23 maja Agencja Uzbrojenia poinformowała o podpisaniu umowy z firmą CHEMA Sp. z o.o. w sprawie zakupu i dostawy do Wojska Polskiego partii ćwiczebnych granatów łzawiących CGŁ-1. Powyższa umowa została zawarta 17 maja i ma całkowitą wartość 4 mln PLN. W jej wyniku producent dostarczy 10043 sztuk CGŁ-1. Dodatkowo obejmuje ona opcję, która może umożliwić zwiększenie produkcji o kolejnych 1957 sztuk. Postępowanie przetargowe, o charakterze ograniczonym, uruchomiono w grudniu 2023 roku. Jedynym kryterium podlegającym ocenie była cena. Jest to druga, w ostatnich latach, umowa na dostawę CGŁ-1. W październiku 2022 roku CHEMA Sp. z o.o. zawarła kontrakt na produkcję i dostawę 8880 sztuk, a rok wcześniej 6000 sztuk. Ćwiczebne granaty łzawiące CGŁ-1 są przeznaczone do celów szkolno-treningowych służąc do pozorowania napadu chemicznego nietrwałymi środkami chemicznymi.

Dwudniowe spotkanie ministrów spraw wewnętrznych krajów regionu Morza Bałtyckiego na Łotwie zakończyło się planem stworzenia „muru dronów”, który w przyszłości będzie chronił zewnętrzne granice tych państw, podała szefowa MSW Litwy Agne Bilotaite. Przedstawiciele regionu mogą starać się o dofinansowanie projektu z funduszy unijnych. [i]To zupełnie nowa inicjatywa: mur dronów od Norwegii do Polski, którego celem jest wykorzystanie dronów i innych technologii do ochrony naszej granicy. (…) Pozwoli nam to chronić się przed prowokacjami ze strony nieprzyjaznych krajów i zapobiegać przemytowi[/i] - powiedziała Bilotaite w rozmowie z agencją BNS. [b]Wzmocnienie systemu nadzoru[/b] Pani minister dodała, że „są to drony, które pozwalają nam obserwować sytuację z góry i widzieć znacznie dalej niż pokazują nasze systemy nadzoru”. Według Bilotaite, Litwa już zaplanowała wzmocnienie ochrony granic za pomocą dronów. Poinformowała, że Państwowa Straż Graniczna utworzyła jednostkę bezzałogowych statków powietrznych, a drony i systemy antydronowe są już kupowane. Pani minister poinformowała, że kraje ocenią teraz, jaką „pracę domową” muszą wykonać, a następnie, z pomocą ekspertów, opracują plan wdrożenia „muru dronów”. „[i]Dzisiaj uzgodniliśmy ten pomysł, następnym krokiem są konkretne działania. (...) Nie ma jeszcze ram czasowych, kiedy ustalimy (…), kiedy będzie to realne[/i]” - powiedziała Bilotaite. [b]Po fundusze do Unii[/b] Szefowa MSW nie wykluczyła, że „mur dronów” zostanie stworzony przy pomocy funduszy UE. „[i]Oczywiście, jeśli uzgodnimy wspólne rozwiązania, możemy ubiegać się o fundusze europejskie, a jeśli jako region złożymy wniosek, istnieje duże prawdopodobieństwo, że otrzymamy finansowanie z Komisji Europejskiej[/i]” – oznajmiła. Omówiono również możliwość wspólnego ubiegania się przez kraje regionu o unijne finansowanie infrastruktury ochrony ludności. [i]Należy znaleźć sposoby finansowania ochrony ludności na poziomie europejskim[/i] – uważa Bilotaite. [b]Wspólne ćwiczenia z ewakuacji ludności[/b] Podczas piątkowego spotkania na Łotwie uzgodniono również zorganizowanie wspólnych ćwiczeń ewakuacyjnych w krajach regionu. [i]Zgodziliśmy się, że będziemy musieli sprawdzić się w ćwiczeniach regionalnych, aby zapewnić ewakuację ludności, aby zobaczyć, jak nasze instytucje są przygotowane do pracy, do interakcji ze sobą, jaka jest nasza zdolność do przyjmowania ludzi, jakie są zdolności innych krajów i czy są one gotowe na przyjęcie odpowiedniej liczby osób[/i] - powiedziała Bilotaite, ale nie sprecyzowała, kiedy takie ćwiczenia zostaną zorganizowane. Spotkanie ministrów spraw wewnętrznych na Łotwie w dniach 23-24 maja, w którym uczestniczyła również delegacja z Ukrainy, było drugim takim spotkaniem; pierwsze miało miejsce w Wilnie w ubiegłym roku.

