to przytocze tu fragment opisujacy mecz Lech - Legia .Mysle ze czas skonczyc z pieniactwem (który tez mi sie udzielił na forum ) dzieli nas z Pogonia wszystko ale łączy miłość i oddanie dla własnego klubu wiec przynajmniej pokażmy ze mozemy sie zachować OK to bedzie najlepszy pstyk w nos PZPN no i Policji . Piłka dla kibiców. Cud prawdziwy! Po pierwszym finałowym meczu 50. edycji rozgrywek o Puchar Polski można by z afrykańska zauważyć: "Polska - ciekawa kraj!". Oto na szczelnie wypełnionym stadionie przy Bułgarskiej usiedli obok siebie - szczerze do tej pory nienawidzący się - kibice Lecha i Legii. Pierwsi w olbrzymiej większości, drudzy - w liczbie około 300. I co? I nic! Żadnych zadym, żadnego lżenia rywali. Każdy, tak jak potrafił najlepiej, dopingował swój zespół. Nie sam mecz, dobry zresztą, a momentami wręcz porywający, okazał się tym razem najważniejszy. Tradycyjni antagoniści w proteście przeciwko bezdusznym, administracyjnym decyzjom wznieśli się nad podziały. I udowodnili, iż znana prawda o tym, że "piłka nożna jest dla kibiców" to nie slogan bez pokrycia. Z obydwu stron wykonano ileś tam gestów, które jeszcze przed kilkoma dniami wydawały się niemożliwe. Kiedy trzy kwadranse przed meczem na płytę boiska wybiegli na rozgrzewkę bramkarze Legii, powitały ich brawa! Gdy wyszli pozostali piłkarze stołecznej drużyny, nieliczne gwizdy natychmiast utonęły w powodzi braw. Szok dla tych, którzy oglądają mecze Lecha i Legii od pół wieku. Cud prawdziwy! Gdy na stadionie pojawili się sympatycy Legii, ich też powitały ich brawa. Fani gości nie pozostali dłużni. Usłyszeliśmy z ich strony okrzyk: "Lech! Lech! Szacunek". A potem wywiesili dający do myślenia transparent: "Warszawa - Poznań. Wszystko nas dzieli. Jedno łączy". - Postaramy się tym samym odwzajemnić w Warszawie - zapowiedział opiekun stołecznej drużyny, Dariusz Kubicki. Atmosfera z trybun udzieliła się piłkarzom i szkoleniowcom obydwu drużyn. Nie był złośliwych fauli, grano fair. [...]