Szczepłek wspomina o IPN dla trenerów. A może także dla sędziów ? ****** ŻONGLERKA - Dobry garnitur Kiedyś obowiązywała naukowa teoria, że optymalnym okresem pracy trenera piłkarskiego są 2 - 3 lata. Dopiero po takim czasie można ocenić jego dokonania lub ich brak. Nie słyszałem, żeby naukowcy tę teorię odwołali albo z hukiem ją obalili. Odnoszę jednak wrażenie, że mało kto o niej wie lub pamięta. Podobnie jak o wielu innych dogmatach futbolu, które szybko zmieniająca się piłka przesunęła z boisk do muzeów. Dziś, żeby stać się modnym trenerem, wystarczy mieć więcej szczęścia niż rozumu. Owszem, jakieś dyplomy ukończonych kursów są na ogół potrzebne pod każdą szerokością geograficzną Europy (bo poza nią to już różnie), ale dalej to już tylko układy i umiejętność doboru współpracowników, pracujących na konto tego pierwszego. A jeśli jeszcze ktoś ma dobre piłkarskie nazwisko, może być pewny, że dostanie pracę. Jeżeli do tego jest elokwentny, robi dobre wrażenie na pracodawcach (obieca wyniki nierealne) i ma coś do powiedzenia prasie - dostanie tę pracę jeszcze szybciej. Jeśli wygadany nie jest, zatrudnia menedżera, który powie wszystko za niego. Ostatnio w cenie jest także powierzchowność: wiek 35 - 45 lat, dobre ubrania, kosmetyki, fryzura. Wszystko, co dobrze sprzedaje się w mediach i co czasem jest ważniejsze od umiejętności zawodowych. Są trenerzy, których zatrudnia się po to, żeby pracowali w klubie przez kilka sezonów, tworzyli drużynę z wychowanków, uzupełniali ją graczami z innych klubów. Te proporcje mogą być różne. Są i tacy, których angażuje się ze względu na wielkie nazwisko, bo tylko ono daje nadzieję na dogadanie się z piłkarzem o nazwisku równie wielkim. Coraz częściej pojawiają się trenerzy figuranci: młodzi, bez żadnych dokonań, w zamian za posadę robiący wszystko, co im szefowie lub promujący ich menedżerowie powiedzą. Od zgody na skład drużyny, ustalony przez prezesa, po aprobatę uzgodnionego wcześniej z przeciwnikiem wyniku. Są wreszcie szkoleniowcy, którzy na to miano nie zasługują. Ich nazywa się czasem strażakami. Klub zatrudnia ich wtedy, kiedy ma nóż na gardle. Prezes mówi, że sytuacja jest trudna, trzeba z niej jakoś wyjść i dlatego sprowadzono Iksa. Wszyscy wiedzą, że Iks jest facetem, mającym za sobą haniebną przeszłość, bo niejeden mecz w tę czy tamtą stronę przehandlował. I tylko dlatego się go bierze, żeby nie trenował, bo na to jest za późno, ale ułatwił kupienie potrzebnych punktów. Nie ma jednak w polskim futbolu czegoś takiego jak IPN, więc wszyscy polscy trenerzy są uczciwi, a ich przeszłość jest kryształowa. Pewnie pod każdy z tych przykładów większość czytelników wstawia sobie jakieś znane nazwisko i o to właśnie chodzi. Zresztą nie jest to wyłącznie polskie zjawisko. Manchesterowi United opłaca się zatrudniać Alexa Fergusona już przez 18 lat. Bobby Robson trenuje Newcastle, mimo że ma już 71 lat. Guy Roux jest trenerem AJ Auxerre od roku 1961 i klub wychodzi na tym lepiej, niż gdyby zmieniał szkoleniowców co kilka sezonów. Carlos Queiroz ma lat 51, pracował już na całym świecie i w dobrych miejscach. Opinia o nim była znacznie lepsza od faktycznych umiejętności. Mając w Realu najlepszych piłkarzy świata, dał plamę, jakich mało. Jose Mourinho (41, FC Porto, bez żadnej znanej przeszłości piłkarskiej i trenerskiej) stał się popularny dopiero kilka lat temu jako tłumacz pracującego w Sportingu Lizbona Bobby'ego Robsona. Samodzielnie prowadzi drużyny seniorów dopiero od czterech lat, a teraz uchodzi za najlepszego trenera Europy. - Autor: Stefan Szczepłek - Rzeczpospolita