[i]Przyszłoroczny szczyt NATO odbędzie się w Hadze w dniach 24–26 czerwca 2025 roku[/i] - poinformowała w piątek Kwatera Główna Sojuszu Północnoatlantyckiego. [i]Mam przyjemność ogłosić, że szczyt NATO w 2025 roku odbędzie się na terenie Światowego Forum w Hadze w dniach 24–26 czerwca 2025 r. Jesteśmy wdzięczni Holandii za zgodę na organizację tego spotkania (...)[/i] - powiedział sekretarz generalny NATO Jens Stoltenberg. [i]Holandia jest członkiem założycielem NATO i wnosi kluczowy wkład w odstraszanie i obronę Sojuszu. Podczas szczytu przywódcy podejmą decyzje o dalszym dostosowywaniu i wzmacnianiu naszego Sojuszu do szybko zmieniającego się środowiska bezpieczeństwa. Razem jesteśmy silniejsi i bezpieczniejsi w NATO[/i] - dodał Szczyty NATO są dla przywódców Sojuszu okazją do podejmowania decyzji w najważniejszych kwestiach. W 2024 roku spotkanie na najwyższym szczeblu odbędzie się w Waszyngtonie w dniach 9–11 lipca.

[i]Wykorzystanie przez Ukrainę zachodniej broni przeciwko celom w Rosji nie uczyni NATO stroną konfliktu[/i] - powiedział we wtorek dziennikarzom w Brukseli sekretarz generalny NATO Jens Stoltenberg przed spotkaniem z ministrami obrony państw UE. Jak podkreślił Ukraina ma prawo bronić się przed inwazją Rosji. [i]Prawo do obrony obejmuje także uderzenia w cele poza Ukrainą, uzasadnione cele wojskowe w Rosji[/i] - powiedział Stoltenberg. Dodał, że jest to obecnie istotne, gdy toczą się zacięte walki w regionie charkowskim, blisko granicy z Rosją. [i]Ukraińcom będzie trudno bronić się, jeśli nie będą mogli uderzyć w cele wojskowe tuż po drugiej stronie granicy, jak wyrzutnie pocisków, artylerię, czy lotniska, które są wykorzystywane, by atakować Ukrainę[/i] - powiedział szef NATO.

29 maja Agencja Uzbrojenia poinformowała, w krótkim komunikacie, o podpisaniu umowy z Tespol Sp. z o.o. w sprawie dostawy szerokopasmowych odbiorników pasma HF mających służyć do rozpoznania radioelektronicznego. Powyższa umowa ma wartość ponad 10 mln PLN brutto i dotyczy dostawy trzech urządzeń – szerokopasmowych odbiorników pasma HF – w 2025 roku. Szczegóły pozostają niejawne, co jest związane z decyzjami podjętymi przez Ministerstwo Obrony Narodowej w 2023 roku – w obliczu zmian geopolitycznych w regionie resort obrony zrezygnował z upowszechniania informacji dotyczących problematyki rozpoznania i walki radioelektronicznej. Jak podkreślała Agencja Uzbrojenia, we wrześniu 2023 roku, informacje dotyczące planowanych zakupów powinny być kierowane do potencjalnych wykonawców i podwykonawców bez upowszechniania ich zbyt szerokiemu gronu odbiorców. Tespol Sp. z o.o. jest krajową firmą, będącą autoryzowanym przedstawicielem czołowych producentów zagranicznych.

