23 grudnia 1864 roku odbył się finał procesu berlińskiego, który był kamieniem milowym w historii polskiego ruchu niepodległościowego. Proces ten, rozpoczęty 7 lipca tego samego roku, stanowił odpowiedź pruskiego rządu na działalność polskich patriotów, szczególnie w kontekście ich zaangażowania w powstanie styczniowe z 1863 roku. Na ławie oskarżonych znalazło się 149 Polaków, w większości pochodzących z Wielkiego Księstwa Poznańskiego, ówczesnej prowincji pruskiej. Oskarżenia dotyczyły głównie zdrady stanu, a konkretnie prób oderwania od Prus ziem, które historycznie były częścią Rzeczypospolitej. Wśród oskarżonych były postacie tak znaczące jak książę Jan Kanty Działyński, Władysław Bentkowski i Władysław Niegolewski. Proces odbywał się przed Kammergericht w Berlinie, ówczesnym najwyższym sądem pruskim. Wyroki, które zapadły tego grudniowego dnia, były surowe i miały charakter represyjny. Jedenastu z oskarżonych, w tym Działyński, zostało skazanych zaocznie na karę śmierci i konfiskatę majątku. Działyński, podobnie jak inni skazani, przebywał na emigracji, w jego przypadku we Francji, gdzie pozostał aż do ogłoszenia amnestii w 1869 roku. Pozostali oskarżeni otrzymali kary więzienia, zazwyczaj od jednego do dwóch lat. Ten proces był wyrazem polityki pruskiego rządu, mającej na celu stłumienie polskich aspiracji niepodległościowych i umocnienie władzy pruskiej nad ziemiami polskimi. Był to również sygnał dla innych narodów pod zaborami, pokazujący, jakie mogą być konsekwencje dążenia do niepodległości. Proces berliński miał długofalowe skutki dla polskiego ruchu narodowego, pogłębiając antagonizm między Polakami a władzami pruskimi i przyczyniając się do dalszego wzrostu nastrojów niepodległościowych wśród Polaków.

W Boże Narodzenie 1914 roku na zachodnim froncie I wojny światowej wydarzyło się coś, czego nikt nie przewidział. Ogłoszono krótki rozejm – a żołnierze z obu stron wyszli z okopów. Zamiast strzelać: kolędy, drobne prezenty, wspólne jedzenie. Był nawet mecz piłkarski. I stało się coś groźnego dla logiki wojny: ludzie zaczęli się poznawać. Okazało się, że „wróg” tęskni za domem, ma podobne lęki, te same potrzeby i poczucie humoru. Przestał być potworem z obcego plemienia. Kiedy rozejm odwołano, pojawił się problem. Wielu żołnierzy nie chciało już do siebie strzelać. Były odmowy walki, dezercje, a nawet egzekucje – po to, by złamać tę nagłą, niebezpieczną… życzliwość. Sedno tej historii jest aktualne. Skąd my to znamy? Żeby przemoc działała, trzeba obce grupy nastawić przeciwko sobie, wmówić im, że inni są zagrożeniem, zasługują na pogardę i nie dopuścić, by się poznali. Bo gdy się poznają, zaczynają rozumieć. A wtedy nienawiść ustępuje miejsca co najmniej obojętności, a czasem nawet empatii.

24 grudnia 1940 roku w KL Auschwitz miała miejsce pierwsza obozowa wigilia. Nie było to jednak miłe przeżycie dla więźniów obozu, ponieważ Niemcy ustawili na placu apelowym choinkę oświetloną elektrycznymi lampkami. Pod nią złożyli ciała więźniów zmarłych w czasie pracy oraz tych, którzy zamarzli podczas apelu. Lagerfuehrer Karl Fritzsch określił leżące pod choinką zwłoki mianem "prezentu" dla żyjących i zabronił śpiewania polskich kolęd. Rok później Niemcy zorganizowali równie dramatyczną Wigilię. W czasie powrotu z niewolniczej pracy przy budowie KL Auschwitz II-Birkenau do obozu macierzystego zabijali na miejscu jeńców z komand radzieckich, którzy nie byli w stanie iść o własnych siłach. Zginęło wówczas około 300 osób. 24 grudnia 1943 roku w Warszawie miało miejsce kuriozalne wydarzenie, które śmiało można określić jednym z cudów bożonarodzeniowych. Tramwajem z Czerniakowa na Pragę Północ jechała kobieta z kilkuletnią córeczką. Nie zważając na to, że w tym samym tramwaju jadą niemieccy żołnierze, zaintonowała kolędę "Cicha Noc". Z uwagi na zaistniałą sytuację wśród pasażerów zapadła cisza i konsternacja. Po chwili jednak ci sami podróżni przyłączyli się do śpiewu. Jednak całkowitym zaskoczeniem była reakcja niemieckich żołnierzy, którzy to wydarzenie potraktowali z wyjątkowym zrozumieniem i również przyłączyli się do wspólnego śpiewu z Polakami. 24 grudnia 1944 roku sotnia UPA Burłaki dowodzona przez Iwana Szemczyszyna dokonała napaści na wieś Ihrowica na Podolu. Wieś została ostrzelana z broni maszynowej przez kilka otaczających ją grup upowców. Zabito 89 Polaków. Dzieła zniszczenia dokonała idąca za mordercami ludność ukraińska,która rabowała polski dobytek. Następnego dnia ocaleli Polacy pogrzebali ofiary zbrodni i opuścili wieś. Po napadzie władze sowieckie nie przeprowadziły żadnego dochodzenia, co spowodowało, że miejscowi sprawcy mordu poczuli się bezkarnie. W 1945 roku zostało zabitych jeszcze kilka osób polskiej narodowości z mieszanych małżeństw.

