W maju 2011r. w Parku Jerzmanowskich na Prokocimiu jak co roku zakwitły kasztanowce,a od pamiętnych derbów Łodzi minęło już 17 lat. Zainspirowani filmikami z YT od kilku miesięcy, w gronie kilku dobrych chłopaków planowaliśmy sprawdzić,czy faktycznie Turcy na stadionach są tacy dobrzy jak się o nich mówi,pisze i pokazuje.Licząc na piekło naszym głównym celem wycieczki stały się derby Stanbułu pomiędzy Besiktasem,a Galatasaray,czyli dwóch klubów mieszczących się po europejskiej stronie cieśniny Bosfor (Fenerbache jest po azjatyckiej). Im bliżej wyjazdu tym więcej wątpliwości nad sensem wycieczki na inny kontynent.W dzień wyjazdu ciśnienia nie wytrzymał dobry znajomy z Radomiaka i ostatecznie do obchodzącej 16 rocznicę jeżdżenia reno laguny z silnikiem volvo pakujemy się w trzy osoby z Cracovii.Nie zdązylismy się dobrze rozpędzić,a tuż po przekroczeniu granicy z Słowacją nasze portfele stały się lżejsze o 120 euro po opłaceniu mandatu wystawionego przez tamtejszą mende.Renówka dawała rade na trasie,więc w miarę sprawnie na pierwszy pitstop zjechaliśmy dopiero w Sofii,która przywitała nas cygańskimi favelami i wiejskim zaprzęgiem konnym manewrującym na centralnej ulicy miasta. Będąc w stolicy Bułgarii udajemy się,a jakże,na zwiedzanie stadionu CSKA i zakupy pamiątek w klubowym sklepiku,który jak się okazało był zaopatrzony w dokładnie jeden szalik klubowy.Biało-czerwony pasiak pomimo kilku dziur znalazł swojego nabywcę:). 200 km dzielące nas do granicy z Turcją pokonujemy w momencie,tam płacimy 20 dolarowy haracz w postaci tureckiej wizy.Następne 30 dolców przyjdzie nam zapłacić kilkadziesiąt minut poźniej na bramkach wyjazdowych z autostrady zaraz po tym jak się okazało,że nie zabraliśmy kwitka przy bramkach wjazdowych.Wreszcie wjeżdżamy do Stanbułu,gdzie naszym oczom ukazuje się bardzo gęsto zabudowany teren.Zgodnie stwierdzamy,że trochę ich tam musi mieszkać.Wbijamy do centrum,gdzie nie ma szans zaparkować,nawigacja wariuje,wszyscy trąbią,więc jeździmy w kółko.Na chwilę udaje się zatrzymać,piwo w warzywniaku w przeliczeniu na nasze kosztuje 8 zł,ale przy okazji trafimy na jakiegoś typa z Francji , który akurat udaje się do punktu sprzedaży biletów kupić ten na derby.W delegację zostaje wysłany biało-czerwony,ja z kierowcą na jakimś stromym wzniesieniu przez dobrą godzinę udajemy,że zaraz będziemy wjeżdżać na teren stojącego obok hotelu.BC wraca z biletami,więc nie jest źle,teraz pozostaje znaleźć tylko nacleg na najbliższe kilka dni.Ceny nie należą do najniższych,nawet za pokoje z kategorii podłych,gadki o Romanie Koseckim nie poprawiają naszej sytuacji.Wreszcie się udaje ,chodź chciwi turcy oszczędzają nawet na prześcieradłach.Wyciągam litrowego Absoluta ,którego dostałem od Hamera na urodziny i rozpoczynamy posiedzenie.Po chwili na banie zalapuje się chciwy turek z recepcji z którym dialog kończy się na wymieniu w kółko nazwisk Gutiegi,Quaresmy i Simao Sabrosy,którzy akurat w tamtym sezonie dołączyli do drużyny Besiktasu.Po wypiciu drugiej bani turek niespodziewanie fika na glebę,myśleliśmy,że poprostu stracił równowagę,jednakże okazało się ,że nadupcył sie jak bąk dzięki czemu już za chwilę mamy zapas pościel przynajmniej na miesiąc. Następny dzień rozpoczynamy od kebapa,,który wbrew oczekiwaiom jest oprostu słaby w przeciwieństwie do ayrana czyli solonego,rozcieńczonego z wodą mleka po czym udajemy się w okolice stadionu na którym za kilka godzin mają się odbyć derby.Na obiekt wchodzimy bez problemu,oprócz kilku osób na murawie nie spotykamy nikogo,wiszą za to flagi,a dokładnie banery Besiktasu.Pojawia się pomysł ,żeby jakiś skubnąć na pamiątkę,ostatecznie plandeki zostaja na swoich miejscach.