Pod koniec maja Agencja Uzbrojenia oraz 2. Regionalna Baza Logistyczna ogłosiły postępowania przetargowe, których celem jest zakup dla jednostek Wojska Polskiego kolejnej partii wyspecjalizowanych pojazdów inżynieryjnych. 27 maja 2. Regionalna Baza Logistyczna ogłosiła otwarte postępowanie, którego celem jest zakupu spycharko-ładowarek. Podmioty zainteresowane udziałem mają czas na składanie ofert 25 czerwca, a same dostawy miałyby zostać zrealizowane w latach 2024-27. W ramach zamówienia zaplanowano zakup 44 egzemplarzy, z czego połowa w opcji kontraktowej. W ostatnich latach głównym dostawcą sprzętu tej klasy dla Wojska Polskiego jest Huta Stalowa Wola S.A., która produkuje spycharko-ładowarki SŁ-34C. Z kolei Agencja Uzbrojenia, 30 maja, upubliczniła informacje o uruchomieniu procesu zakupowego uniwersalnych zestawów do budowy podpór mostów tymczasowych. W tym przypadku mowa o procedurze negocjacyjnej z uprzednią publikacją zaproszenia do ubiegania się o zamówienie. W tym przypadku podmioty zainteresowane udziałem mają czas na przesyłanie zgłoszeń do 12 lipca – sama realizacja umowy jest zaplanowana na okres 2026-29. Celem zakup jest zakup dwunastu kompletów – każdy z nich składa się z dwóch koparek na podwoziu gąsienicowym wraz z niezbędnym osprzętem do wbijania pali i budowy podpór wraz z dwoma zestawami niskopodwoziowymi do ich przewozu.

Francja negocjuje z Belgią zakup karabink-ów maszynowych FN Evolys, które miałyby zastąpić obecnie używane francuskie wojska lądowe FN Minimi. Rozmowy dotyczą także wspólnego zakupu dużej partii amunicji małego kalibru. Część z niej miałaby zostać dostarczona przez przemysł belgijski, a część wyprodukowana we Francji. List intencyjny w tej sprawie minister Sił Zbrojnych Francji Sébastien Lecornu podpisał ze swą belgijską odpowiedniczką Ludivine Dedonder 21 maja 2024. Obecnie przemysłowcy z obu państw pracują nad kwestiami finansowania inwestycji, której rozpoczęcie zaplanowano na najbliższe miesiące [img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2024-06/karabinek-fr-bel-jpg-34723428.jpg[/img] Program jest elementem partnerstwa strategicznego CaMO (Capacité Motorisée) realizowanego przez wojska lądowe Francji i Belgii w ramach programu SCORPION (Synergie du contact renforcée par la polyvalence et l’infovalorisation). Zakłada on zwiększenie interoperacyjności sił zbrojnych obu państw poprzez nabywanie podobnego sprzętu. Wspólne zakupy dotyczą wielozadaniowych pojazdów opancerzonych Griffon (VBMR), opancerzonych pojazdów rozpoznawczych i bojowych (EBRC) Jaguar, ciężarówek wyposażonych w system artyleryjski (CAESAr) oraz moździerzy pokładowych do wsparcia w rejonie bezpośredniego kontaktu (MEPAC). Podpisanie kontraktu na zakup przez Francję FN Evolys planowane jest na 2025. Dostawy miałyby rozpocząć się w 2026. FN Evolys to karabin maszynowy kal. 5,56 × 45 mm lub 7,62 × 51 mm, wprowadzony na rynek przez FN Herstal w maju 2021. Jest lżejszy od Minimi (różnica wynosi 2,5 kg), łączy w sobie siłę ognia karabinu maszynowego z cechami charakterystycznymi dla karabinka szturmowego. FN Evolys jest już używany przez francuskie siły specjalne.