26 grudnia 1991 roku - dzień formalnego rozwiazania Zwiazku Radzieckiego

27 grudnia 1918 roku rozpoczęło się historyczne Powstanie Wielkopolskie, kluczowy moment w walce o niepodległość Polski. Wydarzenie to miało miejsce w Poznaniu, gdzie już od jakiegoś czasu panowało napięcie związane z niepewnymi granicami między Niemcami a odrodzoną Polską. W mieście obecni byli niemieccy żołnierze, ale równocześnie polskie siły niepodległościowe intensywnie dążyły do przejęcia kontroli. Sytuacja w Poznaniu stała się bardziej napięta po przyjeździe Ignacego Jana Paderewskiego, znanego polskiego pianisty i działacza niepodległościowego, którego obecność była niepożądana przez pruskie władze. Jego przyjazd wywołał serię manifestacji, które szybko przerodziły się w otwarte walki między Polakami a Niemcami. W obliczu rosnącego chaosu, dowodzenie powstańcami przejął kapitan Stanisław Taczak. Dzięki zdecydowanym działaniom, na początku stycznia 1919 roku, Poznań znalazł się pod polską kontrolą. Powstanie szybko rozprzestrzeniło się na całą Wielkopolskę, przyciągając około 100 tysięcy ochotników, gotowych walczyć o niepodległość. Ostatecznie, dzięki połączonym wysiłkom powstańców i polskiej dyplomacji, reprezentowanej na konferencji wersalskiej, Wielkopolska została włączona w granice odrodzonej II Rzeczypospolitej Polskiej. To wydarzenie stało się jednym z decydujących momentów w procesie odzyskiwania przez Polskę niepodległości po latach zaborów. Powstanie Wielkopolskie, choć zakończone sukcesem, wiązało się z ogromnymi stratami ludzkimi. Zgromadzone informacje wskazują, że w wyniku tych wydarzeń życie straciło 2261 osób, w tym 136 do dziś pozostaje niezidentyfikowanych, określanych jako "NN". Wiele ofiar powstania, które poległy w boju, pozostaje bez znanych miejsc spoczynku – dotyczy to ponad 400 osób. Ponadto, istnieje niemal 700 mogił powstańców, o których brak jest jakichkolwiek informacji. Te dane, choć przygnębiające, rzucają światło na niezwykłą odwagę i poświęcenie tych, którzy brali udział w Powstaniu Wielkopolskim. Ich walka o wolność Polski często kończyła się najwyższym poświęceniem. Pamięć o tych bohaterach, którzy oddali życie za niepodległość kraju, jest kluczowym aspektem naszej narodowej tożsamości i głębokiego szacunku dla przeszłości. To przypomnienie o cenie wolności i niezłomności ducha, który przetrwał w sercach Polaków.

28 grudnia 1688 roku na Hali Śrubitej w Beskidzie Żywieckim doszło do znaczącego wydarzenia w historii polskiego zbójnictwa – ujęcia hetmana zbójnickiego Marcina Portasza, znanego również jako Martin Portaš czy Dzigosik. Portasz był notorycznym przestępcą, który zasłynął ze swojej działalności na terenach południowej Polski, zwłaszcza w regionie Żywiecczyzny. Pochodzący z Bystreca koło Dolnego Kubina na Orawie, Portasz przed przeniesieniem się na polskie tereny w 1680 roku, był aktywny w Austrii, Czechach, na Węgrzech i Śląsku. Jego 25-osobowa banda specjalizowała się w napadach na dwory i folwarki szlacheckie, szczególnie w rejonie pomiędzy Suchą Beskidzką, Makowem Podhalańskim a Żywcem. Portasz zyskał sławę ze względu na swoje okrucieństwo i bezwzględność. Jego działania doprowadziły do znacznego wzrostu niepokojów w regionie, co skłoniło władze do podjęcia działań. Kluczowym momentem, który przyczynił się do intensyfikacji poszukiwań bandy, był incydent z 16 lipca 1688 roku, kiedy to zbójnicy porwali urzędnika Marcina Jaszkę, a mimo otrzymania okupu, brutalnie go zamordowali. Ostatecznie, 28 grudnia 1688 roku, Portasz został pojmany przez miejscowych chłopów na Hali Śrubitej. Jego ujęcie było wynikiem zdrady ze strony matki jego kochanki, Reginy, która po śmierci córki postanowiła pomścić jej los, informując o miejscu pobytu Portasza. Po schwytaniu, Portasz został przewieziony do zamku w Żywcu, gdzie po procesie skazano go na śmierć. Wyrok wykonano 10 stycznia 1689 roku na wzgórzu Grojec, gdzie Portasz został poddany torturom, a następnie powieszony na haku. Jego brat Paweł również został skazany na śmierć i stracony w okrutny sposób. Historia Marcina Portasza jest do dziś opowieścią przesyconą mrokiem i brutalnością, która rzuca światło na mroczny rozdział w historii polskiego zbójnictwa. Jego postać, otoczona aurą okrucieństwa i bezwzględności, stała się niemal legendarna, symbolizując dzikie i bezlitosne oblicze przestępczości w Polsce w XVII wieku.

