Pierwsze objawienie Jezusa Miłosiernego św. Faustynie Kowalskiej miało miejsce 22 lutego 1931 roku w Płocku. W swojej celi zakonnej zobaczyła Chrystusa w białej szacie z dwoma promieniami (czerwonym i bladym) wychodzącymi z serca. Jezus polecił jej namalować obraz z podpisem: „Jezu, ufam Tobie”. Miejsce: Klasztor Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Płocku. Wizja: Jezus w postawie stojącej, z jedną ręką wzniesioną do błogosławieństwa, a drugą opartą na piersi. Promienie: Czerwony (krew) i blady (woda) – oznaczające krew i wodę, które wytrysnęły z otwartego serca Jezusa. Przesłanie: Żądanie ustanowienia Święta Miłosierdzia Bożego w pierwszą niedzielę po Wielkanocy. To wydarzenie zapoczątkowało orędzie o Bożym Miłosierdziu, które Faustyna opisała w swoim Dzienniczku.

22 lutego 1848 roku we Francji wybuchła rewolucja lutowa, która zapisała się w historii jako przełomowe wydarzenie, zamykając epokę monarchii lipcowej, która od 1830 roku funkcjonowała pod egidą konstytucyjnych rządów króla Ludwika Filipa I. Wydarzenie to zapoczątkowało zmiany, które doprowadziły do upadku monarchii i ustanowienia II Republiki Francuskiej. Rewolucja wybuchła w Paryżu, gdzie niezadowolenie publiczne, podsycane przez liberałów i republikanów, przerodziło się w rozruchy. Bezpośrednią przyczyną zamieszek był zakaz organizowania publicznych "bankietów", które służyły jako platforma do domagania się reform wyborczych i krytykowania polityki premiera François Guizota. Przeciwnicy króla i jego rządu szybko przejęli kontrolę nad miastem. W obliczu odmowy Ludwika Filipa, by nakazać strzelanie do protestujących Paryżan, abdykował na rzecz swojego wnuka, Filipa Orleańskiego, 24 lutego. Tego samego dnia, o godzinie 15, Alphonse de Lamartine, poeta i dramaturg, proklamował Drugą Republikę Francuską w otoczeniu rewolucjonistów. Do wieczora powołano rząd tymczasowy, w skład którego weszli, oprócz Lamartine'a, także znane postacie, jak socjalista Louis Blanc. Rewolucja zakończyła się 25 lutego, dając początek republice, która przetrwała do 1852 roku. W tym okresie zniesiono niewolnictwo w koloniach, usunięto cenzurę oraz wprowadzono wolność prasy i stowarzyszeń. Komisja Luksemburska, na czele z Louisem Blancem, miała za zadanie rozwiązać problemy robotników. Jednak początkowy duch inkluzji rewolucji osłabł, gdy nowo wybrana zgromadzenie, zdominowane przez monarchistów i burżuazję, wycofało ustępstwa wobec robotników, prowadząc do dalszych niepokojów i ostatecznie do wzrostu władzy Ludwika Napoleona Bonaparte, który po dokonaniu zamachu stanu ogłosił się cesarzem Napoleonem III. Rewolucja lutowa była znaczącym wydarzeniem, które nie tylko przekształciło Francję z monarchii konstytucyjnej w republikę, ale także zapoczątkowało ruchy rewolucyjne w całej Europie, przyczyniając się do szerszej "Wiosny Ludów".

26 lutego 1768 roku odbył się wyjątkowy moment w historii Polski, znany jako sejm "repninowski". Nazwa tego sejmu pochodzi od rosyjskiego posła Nikołaja Repnina, który wywarł decydujący wpływ na jego przebieg. W tym okresie Rzeczpospolita znajdowała się już pod silnym wpływem Rosji, co znalazło odzwierciedlenie w działaniach Repnina, mających na celu zapewnienie dominacji rosyjskiej w polskiej polityce. Podczas sejmu uchwalono prawa kardynalne, które potwierdziły dotychczasowe przywileje szlacheckie. Wśród nich znalazły się zasady takie jak wolna elekcja, nietykalność osobista szlachty, a także prawo do wypowiadania posłuszeństwa królowi. Zmiany te były reakcją na próby reform, które miały miejsce kilka lat wcześniej, podczas sejmu konwokacyjnego w 1764 roku, przygotowującego elekcję Stanisława Augusta Poniatowskiego. Sejm "repninowski" stanowił więc wyraz sprzeciwu wobec tych reform, przywracając między innymi zasadę liberum veto, która pozwalała każdemu posłowi na zablokowanie uchwał sejmu. Interwencja Repnina i wpływ Rosji na sejm były tak silne, że Rzeczpospolita stała się de facto protektoratem rosyjskim, z carycą Katarzyną II jako gwarantem postanowień sejmu. Sejm "repninowski" jest symbolem zewnętrznej dominacji, które przyczyniły się do późniejszych zawirowań Rzeczypospolitej.