[i]Państwa Sojuszu uzgodniły, że Finlandia przejdzie pod strukturę dowództwa NATO w amerykańskim Norfolk obejmującym całą Skandynawię, a na terenie kraju będzie dowództwo wojsk lądowych oraz przybędą wysunięte siły FLF[/i] – powiedział w piątek fiński minister obrony Antti Hakkanen. Szef resortu obrony poinformował o tych ustaleniach po zakończonym w piątek dwudniowym spotkaniu ministrów obrony państw NATO w Brukseli. [i]Rozmieszczenie struktur dowódczych NATO na terenie Finlandii ma charakter odstraszający, a zaletą oddziałów FLF (ang. Forward Land Forces) jest zdolność do przeprowadzenia szybkich manewrów oraz potwierdzenie obecności NATO w regionie[/i] – przekazał Hakkanen. Według ministra sojusznicy wyrazili polityczną zgodę, zaś konkretne kwestie dotyczące lokalizacji, liczebności wojsk, czy udziału krajów w poszczególnych inicjatywach, zostaną ustalone w późniejszym terminie, gdy zostanie to objęte planowaniem wojskowym. Podkreślił, że pierwszym celem jest stworzenie takich struktur na terenie kraju, które umożliwią w razie potrzeby szybkie przerzucenie sił NATO do Finlandii. Dziennik [i]Helsingin Sanomat[/i] zwraca uwagę, że Finlandia, inaczej niż inne kraje flanki wschodniej, nie zabiegała jednak o rozmieszczenie „stałych” oddziałów, jak to ma miejsce np. w krajach bałtyckich, a jedynie takich, które zobowiążą się do prowadzenia szkoleń i ćwiczeń oraz, w razie potrzeby, do obecności o [i]bardziej stałym charakterze[/i]. [i]Żołnierze nie będą tu (w Finlandii) stacjonować na stałe. Wierzę, że to najlepsze rozwiązanie[/i] – powiedział przewodniczący parlamentarnej komisji obrony narodowej Jukka Kopra. Finlandia, po przystąpieniu do NATO 4 kwietnia 2023 roku, zaczęła podlegać pod Sojusznicze Dowództwo Sił Połączonych w Brunssum w Holandii, obejmujące m.in. kraje bałtyckie i Polskę.

[i]Trwają konsultacje między członkami NATO o wykorzystaniu arsenału nuklearnego jako środka odstraszającego wobec rosnącego zagrożenia ze strony Rosji i Chin[/i] - powiedział sekretarz generalny NATO Jens Stoltenberg w wywiadzie dla poniedziałkowego wydania brytyjskiego dziennika "Daily Telegraph". [i]Celem NATO jest oczywiście świat bez broni nuklearnej, ale dopóki taka broń istnieje, pozostaniemy sojuszem nuklearnym. Świat, w którym Rosja, Chiny i Korea Północna mają broń nuklearną, a NATO nie, będzie bardziej niebezpieczny – oświadczył szef Sojuszu Północnoatlantyckiego[/i]. Stoltenberg powiedział w zeszłym tygodniu, że broń nuklearna jest "ostateczną gwarancją bezpieczeństwa" NATO i środkiem do zachowania pokoju.

20 czerwca rząd Rumunii poinformował, że w czasie obrad krajowej Rady Bezpieczeństwa zatwierdzono decyzję o przekazaniu Ukrainie części zestawów obrony przeciwlotniczej Patriot. Dotychczas Rumunia zakupiła, poprzez procedurę FMS, cztery zestawy ogniowe, które trafiły do Sił Powietrznych tego kraju. Dodatkowo władze w Bukareszcie planują dokupienie trzech kolejnych, które miałyby trafić do wojsk lądowych. Szczegóły planowanego przekazania nie są znane, jednak są powiązane z zakładanym rozliczeniem ze strony Stanów Zjednoczonych oraz innych partnerów z NATO. Dotychczas Ukraina otrzymała kilka zestawów ogniowych Patriot, które trafiły do tego kraju ze strony Stanów Zjednoczonych, Republiki Federalnej Niemiec oraz Królestwa Niderlandów. Pierwsze zestawy ogniowe Patriot PAC-3+ zostały zamówione przez rząd Rumunii w 2017 roku. Dostawy i formalne przekazanie pierwszego z nich miało miejsce we wrześniu 2020 roku. Co ciekawe, w przeciwieństwie m.in. do Szwecji czy Polski, władze w Bukareszcie zdecydowały się na konfigurację amerykańską, która obejmowała standardowe (dla US Army) pojazdy i ciągniki siodłowe. Dotychczas Rumunia przekazała Ukrainie m.in. artyleryjskie wyrzutnie rakietowe APR-40 kalibru 122 mm, haubice M1981 kalibru 152 mm, broń strzelecką różnych kalibrów, amunicję artyleryjską kalibru 122 mm, części zamienne, wyposażenie indywidualne. Dodatkowo współfinansuje zakupy amunicji artyleryjskiej kalibru 155 mm.