Po kilku godzinach szwendania się po mieście wracamy w okolice stadionu ,gdzie zaopatrujemy się w kilku efesów sprzedawanych z wiaderka wypełnionego lodem.Turcy bardzo interesują się piłką nożną,dzięki czemu nawet biało-czerwony chcąc nie chcąc nauczył się na pamięć wszystkich nazwisk polskich piłkarzy grających w tamtym czasie w lidze tureckiej.Na osoby siedzące klimatach kibicowskim niestety tym razem nie dane było nam trafić.Wbijamy na stadion,który dwa lata później zostanie zrównany z ziemią i zastąpiony nowym odpicowanym obiektem. Galata w jakieś dwa tysiące wypełnia sektor dla przyjezdnych,coś tam próbuje dopingować,ale idzie im to dosyć opornie, dodatkowo nie pomaga im drużyna na boisku ,która w drugiej połowie traci dwie bramki i ostatecznie przegrywa derby 2-0. Osobiście po Besiktasie spodziewałem się wiele tymczasem wyszedłem ze stadionu rozczarowany.Dopingowali przeciętnie i monotonnie.Liczyłem na żywioł,a chwilami miałem ochotę się zdrzemnąć(kto mnie zna ten wie,że lubię).Nie lubię natomiast polityki na stadionach,a fani gospodarzy bardzo mocno się w nią angażują opowiadając się jeszcze mocniej po tej lewej stronie. Przy okazji tego spotkana dużo mówiło się powrocie na trybuny postaci nr 1 na Besiktasie, Armeńca z pochodzenia,znanej z tego,że na środku boiska dyryguje kibicami,który kilka miesięcy spędził w szpitalu po tym jak w czasie kłótni został postrzelony w brzuch przez swojego kolegę. Po meczu bocząc jakimiś uliczkami trafiliśmy na stolik z krzesłami przed warzywniakiem przy którym po wcześniejszym zamówieniu trzech efesów postanowiliśmy spocząć.W pewnym momencie patrzymy,a obok nas jak gdyby nigdy nic przechodzi typ z główną flaga Galaty UltraAsian(tylko ją rozwiesili na stadionie) chwila konsternacji i zaraz okazuje się,że zostajemy wchłonięci przez 2 tysiące Turków wypuszczonych z sektora dla przyjezdnych:).Flaga Cracovii na kurtce biało-czerwonego oprócz masowej obcinki nie przyniosła żadnej reakcji. Ruszamy do centrum,gdzie załapujemy się na małą fetę z okazji awansu Samsunsporu (grali tego dnia z kimś ze Stanbułu) do pierwszej ligi tureckiej. Następnego dnia chcemy zwiedzić legendarną siedzibę Galatasaray czyli stadion Ali Sami Yen niestety okazuje sie ,że deweloper zdążył już w jego miejscu wybudować bloki.Wsiadamy więc na prom i płyniemy na azjatyckie Fenerbache,które tego dnia gra w lidze mecz z bliżej nam z nazwy nieznana drużyną.Z powodu dużego zainteresowania bilety na Fenerbache są bardzo drogie, dodatkowo wygraną tego dnia gospodarze mogli sobie zagwarantować mistrzostwo Turcji,pomimo wielkiej chęci wejścia na stadion ostatecznie odpuszczamy możliwość nabycia biletów po promocyjnych cenach,czyli poniżej 200 pln oczywiście z niewiadomego źródła:) Kolejnego dnia żegnamy się z Turcją,by przez Bułgarię trafić do Bukaresztu na derby pomiędzy Steauą,a Rapidem.

