoszenia uzbrojenia podwieszanego (w porównaniu do Hellcatów i Corsairów), Seafire zostały przydzielone do kluczowych zadań obronnych Combat Air Patrol (CAP) nad flotą. W maju 1945 roku, Seafiry zostały użyte do osłony lądowania aliantów w Rangunie w ramach operacji Crimson. Seafire były więc mocno zaangażowane w przeciwdziałanie atakom kamikadze podczas lądowania na Okinawie i później. Seafire działały we Flocie Pacyfiku aż do VJ Day, będąc używane u wybrzeży Japonii w ostatnich miesiącach wojny.
Najlepszym pilotem Seafire w czasie wojny był podporucznik R.H. Reynolds DSC z 894, który w latach 1944-5 odniósł 4,5 zwycięstwa powietrznego w którego osobistą maszynę wcielił się mój Seafire.
Co do ciekawostek
po pierwsze oznaczenia na skrzydłach i kadłubie miały przypominać amerykańskie znaki stosowane na samolotach US Navy. Z doświadczeń wojen:nych wynikało, że dla brytyjskich lotników największym zagrożeniem wcale nie były japońskie myśliwce ale właśnie "friendly fire" ze strony yankesów.
po drugie Mk.III był pierwszym Seafire który nie powstał z przeróbki lądowych Spitów. Lotnicy morscy postawili jasno swoje wymagania, które w dużej mierze rozmijały się z lądowymi. Nie była to w żadnym razie hybryda jak Mk.Ib i Mk.IIc. Pod względem parametrów łączył najlepsze cechy Spitów Mk.Vc, Mk.IXc oraz Mk.VIII z całkiem nowym skrzydłem i silnikiem Merlin 55M optymalizowanym do walki na małych i średnich wysokościach. Te ostatnie dwie rzeczy nie występowały w innych Spitach z silnikiem Merlin.
po trzecie na tym samolocie Brytyjczycy odnieśli swoje ostatnie zwycięstwo w II Wojnie Światowej. 15 sierpnia 1945 nad Zatoką Tokijską i tam też ponieśli ostatnie straty na Seafirach.
- Edytowany
A ten brytyjski lotniskowiec to którędy dotarł na Pacyfik? Czy on może wcześniej brał udział w zdobywaniu Madagaskaru na Francuzach?
Widzę, że Angolom nie chciało się przemalować Seafire na teatr pacyficzny. Fajnie muł i wodorosty musiały wyglądać na tle nieba o kolorze morza i na tle morza o kolorze nieba. :D
Brytyjska Flota Pacyfiku powstała w listopadzie 1944 na Cejlonie z połączenia Floty Dalekowschodniej, która istniała całą wojnę oraz okrętów Home Fleet które już nie były potrzebne w Europie (via kanał sueski). W skład floty wchodziło sześć lotniskowców, cztery lekkie lotniskowce, dwa lotniskowce serwisowe i dziewięć lotniskowców eskortowych (łącznie ponad 750 samolotów), pięć pancerników - typu King George V (4 okręty) + krążownik liniowy Renown, 11 krążowników, 35 niszczycieli, 14 fregat, 44 mniejsze okręty wojenne, 31 okrętów podwodnych i 54 duże okręty w pociągu floty. Dowódcą został admirał Frazier, który zasłynął akcją w wyniku której został zatopiony Scharnhorst.
Po sformowaniu na Cejlonie bazę przeniesiono do Sydney skąd Brytyjczycy prowadzili akcje przeciw Sumatrze, Nowej Gwinei, Borneo.
W maju 1945 BFP została włączona w skład amerykańskiej 3 floty jako Task Force 37 i brała udział w bitwie o Okinawę. W bitwie tej wyszły mocne strony angielskich lotniskowców (m.in. pancerny pokład o grubości 102mm) które powodowały większą (względem amerykańskich) odporność na ataki kamikadze. Zwykle okręty te odnosiły powierzchowne uszkodzenia, naprawiane w ciągu kilku, kilkunastu godzin. Krążył nawet dowcip, że po ataku kamikadze angielskie załogi lotniskowców dostawały miotły oraz mopy i za ich pomocą sprzątały resztki kamikadze z pokładu za burtę. Po prawdzie nie było tak różowo ale i tak zdecydowanie lepiej niż na Essexach. Lotniskowce brytyjskie za ten przywilej płaciły mniejszą liczbą pokładowych samolotów (50 zamiast 80 jak w USN).
W skład brytyjskich grup lotniczych oprócz Seafire wchodziły Fairey Firefly, Fairey Barracuda oraz amerykańskiego pochodzenia Corsair i Avenger. Wszystkie te samoloty miały standardowy kamuflaż brytyjski "ścieki, muł i wodorosty" 😉 Oraz znaki państwowe jak na Seafire.
Pytanie: po co Anglicy tam byli?
Ano ze względów politycznych. Bali się, że jeśli nie zaznaczą swojej obecności, to zwycięzcy czyli Amerykanie sami zadecydują o losie brytyjskich posiadłości na Dalekim Wschodzie: Malaje, Cejlon, Borneo, Hong Kong oraz Holenderskie Indie Wschodnie i Nowa Gwinea. Historia pokazała, że udało się to osiągnąć tylko częściowo, bo Imperium Brytyjskie było już schyłkowym tworem.
Hanku a masz może modele Kraba, Rosomaka i Borsuka. Czy w ogóle są takie modele na rynku?
Model Rosomaka był dostępny, o Krabie czy Borsuku nie słyszałem . Rosomaka, z braku miejsca niestety nie posiadam .
Cześć, wygląda na to, że interesuje Cię ten temat!
Kiedy utworzysz konto, będziemy w stanie zapamiętać dokładnie to, co przeczytałeś, dzięki czemu możesz kontynuować dokładnie w miejscu, w którym skończyłeś. Otrzymasz również powiadomienia, gdy ktoś Ci odpowie. Możesz także użyć „Lubię to”, aby wyrazić swoje uznanie. Kliknij przycisk poniżej, aby utworzyć konto!
Aktualnie przeglądający (1 użytkowników)
Goście (1)