14 czerwca szwedzka Agencja Materiałów Obronnych FMV (Försvarets materielverk) oficjalnie ogłosiła przetarg na pozyskanie nowych kierowanych pocisków przeciwokrętowych (kpp) dla kutrów bojowych z rodziny Stridsbåt 90 (SB 90). Ten nowy oręż trafić ma na uzbrojenie Batalionów Amfibijnych (Amfibiebataljonen) Sił Zbrojnych Królestwa Szwecji, które są odpowiedzialne za obronę wybrzeża. Ujawniono także że otrzyma oficjalne oznaczenie RBS 18 (Robot 18), będzie on stanowił uzupełnienie eksploatowanego od wielu lat w tej szwedzkiej formacji, systemu RBS 17 (szwedzka wersja amerykańskich pocisków AGM-114C Hellfire). W odróżnieniu jednak od 17-stek, nowe pociski odpalane będą nie z mobilnej szynowej wyrzutni, a z wyrzutni zainstalowanych na stałe na pokładzie wspomnianych już kutrów typu SB 90. I to właśnie wymóg gabarytowo–masowy (nie więcej niż 1750 kg), jest kluczowym elementem postępowania przetargowego. Nowe pociski mają bowiem zostać zamontowane na jednostkach legitymujących się wypornością pełną 20,5 tony przy wymiarach kadłuba 15,9 x 3,8 x 0,8 m. To z kolei ogranicza wybór do lekkich kpp średniego zasięgu jak np. MBDA MARTE MK2/N (Masa pocisku 310 kg, wymiary: 3850 x 316 mm, zasięg + 30 km), dwie pojedyncze wyrzutnie, wraz z niezbędnym wyposażeniem ważą 1500 kg. Pozyskanie nowych kpp jest częścią znacznie większego programu modernizacyjnego znanego pod nazwą Amfbat 2030 (Amfibiebataljon 2030), którego zadaniem jest zwiększenie możliwości uderzeniowych szwedzkich batalionów amfibijnych w rejonach przybrzeżnych. Nowe pociski to nie jedyna koncepcja na osiągniecie wskazanych celów, 15 października 2021 roku FMV ogłosiła bowiem przetarg na zakup pływających platform ogniowych, które umożliwią pośredni ostrzał artyleryjski wrogich jednostek operujących na lądzie (Szwecja wzmacnia morskie jednostki amfibijne/ZBiAM.pl). Kolejnym etapem, który jest już realizowany, jest z kolei pozyskanie systemów artyleryjskich i rakietowych przeznaczonych do zwalczania szeroko pojętych środków napadu powietrznego. Zakłada on pozyskanie systemów rakietowych średniego i bliskiego zasięgu a także do ośmiu armat o kalibrze 30 mm. Podobnie jak wcześniejsze programy kluczowym wymaganiem jest instalacja na pokładzie kutrów z rodziny SB 90. Szacowana wartość umowy na zakup kpp opiewać ma na kwotę 268 mln EUR (dla porównania środki opl kosztować mają 166 mln EUR). Obecnie Królestwo Szwecji posiada dwa Bataliony Amfibijne: 2. amfibiebataljonen (2. amfbat) znany także jako Victoriabataljonen oraz 5. amfibebataljonen (5. amfbat). Wchodzą one w skład dwóch pułków, odpowiednio: Stockholms amfibieregemente (Amf 1) z miejscem stałej dyslokacji (MSD) w Berga w garnizonie oraz Älvsborgs amfibieregemente (Amf 4) z msd w Göteborgu. Oba te oddziały stanowią z kolei trzon Korpusu Amfibijnego znanego jako Amfibiekåren (AMF). Łącznie w służbie w siłach morskich Królestwa Szwecji (Marinen) eksploatowanych jest ponad 140 kutrów typu SB 90H.