28 grudnia 1957 r. włądze czechosłowackie przekazały Prokuraturze Wojewódzkiej w Rzeszowie złapanego na własnym terenie zbrodniarza wojennego Józefa Kokota - mordercę rodziny Ulmów.

30 grudnia 1922 roku miał miejsce znaczący moment w historii świata – powstanie Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR). To wydarzenie oznaczało konsolidację kilku republik socjalistycznych w nową jednostkę państwową, co fundamentalnie zmieniło geopolityczny krajobraz XX wieku. Utworzenie ZSRR zostało sformalizowane w Moskwie, gdzie przedstawiciele pierwszych czterech republik związkowych podpisali deklarację o utworzeniu tej nowej federacji. Związek ten zjednoczył różnorodne narody i regiony pod scentralizowanym rządem, w którym dominującą rolę odgrywała partia komunistyczna. ZSRR, istniejący aż do swojego rozwiązania w 1991 roku, charakteryzował się reżimem totalitarnym, mającym głębokie i często tragiczne skutki dla milionów jego obywateli oraz dla globalnej polityki. Korzenie ZSRR sięgają Rewolucji Październikowej z listopada 1917 roku, kiedy to Włodzimierz Lenin stanął na czele bolszewików obalając tymczasowy rząd w Rosji i zakładając Rosyjską Federacyjną Socjalistyczną Republikę Radziecką (RFSRR). Kolejne lata przyniosły ekspansję wpływów sowieckich i powstanie dodatkowych republik radzieckich, takich jak Ukraińska i Białoruska SRR. Terytorium Związku Radzieckiego było ogromne, rozciągając się od Morza Bałtyckiego po Ocean Spokojny i obejmując ponad 22 miliony kilometrów kwadratowych. W swoim apogeum był domem dla około 293 milionów ludzi i składał się z 15 republik narodowych, każda z własną unikalną tożsamością kulturową i etniczną. Rządy w ZSRR charakteryzowała centralna rola Komunistycznej Partii, która przenikała wszystkie aspekty życia politycznego i publicznego. Wpływ partii był szczególnie widoczny pod rządami Józefa Stalina, który przejął kontrolę po śmierci Lenina. Rządy Stalina charakteryzowały się szeroko zakrojoną represją, w tym Wielkim Terrorem lat 30., który doprowadził do egzekucji i uwięzienia milionów osób, w tym członków samej partii komunistycznej, liderów wojskowych i zwykłych obywateli. ZSRR odegrał kluczową rolę w sprawach globalnych XX wieku, w tym znaczący wkład w pokonanie nazistowskich Niemiec podczas II wojny światowej. Jednak jego historia jest również naznaczona epizodami ciężkiej represji wewnętrznej, powszechnymi naruszeniami praw człowieka i narzucaniem swojego modelu rządzenia na państwa satelickie w Europie Wschodniej. ZSRR ostatecznie rozpadł się w grudniu 1991 roku, po okresie politycznych i ekonomicznych turbulencji. Rozpad ten oznaczał koniec znaczącej ery w historii świata i doprowadził do powstania 15 niepodległych republik, z Rosją jako największym państwem sukcesyjnym. Dziedzictwo Związku Radzieckiego nadal wpływa na globalną politykę, ekonomię i kulturę.

