.Z Marcinem Dudzińskim - jednym z kilkunastu piłkarzy, którzy pod wodzą trenera Wojciecha Stawowego wywalczyli dwa awanse dla Cracovii z III do I ligi ? rozmawia Daniel Weimer z Dziennika Polskiego. - Jak to się stało, że zawodnik mający za sobą udane występy w ekstraklasie ląduje nagle w czwartej lidze śląskiej? Pański poprzedni klub - Koszarawa Żywiec - pojawił się w Pańskiej biografii całkiem nieoczekiwanie... - Zadecydował o tym nieszczęśliwy przypadek - powiedział nam Marcin Dudziński. - Jesienią 2006 roku, jako gracz Górnika Zabrze, w trzech miejscach złamałem rękę. Spowodowało to naturalnie przerwę w treningach. Wiosną tego roku, kiedy zgłosiłem się na zajęcia prowadzone przez ówczesnego szkoleniowca Zdzisława Podedwornego, dowiedziałem się, że Górnik nie przedłuży ze mną kontraktu. Przyznam, że niemile mnie to zaskoczyło. Kluby pierwszoligowe miały pozamykane już kadry swych zespołów, obóz przepracowałem więc z Unią Janikowo. Wraz z żoną podjęliśmy jednak decyzję, że nie będziemy się jednak wyprowadzać ze Śląska. Wówczas, w ostatniej niemal chwili, propozycję złożyła mi Koszarawa. Przyjąłem ją, również z tego względu, że do Żywca dojeżdżało z Zabrza trzech innych młodych piłkarzy Górnika. W swym nowym klubie stworzyłem wraz z Krzyśkiem Bizackim niezły duet napastników, który znacząco przyczynił się do wywalczenia awansu do trzeciej ligi. Kontrakt z Koszarawą podpisany miałem do końca roku. - I wówczas zjawił się Kolejarz? - Właśnie. Graliśmy sparing z tym klubem, musiałem wpaść w oko działaczom klubu ze Stróż. W Koszarawie nie bardzo układało się pod względem organizacyjnym, a wyglądało na to, że pod Grybowem tworzy się ciekawa drużyna. Występować w niej mieli moi koledzy Artek Prokop i Tomek Księżyc. Później dołączył jeszcze Adam Giesa. Z czasów występów w Cracovii znałem ponadto trenera Mirosława Hajdę [wywalczył z juniorami Cracovii brązowy medal MP - przyp. TP!]. To wszystko sprawiło, że zdecydowałem się na zmianę barw klubowych. - Czy teraz, po miesięcznym pobycie w Stróżach, nie żałuje Pan tamtej decyzji? - W żadnym przypadku. Atmosfera w zespole jest znakomita. Działacze, z senatorem Stanisławem Kogutem na czele, dbają o zawodników, odczuwalny jest klimat sprzyjający zrobieniu wyniku. Jedyny problem wynika z faktu, że my - nowi gracze - spotkaliśmy się późno, tuż przed rozpoczęciem rozgrywek. Drużyna nie jest więc jeszcze należycie zgrana. Ale osiągane dotąd rezultaty, szczególnie niedawne zwycięstwo odniesione w Łęcznej nad Górnikiem, uważanym przecież za głównego faworyta do pierwszej ligi, świadczą o tym, że z meczu na mecz powinno być lepiej. Żeby jeszcze w Stróżach boisko było większe, sprzyjające grze piłką, mógłbym mówić o stanie idealnym. - Po wygranej z Górnikiem, teraz Kolejarz jawi się jako kandydat nr 1 do zajęcia pierwszego miejsca na koniec rozgrywek. Udźwigniecie tę presję? - Przed sezonem sami nie byliśmy pewni, jak to wszystko wypali. Wiadomo, że w Stróżach spotkali się piłkarze z różnych stron Polski, którzy próbują, oczywiście, pod ręką trenera Hajdy, stworzyć rozumiejący się kolektyw. Mecz w Łęcznej dowiódł, że zaczynamy być monolitem. To nieważne, że zwycięskiego gola strzeliłem właśnie ja. Na zwycięstwo w równym stopniu zapracował cały zespół. Pojawili się w nim także wychowankowie Kolejarza, a gol jednego z nich Krzyśka Szymczyka przesądził nawet o wygranej w Jędrzejowie na inaugurację sezonu. I to jest pocieszające. - Załóżmy optymistycznie, że Kolejarz wywalczy awans do I ligi. Czy występy w tej klasie rozgrywkowej zaspokoją ambicję Marcina Dudzińskiego? Nie marzy się Panu powrót na boiska ekstraklasy? - Oczywiście, że się marzy. Może jednak nie wybiegajmy zanadto w przyszłość. Powiem tak: jeśli w Kolejarzu utrzyma się podobny do obecnego klimat dla piłki, a zespół będzie odnosił sukcesy, nie widzę powodów, bym po ewentualnym awansie miał opuszczać Stróże. - Występował Pan w wielu klubach. Który z nich jest dla Pana najważniejszy? - [b]Nie ma żadnych wątpliwości: najbliższa memu sercu na zawsze pozostanie Cracovia.[/b] Rozmawiał: Daniel Weimer ? Dziennik Polski