5 lipca media włoskie poinformowały, że Ministerstwo Obrony tego kraju zatwierdziło wniosek dotyczący zakupu 24 wielozadaniowych samolotów bojowych Eurofighter. Powyższy dokument musi zostać jeszcze zatwierdzony przez Komitet ds. Bezpieczeństwa. Szczegóły nie są publicznie znane, jednak media lokalne wskazują, że nowe samoloty mogą reprezentować najnowszy standard oferowany przez samoloty Eurofighter – ich wyposażenie pokładowe może obejmować stację radiolokacyjną CAPTOR-E Mk 2, nowy centralny komputer misji, wielkoformatowy ekran w kabinie pilota, zmodyfikowany system walki elektronicznej czy możliwość pełnej współpracy z bezzałogowymi aparatami latającymi. Nie wiadomo czy nowe Eurofightery będą służyć do zastąpienia maszyny I serii produkcyjnej czy też zostaną wykorzystane do zastąpienia jeszcze eksploatowanych samolotów Panavia Tornado IDS/ECR. Z całą pewnością ich zakup, o ile zostanie zrealizowany, zwiększy możliwości marketingowe programu, który w ostatnich miesiącach notuje nowe sukcesy – 20 maszyn zamówiła Hiszpania, a 38 Republika Federalna Niemiec (dodatkowo władze planują zamówić kolejnych 20 sztuk). Obecnie w strukturach lotnictwa wojskowego Włoch eksploatowanych jest około 94 samolotów Eurofighter. W ciągu lat wylatały ponad 80 tys. godzin, poza misjami nad Włochami pełnią zadania w ramach NATO – m.in. operują z bazy lotniczej w Malborku w ramach misji NATO Air Policing.

Niemieckie ministerstwo obrony chce zamówić cztery okręty podwodne za 4,7 mld euro Minister obrony Niemiec Boris Pistorius planuje zamówić cztery kolejne okręty podwodne typu 212CD, mimo napiętego budżetu. Wniosek w tej sprawie trafił w tym tygodniu do komisji budżetowej Bundestagu, która musi zatwierdzić umowę o wartości 4,7 mld euro. [i]Z poufnych dokumentów wynika, że nie ma alternatywy dla zakupu, ponieważ Niemcy bez dodatkowych czterech okrętów podwodnych, nie byłyby w stanie spełnić nowych wymagań NATO dotyczących wzmocnionej ochrony północnej flanki Sojuszu[/i] – napisał w piątek portal tygodnika „Spiegel”. Zgodnie z nowymi planami obronnymi NATO, Niemcy muszą zapewnić co najmniej pięć operacyjnych okrętów podwodnych dla Sojuszu do 2031 r. Bundeswehra zamówiła już dwa identyczne okręty podwodne od niemieckiej firmy Thyssenkrupp Marine Systems. W ramach tego projektu wzmacniania północnej flanki, Niemcy współpracują z Norwegią, która również zamówiła okręty podwodne tego samego typu. Pieniądze na dodatkowe jednostki, nie zostały uwzględnione w budżecie na bieżący rok i kolejne lata. Z tego powodu Pistorius planuje sfinansować projekt poprzez wydatki wykraczające poza wcześniej zaplanowane. Z poufnych dokumentów, które przeanalizował tygodnik „Spiegiel” wynika, że dodatkowe zapotrzebowanie na okręty podwodne nie zostało uwzględnione w budżecie federalnym na 2024 r., ponieważ został on zatwierdzony przed opracowaniem przez NATO planów ochrony północnej flanki Sojuszu. [i]Rzecznik niemieckiego ministerstwa obrony powiedział w piątek, że w parlamencie prowadzone są „dobre i konstruktywne” rozmowy na temat dalszych zamówień wojskowych na dużą skalę[/i] – przekazała agencja Reutera.

Niemcy, by wyjść naprzeciw zagrożeniom hybrydowym, ale także ewentualnej przyszłej wojnie z Rosją, zdecydowali się na stworzenie nowej dywizji, której zadaniem będzie obrona terytorialna – poinformowała agencja DPA. Żołnierze będą zajmować się ochroną infrastruktury krajowej na wypadek zagrożeń i sytuacji kryzysowych. Reorganizacja wojska ma wejść w życie 1 kwietnia. Bundeswehra tworzy nową dużą jednostkę, która ma zabezpieczyć infrastrukturę i ważne obiekty wojskowe w Niemczech. W rezultacie liczba dywizji zwiększy się do czterech, przy zachowaniu obecnej liczebność armii na poziomie 