Masakra nad Wounded Knee, która miała miejsce 29 grudnia 1890 roku, jest jednym z najbardziej tragicznych wydarzeń w historii konfliktów między rdzennymi mieszkańcami Ameryki Północnej a rządem Stanów Zjednoczonych. Pod koniec lat 80. XIX wieku, większość Indian Wielkich Równin, w tym plemiona Lakotów (Siuksów), została zmuszona do życia w rezerwatach. W tym okresie, wśród Indian zyskał popularność Taniec Ducha, ruch religijny zapoczątkowany przez proroka Wovokę z plemienia Pajutów. Ta nowa religia, obiecująca odrodzenie tubylczej Ameryki i zniknięcie białych, była postrzegana przez rząd USA jako zagrożenie polityczne. 29 grudnia 1890 roku, 7. Pułk Kawalerii Stanów Zjednoczonych podjął działania mające na celu rozbrojenie grupy Lakotów Minneconjou pod wodzą Wielkiej Stopy, która znajdowała się w rezerwacie Pine Ridge w Dakocie Południowej. Proces rozbrajania eskalował, gdy jeden z Indian, Czarny Kojot, odmówił oddania swojego karabinu, co doprowadziło do wybuchu przemocy. Masakra nad Wounded Knee charakteryzowała się ogromną przewagą sił amerykańskich nad głównie nieuzbrojonymi Indianami, w tym kobietami i dziećmi. Żołnierze otworzyli ogień, używając między innymi działek maszynowych. W wyniku tego ataku zginęło około 153 Indian, a około 50 zostało rannych. Straty po stronie amerykańskiej wyniosły 25 zabitych i 39 rannych. Ciała ofiar znajdowano w promieniu 3 mil od miejsca masakry, co wskazuje na pościg i mordowanie uciekających Indian. Masakra ta jest uważana za symboliczny koniec wojen Indian w Ameryce Północnej. Generał Nelson Miles, będący świadkiem wydarzeń, pozbawił pułkownika Forsytha dowództwa nad 7. Pułkiem Kawalerii i doprowadził do jego wydalenia z armii. Jednakże masakra została przyjęta z aplauzem przez opinię publiczną, a pułkownik Forsyth został oczyszczony z zarzutów. Masakra nad Wounded Knee stała się symbolem indiańskiego męczeństwa i niesprawiedliwości, jakiej doświadczyli rdzenni Amerykanie. Jest to tragiczny przykład konsekwencji polityki rządowej wobec rdzennych mieszkańców Ameryki i ich kultury. Wydarzenia te pozostają ważnym, choć bolesnym, rozdziałem w historii Stanów Zjednoczonych, przypominającym o konfliktach i tragediach, które kształtowały naród amerykański. Masakra nad Wounded Knee jest przestrogą przed skutkami nietolerancji i braku zrozumienia dla innych kultur.

Gwoli uściślenia, Siuksowie poddali się batalionowi majora Whitesida, obiecali złożyć broń i udać się do rezerwatu . Na drugi dzień , owszem, oddano nieco starej i zużytej broni , podczas rozbrajania Indian/ pomiędzy którymi chodził szaman , podburzejąc ich do walki/ , jeden z nich zastrzelił niczego się nie spodziewającego wachmistrza , wtedy Siuksowie wyciągnęli ukryta broń i zaatakowali żołnierzy . Wywiązała się chaotyczna walka, nad którą nikt nie był w stanie zapanować . Siuksowie, wobec przewagi wojska zaczęli uciekać a kawalerzyści / przez jakiś czas / , w odwecie za Little Big Horn pardonu nie dawali . /nad Little Big Horn, Indianie bez litości mordowali nawet ciężko rannych/ . Straty Indian to około 180 zabitych , wojska 31 zabitych i około 40 rannych , z których kilku zmarło . Poległ kpt Wallace , który przeżył porażkę Custera, także pochodzący z Wróblowic na Dolnym Śląsku Gustav Korn , - opiekun słynnego konia, "Komancza" . Płk. Forsythe został kozłem ofiarnym wydarzeń , wskazuje na to wyraźnie list majora Whitesida do zony , dostępny w książce J. Wojtczaka " 40 największych bitew z Indianami" . Analizując to wydarzenie, powinniśmy też pomyśleć nad faktem - ile jest warte dane słowo .

3 stycznia 1925 roku to data o znaczącym wpływie na historię Włoch i świata. W tym dniu Benito Mussolini, będący u władzy od października 1922 roku po "Marszu na Rzym", wygłosił kluczowe przemówienie w parlamencie. To przemówienie oznaczało koniec systemu demokratycznego we Włoszech. Droga Mussoliniego do władzy rozpoczęła się od jego mianowania na premiera w 1922 roku, pod naciskiem Czarnych Koszul i zgodzie króla Wiktora Emanuela III. Początkowo jego przywództwo wydawało się legalne, ale szybko zaczął ingerować w procesy demokratyczne, zmieniając między innymi prawo wyborcze. Partia Faszystowska stosując zastraszanie i przemoc, zdobyła większość w parlamencie w wyborach 6 czerwca 1924 roku. Atmosfera polityczna we Włoszech pogorszyła się jeszcze bardziej po odkryciu ciała zamordowanego przeciwnika reżimu, Giacomo Matteottiego w sierpniu 1924 roku. W swoim przemówieniu 3 stycznia Mussolini ogłosił pełną "polityczną, moralną i historyczną" odpowiedzialność za wszystko, co się wydarzyło. Przyznał sobie nieograniczone pełnomocnictwa, a Narodowa Partia Faszystowska stała się jedyną legalną partią we Włoszech. Obiecał wprowadzić spokój i ciszę w państwie, "prośbą jeżeli to będzie możliwe lub siłą jeżeli to będzie konieczne". To przemówienie było jasnym sygnałem zamiaru całkowitego stłumienia opozycji antyfaszystowskiej. Konsekwencje działań Mussoliniego były dalekosiężne. Jego rządy coraz bardziej przybierały charakter dyktatorski, dążąc do wskrzeszenia wielkości Imperium Rzymskiego. Obejmowało to centralizację władzy i ekspansję terytorialną Włoch, szczególnie w Afryce Wschodniej. Jednak ambicje Mussoliniego wprowadziły Włochy do II wojny światowej nieprzygotowane, co skutkowało licznymi porażkami militarnymi i ostatecznie przyczyniło się do jego upadku. Benito Mussolini został stracony 28 kwietnia 1945 roku. W ostatnich dniach II wojny światowej, gdy sytuacja Włoch stała się coraz bardziej niepewna, Mussolini próbował uciec do Szwajcarii. Został jednak rozpoznany i schwytany przez włoskich partyzantów w miejscowości Giulino di Mezzegra, niedaleko jeziora Como. Po schwytaniu Mussolini został rozstrzelany wraz z kilkoma towarzyszami, w tym swoją kochanką Clarą Petacci. Po egzekucji ciało Mussoliniego zostało przewiezione do Mediolanu, gdzie został wystawiony publicznie na stacji benzynowej Piazzale Loreto. Jego ciała zawieszono głową w dół, co miało symbolizować hańbę i upokorzenie. To brutalne wydarzenie było zarówno aktem zemsty, jak i ostrzeżeniem dla innych faszystów oraz wyrazem ulgi i triumfu dla przeciwników reżimu Mussoliniego. Te wydarzenia podkreślają dramatyczną zmianę w politycznym krajobrazie Włoch pod rządami Mussoliniego, od systemu demokratycznego do dyktatury faszystowskiej i jej ostateczny upadek, pozostawiając znaczący ślad w historii świata.

