Antoni Zuśka ma 61 lat... Antoni Zuśka grał w Cracovii w latach 1961 - 1973 Dziś 61 lat kończy Antoni Zuśka - piłkarz Pasów w latach 1961 - 1973. Urodził się 21 marca 1943 w Krakowie. Wprawdzie wychował go KS Dębnicki, ale całą swoją dorosłą karierę Pan Antoni poświęcił Cracovii. Nie był idolem tłumów - jak Kowalik, nie był tak dobrze wyszkolony technicznie jak Hausner, nie miał za sobą kibiców - jak Chemicz, ale w drużynie z polowy lat 60-tych spełniał wyjątkowo ważną rolę. Pozycja defensywnego łącznika (dziś powiedzielibyśmy raczej pomocnika) nie była tak zauważalna jak na przykład skrzydłowy. Niemniej - Zuśka (podobnie jak dzisiaj Nowak) był ojcem zwycięstwa w wielu meczach. Wykonywał mrówczą, niewdzięczną robotę, której nie chcieli podjąć się inni. A ponadto był "człowiekiem do zadań specjalnych". To On właśnie w słynnym meczu z Górnikiem Zabrze (na jesieni 1969) przykleił się do najlepszego wówczas w Polsce pomocnika (Zygfryd Szołtysik) i nie dał mu pograć. A bez podań Szołtysika gasła gwiazda tamtych lat - Włodzimierz Lubański. Tosiek bardzo mocno utożsamiał się z drużyną. Do tego stopnia, że czasami bywał "mścicielem". Jeśli ktoś w meczu sfaulował Kowalika lub Hausnera - mógł być pewien, że Pan Antoni się nim zaopiekuje i uprzykrzy mu zbyt ostrą grę w piłkę nożną. Od czasu do czasu Pan Antoni strzelał też bramki dla Cracovii. I były to bramki z reguły ważne. Niestety - mimo, że całą dorosłą karierę związał z Pasami - po jej zakończeniu (podobnie zresztą jak Rewilak, Antczak czy Chemicz) został bardzo nieładnie potraktowany przez ówczesne władze klubu - na zasadzie "Cygan zrobił swoje...". Trzeba jednak powiedzieć, że (w odróżnieniu od chociażby Chemicza) nie spowodowało to u Pana Antoniego dzikiej nienawiści do Cracovii. Jedynie "wyleczył się z piłki", stąd nieco rzadziej niż kilku ówczesnych piłkarzy można go spotkać na Kałuży. Ale czasem bywa. W Cracovii Pan Antoni rozegrał 198 meczów strzelając w nich 27 bramek. Z okazji urodzin życzymy stu lat i wszystkiego najlepszego

Kochany "Kosynierze", jak bardzo się cieszę, że przypomniano o Twoim istnieniu, a tak bardzo pragnąłem jakiegoś sygnału od Ciebie . Może mnie już nie pamiętasz, ale ja codziennie przemierzałem ulice między ds Żaczek a Uniwersytetem i często spotykaliśmy się w okolicach Sokoła . Najczęściej spotykałem Cię w towarzystwie Andrzeja Mikołajczyka. Mogliśmy zamienić jedynie kilka słów, bo ciągle nam się śpieszyło. To były piękne dni , chociaż w Cracovii była bieda aż piszczało... ale byliśmy piękni i młodzi...... i oby tak do setki , czego Ci z całego serca życzę idolu moich dni poranku ! Wiadomość zmieniona (26-03-04 09:44)