10.04.2010r. - Katastrofa polskiego samolotu pod Smoleńskiem. Zginęło 96 osób - wszyscy pasażerowie i członkowie załogi, wśród nich prezydent RP Lech Kaczyński. Mieli wziąć udział w uroczystościach z okazji 70. rocznicy zbrodni katyńskiej.

Tak trochę nie wiedziałem czy wrzucić tutaj czy do "Europejskiego futbolu" , w razie czego proszę moderatorów o przeniesienie : 2 maja 1998 - FC Kaiserslautern zapisał się w historii Bundesligi jako pierwszy beniaminek, który bezpośrednio po awansie zdobył tytuł mistrza Niemiec. Ekipa "czerwonych diabłów" pod wodzą legendarnego Otto Rehhagela zapewniła sobie tytuł mistrzowski w 33 kolejce pokonując na własnym boisku VfL Wolfsburg 4:0. To jak dotad jedyny taki przypadek w ponad 60-letniej historii Bundesligi. Drugie miejsce zajęli bawarczycy, którzy w kwietniu 1996 zwolnili Rehhagela albo jak kto woli "Króla Otto" PS. To właśnie ten skład wymienia legendarny obrońca Tomasz Hajto w kultowym "warto wspomnieć zwycięski skład Kaiserslautern.." :)

3 maja 1791 roku, za króla Stanisława Augusta Poniatowskiego została wprowadzona Konstytucja, która miała zreformować upadające już państwo polskie.

20 maja 1901 We Wrześni niemiecki nauczyciel brutalnie ukarał 14 polskich dzieci za odmowę odpowiadania po niemiecku na lekcji religii. Dzieci nie chciały wyrzec się własnego języka i wiary - za sprzeciw spotkały je kary cielesne. To wydarzenie stało się początkiem słynnego strajku dzieci wrzesińskich, który szybko przerodził się w symbol oporu przeciw germanizacji w zaborze pruskim. Rodzice stanęli po stronie swoich dzieci, a sprawa odbiła się echem w całej Europie. Września stała się symbolem walki o polską tożsamość, język i godność.

25 maja 1948 – Warszawa, godziny wieczorne. W podziemiach mokotowskiego więzienia Rotmistrz Witold Pilecki zostaje zabity strzałem w tył głowy. Nie przez Niemców. Nie przez Sowietów. Przez „polski” komunistyczny aparat śmierci. Najgorsze bestie. Człowiek, który dobrowolnie poszedł do Auschwitz, żeby tworzyć tam ruch oporu i wysyłać raporty o niemieckich zbrodniach, po wojnie został uznany za wroga ludu. Torturowano go przez wiele miesięcy. Łamano ciało. Próbowano złamać ducha – bez skutku. Na procesie powiedział: „Starałem się żyć tak, abym w godzinie śmierci mógł się raczej cieszyć niż lękać.” Nie dano mu nawet grobu. Do dziś nie wiadomo, gdzie go zakopano.

[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2026-07/1783188244-249.jpg[/img]

10 lipca 1943 Zygmunt Rumel roku udał się do kwatery lokalnego dowództwa SB OUN wraz z przedstawicielem Okręgu Wołyńskiego AK Krzysztofem Markiewiczem „Czortem” i woźnicą Witoldem Dobrowolskim. Wszyscy trzej zostali tam aresztowani i zabici. Według przekazów rodzinnych, które przytaczała poetka Anna Kamieńska, Rumel został rozerwany końmi. Zygmunt Jan Rumel urodził się w lutym 1915 roku w Piotrogrodzie, w rodzinie polskich patriotów. Jako dziecko zamieszkał na Wołyniu, który stał się jego ukochaną krainą. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, ale całym sercem pozostał związany z Kresami. Działał społecznie, redagował prasę, prowadził zajęcia edukacyjne w Różynie, a przede wszystkim pisał poezję. Jego wiersze często opisywały piękno Wołynia i wewnętrzne rozdarcie między Polską a Ukrainą. Pisał o tym w słynnym wierszu „Dwie matki”: [i]Dwie mi Matki-Ojczyzny hołubiły głowę – Jedna grzebień bursztynu czesała we włos Druga rafy porohów piorąc koralowe Zawodziła na lirach dolę ślepą – los…[/i] [img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2026-07/1783712744-087.jpg[/img]