6 stycznia 754 roku był przełomowym dniem w historii Europy. Pepin Krótki został namaszczony na króla Franków przez papieża Stefana II. To wydarzenie miało ogromne znaczenie zarówno dla Pepina, jak i dla Kościoła katolickiego, ponieważ było to pierwsze w historii namaszczenie świeckiego władcy przez papieża. Papież Stefan II, zagrożony przez longobardzkiego króla Aistulfa, szukał sojusznika wśród plemion germańskich i znalazł go w Pepinie Krótkim, synu Karola Młota. Pepin przejął władzę w państwie Franków od Merowingów, szukał legitymizacji swojej władzy i uznał papieskie namaszczenie za korzystne rozwiązanie. W zamian za to zobowiązał się do pomocy w walce z Aistulfem. Pepin Krótki po objęciu władzy, dokonał zamachu stanu detronizując króla Childeryka III. Został konsekrowany na króla Franków przez świętego Bonifacego w 751 roku jako pierwszy władca z dynastii Karolingów. Jego prawo do władzy zostało zalegalizowane przez papieża Stefana II, który namaszczył go w bazylice Saint-Denis pod Paryżem w 754 roku. To wydarzenie miało ogromne znaczenie dla przyszłych stosunków państwo-kościół i dla losów państwa papieskiego. W 756 roku po zwycięstwie nad Aistulfem, Pepin przekazał część zdobytych ziem papiestwu. Ta tzw. Darowizna Pepina stała się podstawą przyszłego Państwa Kościelnego, które przetrwało aż do 1870 roku. Dzięki temu działaniu, Karolingowie zajęli miejsce cesarzy bizantyńskich jako opiekunów Kościoła i wiary. Pepin Krótki przez swoje działania i sojusz z Kościołem, nie tylko umocnił swoją władzę, ale również przyczynił się do powstania Państwa Papieskiego, które odegrało kluczową rolę w średniowiecznej Europie.

17 stycznia 1919 roku w Polsce rozpoczęto prace nad konstytucją dla odrodzonego państwa. W tym dniu powołano Biuro Konstytucyjne przy Prezesie Rady Ministrów, które miało za zadanie przygotować projekty nowej ustawy zasadniczej. W wyniku tych prac powstały trzy różne projekty konstytucji, każdy prezentujący inną wizję ustroju państwa. W lutym 1919 roku Sejm Ustawodawczy zebrał się, aby określić zasady funkcjonowania państwa do czasu uchwalenia właściwej konstytucji. W tym celu przyjęto tzw. Małą Konstytucję, która powierzała marszałkowi Józefowi Piłsudskiemu dalsze sprawowanie urzędu Naczelnika Państwa. Mała Konstytucja nie wprowadzała podziału władz, a Sejm Ustawodawczy miał nadrzędną pozycję nad innymi organami państwowymi. Prace nad właściwą konstytucją trwały od maja 1919 roku. Powołano specjalną Komisję Konstytucyjną, która miała opracować własny projekt konstytucji na bazie projektów złożonych przez rząd i poszczególne partie polityczne. Projekt ten, zbliżony do projektu "Ankiety", stał się przedmiotem dyskusji na plenum Sejmu w lipcu 1920 roku. 17 marca 1921 roku Sejm Ustawodawczy uchwalił Konstytucję marcową. Była to pierwsza nowoczesna polska konstytucja, wprowadzająca egalitarny ustrój republiki demokratycznej o parlamentarno-gabinetowym systemie rządów. Konstytucja ta znosiła wszelkie przywileje stanowe obywateli i przyznawała władzę zwierzchnią Narodowi Polskiemu, który sprawował ją za pośrednictwem specjalnych organów. Konstytucja składała się z siedmiu rozdziałów i 126 artykułów. Mimo uchwalenia w 1921 roku, wiele postanowień Konstytucji marcowej weszło w życie dopiero po wyborach do parlamentu w 1922 roku i wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej. Konstytucja ta została uchylona przez Sejm 24 kwietnia 1935 roku i zastąpiona przez konstytucję kwietniową.