Z Bergamo wspomnienia mam takie sobie.Dwa lata temu patrząc w terminarz Serie A wycyrklowałem,że skoro derby Mediolanu odbywają się w ostatni weekend lutego to przyjdzie nam je oglądać już w iście wiosennej aurze,bo przecież to Italia,a nie dajmy na to przykładowo Ukraina.Jednak im mniej czasu pozostawało do wyjazdu tym zimniej (wg serwisów pogodowych) robiło się w całej Europie,z północnymi Włochami na czele. Startujemy z Balic w 5 osób z Cracovii i po jednej sztuce z Arki i Lecha,choć do ostatniej chwil wydawało się,że Arkowiec zakończy swoją podróż w Krakowie. Po tym jak samolot z Gdynii którym podróżował do Krakowa z powodu złych warunków atmosferycznych zmuszony był lądować w Katowicach.Sprawność na autostradzie taxi drivera i uczynność na bramkach lotniska lasek z Rayanaira sprawiają,że naprawdę cudem startujemy w komplecie.Na pokładzie tradycyjna integracja i wymiana spostrzeżeń na temat krajowego podwórka z dwoma kumatymi typami z Polonii Bytom. Miejscówkę mamy zaklepaną na Citta Alta,czyli tym górnym, starym, klimatycznym Bergamo o ,którym pisał Leśny.Natychmiast udajemy się na pizze,a później do knajp,w których spędzamy czas do późnego wieczora.I tu drogi czytelniku rada ode mnie .Bergamo to naprawdę piękne miasto do którego bilet w dwie strony kupisz za mniej niż 100zł,ale jedź tam jak Leśny z narzeczoną tudzież, żoną ,kochanką,czy dziewczyną na romantyczny weekend połączony z oglądnięciem na trybunach najlepszej obecnie włoskiej bandy jaką stanowią tifosi Atalanty.Wyjazd z kolegami sobie odpuść ,no chyba że lubisz senną atmosferę na mieście połączoną z zostawianiem sporej floty przy równie sennym barze. Derby o których mowa na początku miały być w niedziele daniem głównym, serwowanym wieczorem natomiast o godzinie 15 na przystawkę mieliśmy wszamać Atalantę z Romą,czyli dwie potężne włoskie firmy.Pogoda od rana dawała w kość, temperatura na sporym plusie a do tego non stop gęsto padający śnieg,który topniał na ubraniu,ale na ulicy już nie nadążał dzięki czemu szturmem wdzieral się do butów.Po dojściu pod stadion miałem dość.Z ulgą przyjąłem info,że to mecz podwyższonego ryzyka,więc biletów dzisiaj nigdzie nie zakupimy.Roma zajechala w mniej niż 200 osob,czyli na nich bardzo słabo,a chuligani z Bergamo też sobie odpuścili,a patrząc na historie rzadko im się to zdarzalo przy okazji tego spotkania.Przemarznięci i przemoczeni(dwie osoby odpuściły) ruszyliśmy na dworzec z którego na szczęście od razu mieliśmy pociąg do Mediolanu,gdzie po kilku kilometrowym marszu na stadion znowu miałem dość:)Plusem byl zakup biletów od konika po 40 jurków za sztukę.Bilety jak się spodziewaliśmy na najwyższy poziom stadionu,czyli ten z którego nic nie widać, ale już samo wdrapanie sie tam, tymi charakterystycznymi wieżyczkami można bylo uznać za spory sukces.Nie wiem co mną kierowało wtedy,ale myślę sobie chuj i ostatkiem sił nie znajdując żadnego chętnego do tej podróży ostatecznej ruszam na zwiedzanie San Siro,a konkretnie uderzam pod sektory z milanistami znajdujące się za przeciwną bramką.Klucząc w tych wszystkich korytarzykach i przeskakując z poziomu na poziom po jakiś 10 minutach docieram do celu.Spoko,ale trzeba jeszcze wrócić...Dziesięć minut przed końcem meczu radzimy by opuścić obiekt ,bo może być problem z załadowaniem się do ostatniego pociągu do Bergamo.Ledwo zipiąc zdążamy na styk.W Bergamo kolega stwierdza,że zna fajny skrót i wcale nie musimy jechać autobusem.Dzięki czemu do pensjonatu idziemy równe 1,5 h...Wylot następnego dnia o 10.20.Kolega od skrótu przekonuje,że nie ma co jechać taryfą na lotnisko,bo mamy dużo czasu,więc spokojnie możemy zrobić tą trasę wloskim mpk.Nikt nie bierze pod uwagę tego,że przyjdzie nam przejechać cale Bargamo i zaliczyć wszystkie możliwe przystanki autobusowe.Na lotnisku jesteśmy punktualnie o 10.20....Fatalne warunki atmosferyczne opóźniają odlot samolotu o jakieś dwie godziny.Zdążyliśmy:)

Milan-Inter 3-0.Czytam na moim ulubionym portalu weszlo o wyniku,oprawie i znienawidzonym rywalu z za miedzy i tak mi się przypomniała rozmowa z kibicami Polonii Bytom w czasie lotu powrotnego z Bergamo do Krakowa. Chłopaki z Polonii mieli zajawkę na Inter,więc w dzień meczu nieprzypadkowo trafili do knajpy słynącej za siedzibę fanatyków tego klubu,gdzie oprócz międzynarodowych był też mocno pijany zgodowicz z Lazio.Nagle konsternacja,bo do knajpy jak gdyby nigdy nic wchodzi kilku milanistów w barwach i zamawia piwo.Wspomniany przyjaciel Interu z prowincji Rzymu ciśnie nieproszonym gościom ciężko,ale po chwili dostaje reprymendę od gospodarzy,że tak nie wypada i zamyka się w sobie. Takie dziwne klimaty panują w tym Mediolanie,słowo nienawiść wymienione w relacji weszlo wg moich obserwacji jest im obce.