Jan Płachta ma 99 lat i od wielu sezonów nie opuścił żadnego spotkania swej ukochanej Sandecji w Nowym Sączu. Jest o rok starszy od klubu, na którego odległy o trzy kilometry od swego mieszkania stadion przyjeżdża... na rowerze. Jeśli aura dopisuje. Przy brzydkiej pogodzie, wraz z o parę dekad młodszymi kolegami, organizuje wyprawy, rozpoczynające się na dwie, czasem trzy godziny przed meczami. - Sam nie wiem, skąd u mnie takie zdrowie - zastanawia się nestor sądeckich, a zapewne i europejskich kibiców. - Wyrosłem w biedzie. W domu czasem nie było co do ust włożyć, a jako dziecko na służbę do pewnego bogatego państwa z rodzinnej Siennej chodziłem 7 kilometrów boso po śniegu. Może to mnie tak zahartowało. Nie pamięta, kiedy po raz pierwszy pojawił się na trybunach obiektu Sandecji. Na pewno było to grubo przed drugą wojną, kiedy zatrudniony był w magistracie, z zadaniem dbania o czystość miejskich ulic, a piłkarze mecze rozgrywali na od dawna nieistniejącym stadionie na Błoniach. Po oswobodzeniu Nowego Sącza, Płachta zatrudnienie znalazł, jak większość jego rówieśników, w warsztatach kolejowych, patronujących Sandecji. Zawodnicy przenieśli się na nowoczesny jak na owe czasy obiekt przy alejach Wolności. On mieszkanie wynajmował całkiem niedaleko, nic zatem dziwnego, że na stadionie gościem był prawie codziennym. Uwielbiał przyglądać się treningom futbolistów, ale nie tylko. KKS był klubem wielosekcyjnym, kibicował więc pan Jan także hokeistom, bokserom, siatkarkom. Jako ulubionego piłkarza wymienia bramkarza Dudka, potężnego chłopa, którego i dzisiaj spotyka na meczach sądeckiej drużyny. Golkiper ten był sławny z tego, że przy upale straż pożarna wylewać musiała wodę na przedpole strzeżonej przezeń bramki (na wysuszoną, twardą murawę nigdy się nie rzucał), a za linią czekało pęto kiełbasy. Posilał się nią, kiedy akcja przenosiła się na połowę rywali. - Pod koniec lat 60. pracowałem społecznie przy budowie obecnego stadionu Sandecji - z dumą powiada nasz rozmówca. - W nagrodę zostałem porządkowym. Dorabiałem parę złotych do skromnej pensyjki kolejarskiej, a i szacunek u ludzi był jakby większy. Z tej funkcji została mi karta wolnego wstępu na wszystkie mecze mojej drużyny. Jan Płachta pasjonuje się piłką nożną, ale głównie w wydaniu lokalnym. Nie chce słyszeć o korupcji, przekrętach, sprzedawaniu i kupowaniu meczów. Bardzo przeżywa za to sukcesy i porażki swych ulubieńców. Wszystkich nazwisk nie pamięta, ale ma swoich faworytów. Nie wymieni ich jednak głośno, żeby inni nie poczuli się, jak to określa, pokrzywdzeni. Zagadnięty tydzień temu po meczu z Przebojem jeden z lekarzy nie mógł pojąć, jakim cudem blisko stuletni człowiek potrafi wsiąść na rower, ruszyć bez niczyjej pomocy i pokonać nim kilka kilometrów. - To niemożliwe - zawyrokował. - No to ja mu pokażę, że możliwe - oburzył się pan Janek. - W sobotę Sandecja gra z KSZO. Jeśli tylko słoneczko zaświeci, niech czeka na mnie przed bramą. Zobaczy staruszka na rowerze. Przyjadę nie tylko na ten mecz, ale i za dwa lata, na stulecie Sandecji. W sobotę świeciło słońce. Na mecz Sandecja - KSZO Jan Płachta przyjechał rowerem. (Dziennik Polski)

Jeśli dożyję setki (w co wątpię) to też chciałbym powspominać: kiedyś była bieda za młodu a teraz trzy Ligi Mistrzów wygrane pod rząd, to nie to co kiedyś ;)