26 stycznia 1699 roku został podpisany Traktat w Karłowicach, kluczowy dokument kończący długotrwały konflikt między Ligą Świętą, a Imperium Osmańskim. Liga Święta, zrzeszająca Państwo Kościelne, Republikę Wenecką, Austrię (jako Święte Cesarstwo Rzymskie), Rzeczpospolitą Obojga Narodów i Carstwo Rosyjskie, zmierzyła się z potęgą osmańską i jej sojusznikami, w tym Chanatem Krymskim. Geneza tego historycznego momentu sięga roku 1683, kiedy to nieudana wyprawa wezyra Kara Mustafy pod Wiedeń rozpoczęła serię konfliktów trwających przez 16 lat. Wojna ta rozciągała się na ogromny obszar, od Krety, przez Albanię, Węgry, Karpaty, aż po granice krymsko-rosyjskie. Wyczerpanie wojenne oraz ciągłe klęski na lądzie i morzu skłoniły Turcję do poszukiwania pokoju. Traktat w Karłowicach przyniósł znaczące zmiany terytorialne. Turcja musiała zrezygnować z Chorwacji, większości Królestwa Węgier i Siedmiogrodu na rzecz Monarchii Habsburgów, a także z Ukrainy Prawobrzeżnej i Podola, które przeszły pod kontrolę Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Republika Wenecka odzyskała Dalmację, część Peloponezu oraz wyspy na Morzu Jońskim i Egejskim. Carstwo Rosyjskie z kolei przejęło twierdzę Azow nad Morzem Azowskim. Traktat zakończył 255 lat wojen polsko-tureckich i zasadniczo przemodelował układ sił w Europie, otwierając nowy rozdział w stosunkach międzynarodowych regionu.

27 stycznia 1606 roku rozpoczął się proces oskarżonych o udział w Spisku Prochowym, czyli jednym z najbardziej znaczących wydarzeń w historii Anglii. Spisek odkryty w nocy z 4 na 5 listopada 1605 roku, był próbą zamachu na króla Jakuba I oraz angielski parlament, zorganizowaną przez grupę angielskich katolików. W centrum tego spisku stał Guy Fawkes, znaleziony z 36 beczkami prochu w podziemiach Parlamentu, co miało doprowadzić do eksplozji podczas otwarcia sesji parlamentarnej. Inicjatorem spisku był Robert Catesby, arystokrata z katolickiej rodziny, który zgromadził wokół siebie grupę katolików, mających na celu zgładzenie króla i wywołanie antykrólewskiego powstania. Ich plan był śmiały i radykalny – umieszczenie ładunków wybuchowych w podziemiach parlamentu i detonacja w momencie otwarcia obrad. W przypadku powodzenia, zginąłby nie tylko Jakub I, ale także członkowie Izby Lordów i Izby Gmin. Odkrycie spisku nastąpiło po częściowym zdradzeniu planów przez samych spiskowców, którzy ostrzegli Williama Parkera, barona Monteagle, aby nie pojawiał się w parlamencie w wyznaczonym dniu. Po aresztowaniu Fawkesa szybko schwytano większość uczestników spisku. Proces, który rozpoczął się 27 stycznia 1606 roku był szybki i bezlitosny. Ośmiu zamachowców zostało skazanych na śmierć przez powieszenie i poćwiartowanie. Guy Fawkes w dniu swojej egzekucji, skoczył z szafotu i złamał kark, by uniknąć okrutnej śmierci. Wydarzenia te miały dalekosiężne skutki, nie tylko dla Anglii, ale i dla całej Europy. Stały się symbolem walki z terroryzmem i ekstremizmem religijnym. W Wielkiej Brytanii dzień odkrycia spisku, jest obchodzony jako Guy Fawkes Night, czyli Noc Guya Fawkesa. 5 listopada palone są kukły Fawkesa oraz odbywają się pokazy sztucznych ogni.