180 tys. żołnierzy. To efekt decyzji ministra obrony Borisa Pistoriusa. Wiosną 2024 roku „dekretem z Osnabrück” zalecił nową strukturę Bundeswehrze. Pistorius zwrócił uwagę na zmienioną sytuację zagrożenia i potrzebę przetrwania militarnego w wojnie obronnej. W przypadku napięcia i obrony lub w przypadku kryzysu, siły bezpieczeństwa wewnętrznego mają za zadanie ochronę portów, obiektów kolejowych i punktów przeładunku towarów, a także rurociągów, dróg do rozmieszczenia wojsk, mostów, węzłów transportowych i infrastruktury cyfrowej. Mają one również na celu zabezpieczenie roli Niemiec jako bazy operacyjnej i węzła NATO - podała agencja DPA, powołując się na informacje przekazane przez służby prasowe armii. Przyszła dywizja obrony krajowej będzie składać się z rezerwistów oraz czynnych żołnierzy i będzie podlegać jednolitemu dowództwu. W czasie pokoju siły obrony kraju mogą zostać rozmieszczone w celu zapewnienia pomocy administracyjnej w przypadku poważnych wypadków, sytuacji terrorystycznych lub pandemii. W sytuacji zagrożenia istniejące dywizje mogłyby zostać rozmieszczone na zewnętrznych granicach NATO pod przywództwem Sojuszu jako środek odstraszający lub do obrony przed ewentualnym agresorem, tj. prawdopodobnie w Polsce, na Litwie lub w Estonii. Siły obrony kraju byłyby wówczas dostępne w Niemczech - stwierdziła DPA. Jak przypomina niemiecki portal Tagesschau, do tej pory za obronę wewnętrzną odpowiadała rezerwa terytorialna Bundeswehry. Kompanie i pułki obrony podlegają regionalnym dowództwom, a rezerwiści zazwyczaj pochodzą z regionu, w którym mieszkają. Według Bundeswehry, obecnie istnieją cztery pułki obrony terytorialnej i 37 kompanii obrony terytorialnej złożonych z żołnierzy rezerwy. Wcześniej źródła "Frankfurter Allgemeine Zeitung" podały, że rząd w Berlinie opracował tajny dokument, zwany "niemieckim planem operacyjnym" na wypadek inwazji wojskowej. Przypomniał o tym portal Moscow Times, zauważając, że w "planie" znajduje się algorytm postępowania na wypadek bezpośredniego starcia Rosji z NATO w Europie Wschodniej. W takim przypadku Niemcy powinny stać się węzłem transportowym dla żołnierzy, których trzeba będzie przewieźć na front, a także sprzętu wojskowego, żywności i leków. W połowie października szef niemieckiej Federalnej Służby Wywiadowczej Bruno Kahl stwierdził, że Rosja może zaatakować NATO do 2030 roku. CDU/CSU zasadniczo z zadowoleniem przyjęło to posunięcie. Jednak polityk CDU Henning Otte ostrzegł w „Rheinische Post”, że minister obrony Pistorius tworzy „puste struktury” bez zapewnienia odpowiednich zasobów kadrowych i materialnych. Otte wezwał do zwiększenia budżetu obronnego. „Minister Pistorius nie wyszedł poza zapowiedzi w żadnej z tych kwestii” - skrytykował. Polityk FDP Nils Gründer mówił o „kroku w dobrym kierunku”. „Połączenie rezerwistów i żołnierzy czynnych jest ważną częścią obrony narodowej i sojuszniczej”, powiedział Gründer, który jest członkiem Komisji Obrony Bundestagu i rzecznikiem grupy parlamentarnej FDP ds. przyszłości Bundeswehry. Personel i materiały muszą teraz zostać szybko zwiększone, „aby ta jednostka nie stała pusta”. Wojskowi planiści liczą również na przywrócenie służby wojskowej zainicjowanej przez Pistoriusa. Plan ten został na razie zawieszony po upadku koalicji, ale przygotowania trwają. CDU/CSU wielokrotnie oświadczały, że chcą czegoś więcej niż model służby wojskowej zaproponowany przez Pistoriusa, której zasadniczym elementem jest ponowne zarejestrowanie młodych mężczyzn w celu ustalenia ich przydatności do służby wojskowej, co umożliwi rekrutację większej liczby personelu dla Bundeswehry. Kobiety są obecnie zwolnione z tego obowiązku ze względu na starą regulację niemieckiej konstytucji.

