Mazurek pomarańczowy i kokosowy. [img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2026-04/1775339141-761.jpg[/img] Przekrój mazurka pomarańczowego. O ja prdl 😋 [img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2026-04/1775339240-098.jpg[/img]

[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2026-10/1792694612-234.jpg[/img] Zakwas z buraków buzuje jak młyn na Cracovii. Bez skargi, bez wielkich słów, powoli zmienia wodę w krew. Czystą krew ziemi. Niech deszcz bije w szyby, niech wicher skomli niczym psy z Reymonta. Póki w żyłach krąży ten purpurowy ferment, póki ziemia rodzi i karmi nas tajemnicą, dopóty idziemy, dopóty żyjemy, całą gębą, całym sercem, na zawsze...

[img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2026-10/1792775202-029.jpg[/img] [img]https://cracovia.krakow.pl/uploads/media/2026-10/1792775218-942.jpg[/img] Piątkowa/jarska grafomania: Żeliwne słońce. Krąg palący i czysty. Racuchy z twarogiem budzą się do życia, pęcznieją, dźwigają się z nicości ku górze, naprzeciw mojemu zdumieniu. Wznoszą się, pną się uparcie, niczym szklane domy, te widma z tęsknoty za naszą Polską, którą budował w myślach stary Baryka. Rosną jak wiara nieśmiertelna ukryta głęboko pod sercem, pod pasiastą koszulą cracovskiego losu - wiara szalona, niezgłębiona, czysta jak łza, że nadejdzie dzień sądu i wesela, gdy Cracovia powali na kolana wszystko dookoła. I choćby logika świata mówiła „nie”, choćby trybuny milczały w mroku - to ciasto wie. "Druga strona ciasta odpowiada!". Więc racuchy pęcznieją tą pewnością, tą świętą nadzieją, która nie umiera nigdy, bo jest większa niż czas. Eksplozja! - jak słodko cedziła Kora. Rosną jak grzyby po ciepłym, nocnym deszczu, gdy las paruje i pachnie stworzeniem. Ale spróbuj je znaleźć człowieku! Heh... Spróbuj przedrzeć się przez gęstwinę lęku, przez chaszcze codzienności, przez chłód poranka. Tak trudno je wyłuskać z szarego poszycia świata... Tak samo rozpaczliwie trudno jak znaleźć tę jedyną, wielką, kosmiczną Miłość - dla której istniał w Nowej Hucie Bogdan Łyszkiewicz, dla której warto koślawić buty na wszystkich traktach, dla której warto spłonąć i nie żałować niczego. Szukasz jej w kurzu dróg, w oczach mijanych ludzi, pod oknem niczym Andrzej Zaucha, a ona zwykle jest tak blisko choć niedostępna, schowana w gęstwinie bytu. Więc stoję nad garami, ja, z palcami i czubkiem, pogryzionego przez psa, nosa umazanymi mąką. Z duszą pełną gwiezdnego pyłu. Chwytam ten złoty, drożdżowy krąg - ten mały, jadalny wszechświat - i czuję, jak przez smak i zapach dotykam absolutu. Wszystko jest jednym. Droga, życie, Cracovia, miłość, las i ten racuch ciepły jak serce człowieka...