Bitwa pod Kalnikiem, która miała miejsce 28 stycznia 1606 roku, była znaczącym wydarzeniem w czasie wojen z Tatarami. Orda dobrudzka i białogrodzka, dowodzona przez Kantymira, wtargnęła na Podole i Ukrainę. W odpowiedzi hetman wielki koronny Stanisław Żółkiewski zebrał 10-tysięczne wojsko, składające się z chorągwi kwarcianych i prywatnych i zajął pozycje niedaleko Kalnika nad rzeką Udycz. Celem Żółkiewskiego było zorganizowanie zasadzki na powracających z łupieżczej wyprawy Tatarów. Jego wojska zostały tak dobrze zamaskowane, że przednia straż tatarska nie była w stanie ich wykryć. Gdy główne siły tatarskie, liczące około 5 tysięcy ludzi, pojawiły się pod Kalnikiem, hetman zaangażował je w walkę od czoła, a następnie rzucił do boju ukryty odwód. Tatarzy zostali rozbici i rozproszeni. Pościg trwał kilka mil i doprowadził do całkowitego rozgromienia ordy. W wyniku bitwy Tatarzy stracili kilkuset ludzi oraz wszystkie zdobyte łupy i jasyr. Stanisław Żółkiewski był jedną z najbardziej znaczących postaci w historii Rzeczypospolitej Obojga Narodów, szczególnie w okresie jej szczytowej potęgi. Urodzony w 1547 roku, Żółkiewski zyskał sławę jako wybitny dowódca wojskowy i polityk. Jego kariera wojskowa obejmowała udział w wielu konfliktach, w tym w wojnach z Moskwą i Szwecją, a także w walkach przeciwko powstaniom kozackim i najazdom tatarskim. Jego największym osiągnięciem było zwycięstwo w bitwie pod Kłuszynem w 1610 roku, które miało kluczowe znaczenie dla późniejszego zajęcia Moskwy przez wojska polskie. Żółkiewski był również znany ze swoich umiejętności dyplomatycznych i zaangażowania w sprawy wewnętrzne państwa. Zginał w 1620 roku w bitwie pod Cecorą, co było dużym ciosem dla Rzeczypospolitej. Jego życie i kariera do dziś są symbolem męstwa, umiejętności dowódczych i oddania sprawie państwa.

29 stycznia 1863 roku miała miejsce jedna z najbardziej tragicznych i brutalnych chwil w historii Stanów Zjednoczonych, znana jako Masakra nad Bear River. To wydarzenie, które rozegrało się w pobliżu dzisiejszego miasta Preston w stanie Idaho, stanowiło kulminację napięć między białymi osadnikami, a rdzennymi mieszkańcami Ameryki Północnej, Szoszonami. Przyczyny tego krwawego konfliktu tkwiły w serii drobnych incydentów i wzajemnych antagonizmach, które miały miejsce na pograniczu ówczesnych terytoriów Waszyngtonu i Utah. Biali osadnicy oskarżali Indian o kradzieże koni i bydła, często karząc domniemanych złodziei śmiercią. Z kolei Szoszoni atakowali samotnych wędrowców i farmy, poszukując żywności i mszcząc się za doznane wcześniej krzywdy. Wojska amerykańskie dowodzone przez pułkownika Patricka Edwarda Connora wyruszyły z Fort Douglas przeciwko Szoszonom. Siły indiańskie składały się z około 300 wojowników, którzy oszańcowali się w swoim obozie za rzeką Bear River, wraz z około 200 kobietami i dziećmi. Konflikt rozpoczął się krótko po wschodzie słońca 29 stycznia, gdy Amerykanie w sile 200 żołnierzy kawalerii dotarli do obozu Indian, rozpoczynając przeprawę przez rzekę. Pierwszy atak został odparty przez Szoszonów, ale po przeprawie głównych sił Connora, Amerykanie otoczyli przeciwnika w wąwozie, zamknęli drogę ewentualnej ucieczki i rozpoczęli ostrzał. Wielu Indian próbowało uciekać przez rzekę, ale na jej drugim brzegu wpadali w ręce Amerykanów i byli zabijani. Biali zabijali nie tylko wojowników, ale również wiele kobiet, dzieci i starców. W wyniku masakry zginęło 384 Indian, w tym kobiety i dzieci, oraz 27 Amerykanów. Masakra nad Bear River jest przykładem brutalności i tragedii, jakie niosły ze sobą konflikty między rdzennymi mieszkańcami Ameryki, a europejskimi osadnikami, będąc jednocześnie częścią szerszego kontekstu ekspansji terytorialnej i kulturowej, która kształtowała historię Stanów Zjednoczonych.

Traktat pokojowy zawarty 1 lutego 1411 roku prawdopodobnie na wiślanej wyspie Kępa Bazarowa bądź na Ratuszu Staromiejskim w Toruniu między Polską i Litwą a Krzyżakami, kończący tzw. wielką wojnę z lat 1409–1411. Kwestia miejsca do dziś jest sporna i nie w pełni pewna... Królestwo Polskie odzyskało ziemię dobrzyńską z zamkami w Złotorii i Bobrownikach...Choć kończył on "wielką wojnę", jego postanowienia powszechnie uznaje się za nieproporcjonalne do wielkiego zwycięstwa pod Grunwaldem. Kluczowe postanowienia traktatu: • Ziemia dobrzyńska: Polska odzyskała to terytorium. • Żmudź: Przyznana Litwie, ale tylko tymczasowo – do śmierci Władysława Jagiełły i księcia Witolda. • Odszkodowanie: Zakon musiał wypłacić gigantyczną kwotę 100 tysięcy kop groszy czeskich za wykup jeńców. • Kwestie sporne: Sprawy Santoka i Drezdenka oddano pod sąd polubowny. Choć pokój nie przyniósł Polsce Pomorza Gdańskiego (odzyskanego dopiero przez II pokój toruński w 1466 r.), to jednak złamał potęgę finansową Krzyżaków i powstrzymał ich ekspansję..