Departament Stanu USA poinformował o rekordowym eksporcie broni, sprzętu wojskowego i usług obronnych w roku fiskalnym 2024. W USA rok fiskalny trwa od 1 października do 30 września roku rozliczeniowego. W opublikowanym dokumencie US DoS podkreślił, że transfery broni są ważnymi narzędziami amerykańskiej polityki zagranicznej, które mogą mieć długoterminowe implikacje dla bezpieczeństwa regionalnego i globalnego. W roku fiskalnym 2024 łączna wartość artykułów i usług obronnych oraz działań w zakresie współpracy w zakresie bezpieczeństwa prowadzonych w ramach systemu eksportu sprzętu wojskowego (FMS, Foreign Military Sale) wyniosła 117,9 mld USD. Stanowiło to wzrost o 45,7% w porównaniu z 80,9 mld USD w FY2023. To największa wartość w historii. Departament Stanu dodał, że w roku fiskalnym 2024 nadzorował 16 227 procedur w ramach FMS, których wartość przekraczała 845 mld USD. Kwota 117,9 mld USD za rok fiskalny 2024 obejmuje 96,9 mld USD sprzedaży opłaconej przez zamawiających, 11,8 mld USD opłaconych w ramach programu Foreign Military Financing oraz 9,2 mld USD finansowanych w ramach programów Department of Defense Building Partner Capacity i Department of State Foreign Assistance Act. Sprzedaż w ramach FMS w FY2024 objęła wiele państw: Turcja – zakup i modernizacja samolotów F-16 (23,0 mld USD), Izrael – samoloty F-15IA i F-15I+ (18,8 mld USD), Rumunia – samoloty F-35 (7,2 mld USD), Niemcy – pociski rakietowe Patriot Advanced Capability-3 Missile Segment Enhancement Missiles (5,0 mld USD), Japonia – latające tankowce KC-46A (4,1 mld USD), Indie – samoloty bezzałogowe MQ-9B (4,0 mld USD), Republika Korei – śmigłowce AH-64E Apache (3,5 mld USD), Hiszpania – jednostki ogniowe Patriot Configuration-3+ Modernized Fire Units (2,8 mld USD), Arabia Saudyjska – logistyka systemowa (2,8 mld USD), Rumunia – czołgi podstawowe M1A2 (2,5 mld USD), Japonia – pociski samosterujące Tomahawk (2,4 mld USD), Bahrajn – czołgi podstawowe M1A2 Abrams (2,2 mld USD), Australia – urządzenia szkoleniowe i treningowe (2,0 mld USD), Grecja – śmigłowce UH-60M Black Hawk (1,95 mld USD), Norwegia – pociski powietrze-powietrze AIM-120C-8 AMRAAM (1,94 mld USD), Polska – pociski AGM-158B-2 JASSM (1,77 mld USD), pociski AIM-120C-8 AMRAAM (1,69 mld USD), AARGM-ER (1,275 mld USD), Airspace and Surface Radar Reconnaissance (1,2 mld USD), Austria – śmigłowce UH-60M Black Hawk (1,05 mld USD) i Arabia Saudyjska – General Order Training (1 mld USD). Łączna wartość broni, sprzętu i usług zakontraktowanych w ramach Direct Commercial Sales (DCS) na rok fiskalny 2024 wyniosła 200,8 mld USD. Stanowi to wzrost o 27,5% w porównaniu z 157,5 mld USD w FY 2023. Pod koniec roku obrotowego 2024 w Dyrekcji Kontroli Handlu Obronnego zarejestrowano 15 220 podmiotów prowadzących działalność handlową w zakresie obronności, co stanowiło niewielki wzrost w porównaniu z rokiem obrotowym 2023. Przykłady głównych powiadomień Kongresu w ramach DCS w FY2024 obejmują: Włochy i Holandia – ostateczny montaż F-35 i projekt obiektu do kontroli we Włoszech (6,7 mld USD), Japonia – silniki F135 (2,3 mld USD), Kanada — precyzyjne podsystemy optyczne dla pocisków AIM-9X Sidewinder (1,9 mld USD), Polska – silniki F135 (1,3 mld USD), Turcja – silniki F-110-GE-129 do samolotów TF-X (627 mln USD), Włochy, Japonia, Norwegia – komponenty samolotów F-35 (490 mln USD). W latach fiskalnych 2021 i 2022 na mocy kontraktów komercyjnych USA sprzedały około 3 razy więcej broni niż na mocy umów rządowych. W ciągu ostatnich 2 lat fiskalnych różnica ta znacznie się zmniejszyła, a DCS w FY2023 była dwukrotnie większa niż FMS. W FY2024 ustanowiono również rekord liczby nowych niejawnych umów sprzedaży broni, w tym dla Ukrainy.