30 stycznia 1933 roku jest datą kluczową w historii Niemiec i całego świata. Tego dnia Adolf Hitler został mianowany kanclerzem Niemiec przez prezydenta Paula von Hindenburga. To wydarzenie oznaczało początek rządów NSDAP w Rzeszy. Po wyborach 6 listopada 1932 roku partia Hitlera, zdobywając 33,1% głosów, stała się największym ugrupowaniem w parlamencie, mimo że był to wynik gorszy niż w poprzednim głosowaniu, gdzie NSDAP otrzymała 37% głosów. Prezydent Hindenburg początkowo zwlekał z mianowaniem Hitlera na szefa rządu, próbując stworzyć gabinet koalicyjny z partiami konserwatywnymi, ale ostatecznie zdecydował się przekazać władzę Hitlerowi, przy jednoczesnym obsadzeniu kluczowych ministerstw konserwatystami. Jednakże te zabezpieczenia okazały się niewystarczające, gdyż Hitler szybko zaczął umacniać swoją władzę, aresztując dziesiątki tysięcy socjalistów i komunistów. Niecałe dwa miesiące po zaprzysiężeniu 23 marca 1933 roku, prezydent uwolnił rząd od ograniczeń parlamentarnych, a 14 lipca NSDAP stała się jedyną legalnie działającą partią w Niemczech. Adolf Hitler, który dołączył do Niemieckiej Partii Robotniczej w 1919 roku, szybko stał się jej liderem i przekształcił ją w NSDAP. Po nieudanym puczu monachijskim w 1923 roku i krótkim pobycie w więzieniu Hitler odbudował partię i zaczął legalnie uczestniczyć w wyborach. Początkowo NSDAP nie odnosiła spektakularnych sukcesów, ale sytuacja zmieniła się z nadejściem wielkiego kryzysu ekonomicznego. Wzrost inflacji i bezrobocia pozwoliło Hitlerowi na rozszerzenie swojego wpływu. W wyborach parlamentarnych w 1930 roku NSDAP stała się drugą siłą polityczną w Niemczech, a w lipcowych wyborach w 1932 roku partia ta odniosła spektakularny sukces, zdobywając 37% poparcia i stając się największą partią w Reichstagu. Mimo spadku poparcia do 33% w listopadzie 1932 roku NSDAP utrzymała status największej partii. Władza absolutna Hitlera została umocniona po pożarze Reichstagu w lutym 1933 roku, co umożliwiło mu wprowadzenie rządów totalitarnych. Rządy Adolfa Hitlera i jego polityka ekspansji doprowadziły do wybuchu II wojny światowej, jednego z najbardziej niszczycielskich konfliktów w historii ludzkości. Wojna przyniosła ogromne zniszczenia na skalę globalną, zarówno w sferze ludzkiej, jak i materialnej. Szczególnie tragiczne były działania Hitlera i nazistów wobec ludności cywilnej, w tym systematyczne ludobójstwo znane jako Holokaust, które doprowadziło do śmierci milionów Żydów oraz przedstawicieli innych narodowości i grup społecznych.

4 lutego 1945 roku rozpoczęła się jedna z najważniejszych konferencji II wojny światowej, czyli konferencja jałtańska. Spotkanie to odbywające się na Krymie, zgromadziło przywódców trzech głównych mocarstw alianckich: Józefa Stalina z ZSRR, Franklina Delano Roosevelta z USA oraz Winstona Churchilla z Wielkiej Brytanii. Celem konferencji było omówienie i ustalenie kształtu powojennego ładu w Europie, a decyzje zapadając na niej miały ogromny wpływ na dalsze losy kontynentu. W trakcie obrad, które trwały do 11 lutego, podjęto szereg kluczowych decyzji. Jedną z nich było ustalenie przyszłego podziału Niemiec na cztery strefy okupacyjne oraz zobowiązanie do obarczenia Niemiec reparacjami wojennymi. Ponadto Stalin zobowiązał się do przystąpienia do wojny przeciwko Japonii po pokonaniu Niemiec, w zamian za co ZSRR miał otrzymać południowy Sachalin oraz Wyspy Kurylskie. Jednakże dla Polski i jej przyszłości, konferencja jałtańska miała szczególnie dalekosiężne konsekwencje. W praktyce alianci zgodzili się na włączenie Polski w strefę wpływów radzieckich, ustalając jej powojenne granice. Linia Curzona stała się wschodnią granicą Polski, co oznaczało utratę Kresów Wschodnich na rzecz ZSRR. W zamian Polska miała otrzymać ziemie na zachodzie, które dotychczas należały do Niemiec. Ustalono również, że w Polsce powstanie Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej, mający szerokie oparcie polityczne. Konferencja jałtańska stała się symbolem zdrady aliantów wobec Polski i zgody na podporządkowanie Europy Środkowo-Wschodniej wpływom Stalina. Decyzje dotyczące Polski, choć miały brzmieć obiecująco w deklaracjach o silnym, niepodległym i demokratycznym państwie. W praktyce jednak nie oceniły prawdziwych intencji Stalina i doprowadziły do dramatu Polski, który rozpoczął się od momentu publicznego ogłoszenia postanowień konferencji. Skutki Jałty były długotrwałe i odczuwalne przez dekady, zarówno w Polsce, jak i w całej Europie Środkowo-Wschodniej, stanowiąc początek nowego podziału kontynentu na strefy wpływów.